فیلم Grand Tour 2024

فیلم «گرند تور» به کارگردانی میگل گومش یکی از جسورانه‌ترین آثار خلاقانهٔ این سال‌هاست و کاملاً شایستهٔ جایزهٔ بهترین کارگردانی کن ۲۰۲۴ است. گومش که از آثار دبلیو. سامرست موآم — «The Gentleman in the Parlour» و «Mabel» — الهام گرفته، اثری کاملاً بدیع می‌آفریند: تپیستی سینمایی که سفرنامه، قصهٔ عاشقانه، کمدی و تأملات فلسفی را با استادی خیره‌کننده در هم می‌تابد. داستان ظاهراً ساده است:...

فیلم «گرند تور» به کارگردانی میگل گومش یکی از جسورانه‌ترین آثار خلاقانهٔ این سال‌هاست و کاملاً شایستهٔ جایزهٔ بهترین کارگردانی کن ۲۰۲۴ است. گومش که از آثار دبلیو. سامرست موآم — «The Gentleman in the Parlour» و «Mabel» — الهام گرفته، اثری کاملاً بدیع می‌آفریند: تپیستی سینمایی که سفرنامه، قصهٔ عاشقانه، کمدی و تأملات فلسفی را با استادی خیره‌کننده در هم می‌تابد. داستان ظاهراً ساده است: ادوارد، یک کارمند بریتانیایی بی‌اراده در برمهٔ ۱۹۱۷، در آستانهٔ عروسی‌اش فرار می‌کند و نامزد شاد و مصممش، مالی، او را در سراسر آسیا دنبال می‌کند. اما گومش این چارچوب را به کاوشی عمیق در باب صمیمیت، پیوند انسانی و چشم‌انداز فرهنگی بدل می‌کند. آنچه ابتدا به‌نظر یک درام تاریخی می‌آید، به تدریج پیچیده‌تر می‌شود. ناسازگاری‌های زمانی — فیلم‌برداری معاصر در کنار صحنه‌های استودیویی و صداهای امروزی که در فضاهای دورانی رخنه می‌کنند — اشتباه نیستند بلکه انتخاب‌های هنریِ عمدی‌اند. گومش زمان را در هم می‌شکند و گفتگویی میان گذشتهٔ استعماری و حالِ پسااستعماری ایجاد می‌کند که نحوهٔ ادراک ما از تاریخ و «عجیب» را زیر سؤال می‌برد. هستهٔ عاطفی «گرند تور» در تصویر بی‌نظیر دو روح نهفته است که در زمان‌های متفاوت از همان فضاها عبور می‌کنند. سفر ادوارد نماد ترس از صمیمیت و تعهد است، در حالی که تعقیب مالی تجسم وفاداری و عشق بی‌قیدوشرط است. سفرهای جداگانه اما موازیِ آن‌ها به رقصی استعاری بدل می‌شود که در برابر مناظری خیره‌کننده و رویارویی‌های فرهنگی اجرا می‌شود؛ فیلم از کمدی دیوانه‌وار به اثری عاطفی و عمیق تبدیل می‌شود تا هنگامی که دو نیمه به سوی سکانس پایانی شگفت‌انگیز همگرا می‌شوند. خود من طرفدار سورئالیسم جادویی هستم و گرچه «گرند تور» دقیقاً در آن ژانر جای نمی‌گیرد، دست‌کم خویشاوند هنریِ آن است. گومش از همهٔ ابزارهای سینمایی بهره می‌برد — روایت‌های صوتی به زبان‌های مختلف آسیایی، عکاسی درخشان سیاه‌وسفید، و انتخاب‌های موسیقایی چشمگیر از سازهای سنتی تا بازآفرینی‌های کارائوکهٔ «My Way» — و تجربه‌ای حسی خلق می‌کند که هم از نظر فکری تحریک‌کننده و هم از نظر عاطفی طنین‌انداز است. «گرند تور» نمونه‌ای از ظرفیت منحصربه‌فرد سینما برای عبور از مرزهاست — میان گذشته و حال، کمدی و تراژدی، شرق و غرب، مصنوعیت و اصالت. مانند بهترین تجربه‌های سفر، تنها چشم‌اندازهای تازه نشانمان نمی‌دهد؛ منظر ما را دگرگون می‌کند. از این سفر بزرگ بیرون می‌آییم نه تنها با خاطرات کارت‌پستالی، بلکه با درکی عمیق‌تر از پیوند انسانی که می‌تواند بر فواصل به‌ظاهر غیرقابل‌عبورِ زمان، فرهنگ و دل‌ها غلبه کند.