فیلم Guns of the Magnificent Seven 1969

«بزدلان بارها می‌میرند… شجاعان فقط یک‌بار.» فیلم Guns of the Magnificent Seven به کارگردانی پاول وندکوس و فیلمنامهٔ هرمن هافمن ساخته شده و بازیگرانی چون جورج کندی، جیمز ویت‌مور، مونته مارکام، رنی سانتونی و جو دان بیکر در آن حضور دارند. موسیقی اثر از اِلمر برنشتاین است و آنتونیو ماکاسولی تصویربرداری را بر عهده دارد. این فیلم دومین دنبالهٔ The Magnificent Seven است که خود اقتباسی...

«بزدلان بارها می‌میرند… شجاعان فقط یک‌بار.» فیلم Guns of the Magnificent Seven به کارگردانی پاول وندکوس و فیلمنامهٔ هرمن هافمن ساخته شده و بازیگرانی چون جورج کندی، جیمز ویت‌مور، مونته مارکام، رنی سانتونی و جو دان بیکر در آن حضور دارند. موسیقی اثر از اِلمر برنشتاین است و آنتونیو ماکاسولی تصویربرداری را بر عهده دارد. این فیلم دومین دنبالهٔ The Magnificent Seven است که خود اقتباسی از هفت سامورایی آکیرا کوروساوا بود. در خلاصهٔ داستان، کندی و گروه تفنگچی‌هایش استخدام می‌شوند تا یک انقلابی را از دست دیکتاتور مکزیکی نجات دهند. فیلمی معمولی اما به‌راحتی دیدنی در مجموعهٔ «هفت». بازی‌ها به‌خوبی انتخاب شده‌اند—کندی، ویت‌مور، بیکر و برنی کیسِی تأثیرگذارند—و تصویربرداری ماکاسولی دلپذیر است و لوکیشن‌های اسپانیا را به خوبی به فضای مکزیک آن دوره نزدیک می‌کند. در پرداخت شخصیت‌ها و ضعف‌های درونی‌شان نیز نوشته ارزش‌هایی دارد، و اوج فیلم سرشار از سر و صدا و آدرنالین است. قطعاً به پای فیلم اصلی نمی‌رسد و در نهایت این فیلم چندان ضروری نبود، اما برای تماشاگرانی که دنبال یک ماجرای استاندارد تیراندازی و هیجان‌اند، پرکنندهٔ زمانِ مناسبی است. امتیاز: 6/10. بازسازی‌ای دیگر، یا صرفاً تنبلی ذهنی برای خلق چیزی نو و تازه؟ من اخیراً دو فیلمی را که پیش‌درآمدِ این اثرند دیدم: Seven Samurai و Magnificent Seven. همان داستانِ بنیادین در جاها و زمان‌های متفاوت و ساختهٔ دست‌هایی به‌کلی متفاوت: فیلمی ژاپنی در دورهٔ سخت فئودالی و وسترنی کلاسیک آمریکایی که آن داستان را برای ذائقهٔ غربی بازآفرینی کرد و در سطح بین‌المللی پخش شد. دنبالهٔ آمریکایی، علاوه بر اینکه تکراری و غیرضروری بود، هیچ نقطهٔ برجسته‌ای نداشت؛ اشتباهی بود. این فیلم، اگرچه اشتباه نیست، اما نوعی شوخی است—چون پی‌درپی همان داستان، فرمول و مفهوم را تکرار می‌کند بدون هیچ عنصر هدایتی که آن را به آثار پیشین پیوند دهد. از بحث فیلمنامه صرف‌نظر می‌کنم: کافی است بگویم انقلابی نظامی در مکزیک در شرف وقوع است، جمعیت‌های روستایی به‌نوعی در برابر آتش متقابل شورشیان و نیروهای وفادار قرار دارند و از هفت کابوی شمالی درخواست کمک می‌کنند تا از ظلم و ستم مصون بمانند. در اصل همان چیزی است که بارها دیده‌ایم. آیا واقعاً در این مرحله فیلمنامه‌نویسان توان فکرکردن را از دست داده‌اند؟ بازیگران این فیلم اما کاملاً با آثار قبلی متفاوت‌اند؛ هیچ چهره‌ای از فیلم‌های پیشین در آن نیست، با وجود اینکه قرار است نقشِ اصلی همان کریسی باشد که یول برینر با شایستگی اجرا کرد. حتی تلاشی نشد تا بازیگری شبیه به او انتخاب یا برای مخاطب توضیحی داده شود. انگار تولیدکنندگان فکر کرده‌اند مخاطب بلیت را خریده و اگر تیراندازی‌های خوب و سهمی از اکشن ببینند، دیگر جزئیات برایشان مهم نیست؛ نتیجه همانی شده که شاهدشیم. منظورم این نیست که هیچ نقطهٔ مثبتی وجود ندارد. برخلاف دنبالهٔ قبلی، بازیگران قابلی در اینجا هستند که سعی می‌کنند کار قابل‌قبولی ارائه دهند: جورج کندی به‌عنوان قهرمان نقشی قابل قبول دارد و از حمایت جو دان بیکر، جیمز ویت‌مور و برنی کیسِی نیز برخوردار است؛ اما اساساً همین است. حتی برای موسیقیِ متنِ جدید هم تلاشی نشده تا با تم قدیمی و شناخته‌شدهٔ Magnificent Seven رقابت کند. وقتی رهبر شورشی دستگیر و در قلعه‌ای مکزیکی به فرماندهی بی‌رحم «سرهنگ دیه‌گو» (مایکل انصارا) زندانی می‌شود، یکی از هوادارانش قسم می‌خورد او را زنده نجات دهد. با اینکه این مردم محلی توان مالی زیادی ندارند، او (رنی سانتونی) خوش‌شانس است که آخرین بازماندهٔ تلاش قبلی رو در رو می‌یابد: «کریس» (جورج کندی) قبول می‌کند کمک کند و شروع به گردآوری نیرو می‌کند. اول «لِوی» (جیمز ویت‌مور) را می‌یابد و سپس چند تیرانداز و چاقوتابان دیگر تا وقتی هفت نفر کامل شوند و شورشیان را علیه تفنگ‌های گَتلینگ رهبری کنند. این فیلم خیلی قابلِ مقایسه با داستانِ برینر و دیگرانِ ده سال پیش نیست و اگر بخواهید قیاس کنید، به‌ضرر این اثر خواهد بود. اما به‌عنوان یک وسترن مستقل، کاملاً دیدنی است: این گروه ناهمگون تلاش می‌کنند مردان محلی را به نشانه‌گیری درست آموزش دهند و سپس همه را—از جمله ما تماشاگران—برای یک یورش حساب‌شده آماده کنند تا شاید از فرماندهٔ بی‌رحم انتقام بگیرند و «کوینتِرو» (فرناندو ری) را از چاهی که در آن زندانی است نجات دهند. اگرچه خشونت ارتش به‌صورت گرافیکی نمایش داده نمی‌شود، اما از شدت بدطینتی دیه‌گو آگاه می‌شویم و تا پایان قطعاً طرفدار قهرمانان شجاع و کم‌شمار می‌شویم. کندی فیلم را پایدار نگه می‌دارد؛ ویت‌مور هم تلاش می‌کند نقش «تَنر» مک‌کوئین را بازتولید کند که تا حدی موفق است. پایان‌بندی پر از اکشن، انفجار و کشته‌هاست. نه عالی، اما کاملاً دیدنی.