فیلم Small Things Like These 2024

«Small Things Like These» فیلمی آرام و جذب‌کننده است؛ درامی کم‌ریتم که بیش از هر چیز با بازی درخشان اما کم‌حاشیه سیلیان مورفی شناخته می‌شود. فیلم با ضرب‌آهنگی دقیق روایت می‌شود و قصه‌اش توان احساسی قابل توجهی دارد، هرچند پایان فیلم ناگهانی است و ممکن است تماشاگران را شگفت‌زده کند — اما برای بسیاری همین سبکِ «بی‌تکلف و سرراست» مناسب است. داستان در سال ۱۹۸۵ می‌گذرد...

«Small Things Like These» فیلمی آرام و جذب‌کننده است؛ درامی کم‌ریتم که بیش از هر چیز با بازی درخشان اما کم‌حاشیه سیلیان مورفی شناخته می‌شود. فیلم با ضرب‌آهنگی دقیق روایت می‌شود و قصه‌اش توان احساسی قابل توجهی دارد، هرچند پایان فیلم ناگهانی است و ممکن است تماشاگران را شگفت‌زده کند — اما برای بسیاری همین سبکِ «بی‌تکلف و سرراست» مناسب است. داستان در سال ۱۹۸۵ می‌گذرد و پیرامون بیل فورلانگ (با بازی مورفی)، فروشندهٔ زغال سنگی است که با زن و پنج دخترش در شهری کوچک در کانتی وکسفورد زندگی می‌کند. او به صومعهٔ محلی که نقش یتیم‌خانه و مکانی برای پذیرش مادران جوانِ بدون شوهر را دارد، زغال می‌رساند. در یکی از تحویل‌ها با دختری می‌رسد که در انبار زغال حبس شده و یخ‌زده و ترسیده است؛ این نقطهٔ شروع تمرکز فیلم بر بی‌رحمی و ساختار پنهانِ سلطهٔ کلیساست که شباهت‌هایی به «کارخانه‌های خیریه» قرن نوزدهمی نشان می‌دهد. فیلم به شیوه‌ای «کم‌تر یعنی بیشتر» ساخته شده: دیالوگ‌ها معدود و فضا سنگین و سرکوب‌کننده است، تا حدی که تهدید را تأثیرگذارتر از بسیاری فیلم‌های وحشت جلوه می‌دهد. فیلم با فلاش‌بک‌هایی به کودکی بیل، جایی که مادر مجردش توسط یک نیکوکار پذیرفته می‌شود، شخصیت او را توضیح می‌دهد و نشان می‌دهد مهربانی و حس مسئولیت او ریشه در گذشته‌اش دارد. این تضاد میان وجدان فردی و تسلط اجتماعی-مذهبی که اطرافیان را در قبضه دارد، محور درونی فیلم است و کشمکش‌های اخلاقی شخصیت را شکل می‌دهد. سیلیان مورفی در این نقش می‌درخشد و حضورش محور ۹۸ دقیقهٔ فیلم است، اما بازی‌های پشتیبانی‌ای همچون ایلین والش، امیلی واتسون و زارا دیولین نیز قابل توجه‌اند و کمتر کسی در نمایش‌نامه اشتباه می‌کند. به‌طور کلی فیلم از نظر فنی و فضاسازی بسیار دقیق و خوش‌ساخته است و دیدن آن ارزش صرف وقت را دارد. با این حال، فیلم برای برخی تماشاگران بیش از حد مقتصدانه و کم‌ابراز به نظر می‌رسد؛ گاهی بارِ ظریف و محافظه‌کارِ روایت به حدی می‌رسد که حس می‌شود موضوعِ شوکه‌کننده‌تری که پشت فیلم قرار دارد به‌طور کامل بسط نیافته است. فیلمنامه و پرداخت شخصیت‌ها در بخش‌هایی ضعیف‌تر از انتظار عمل می‌کنند و عمقِ عاطفی لازم برای درگیر کردن کامل مخاطب همیشه شکل نمی‌گیرد؛ به‌ویژه که تقریباً تنها امیلی واتسون از نظرِ بازیگری بخش برجسته‌تری ارائه می‌دهد و بقیه گاه کمی محافظه‌کارانه ظاهر شده‌اند. در مجموع، «Small Things Like These» فیلمی سنجیده و محتاط است که با بازی قوی سیلیان مورفی و فضاسازی مؤثر خود نکات مهمی را منتقل می‌کند؛ اما اگر انتظارِ پردازشِ عمیق‌تر و احساسی‌تر از این موضوع تاریخی و رنج قربانیانش دارید، ممکن است از فروگذارهایی در روایت ناامید شوید. با این وجود تماشای این اثر تجربه‌ای تأمل‌برانگیز و ارزشمند است.