فیلم Aquaman 2018

فیلم خوبی برای تماشا. دیگر یک شوخی مضحک نیست آرتر کرتی (جیسون موموا) در ساحل مین کنار پدرش زندگی می‌کند و نگهبان یک فانوس‌دریاست. با راهنمایی وولکو (ویلم دفو) و با آشکار شدن رازهایی از مِرا (امبر هرد) پی می‌برد که او وارث نیمی از خاندان آتلانتیس است. به‌عنوان وارث قانونی تاج و تخت باید با برادرش ارم (پاتریک ویلسون) رقابت کند تا جهان سطحی را از...

فیلم خوبی برای تماشا. دیگر یک شوخی مضحک نیست آرتر کرتی (جیسون موموا) در ساحل مین کنار پدرش زندگی می‌کند و نگهبان یک فانوس‌دریاست. با راهنمایی وولکو (ویلم دفو) و با آشکار شدن رازهایی از مِرا (امبر هرد) پی می‌برد که او وارث نیمی از خاندان آتلانتیس است. به‌عنوان وارث قانونی تاج و تخت باید با برادرش ارم (پاتریک ویلسون) رقابت کند تا جهان سطحی را از نابودی برهاند. در همین حال بلک مانتا (یحیی عبدالمتین دوم) برای گرفتن انتقام مرگ پدرش به دنبال آرتر است. «آکوامن» (۲۰۱۸) فیلمی ابرقهرمانی و رنگارنگ است که برای هر پنج دقیقه سکون، یک صحنه‌ اکشن پرزرق‌وبرق ارائه می‌دهد. یادآور «ثور» (۲۰۱۱) و «ثور: دنیای تاریک» (۲۰۱۳) است، اما به‌جای آسگارد، قلمروهای شگفت‌انگیز زیر دریا را نشان می‌دهد. با این حال در آن فیلم‌ها درام بهتر بود و اینجا احساس می‌شود سازندگان عجله داشتند تا زودتر به سکانس بعدی اکشن برسند؛ همین باعث شده فیلم از نظر هیجان خوب باشد اما از نظر داستانی کمتر قانع‌کننده باشد. با این وجود فیلم بسیار پراتفاق و پرانرژی است (شاید بیش از حد). تعادل خوبی بین صحنه‌های زیرآبی و روی سطح برقرار شده و لوکیشن‌های چشم‌گیری مثل صحرای ساهارا و سیسیل دارد. امبر هرد در نقش مِرا با موی قرمز بسیار زیباست و نیکول کیدمن نیز در نقش مادر آرتر، آتلانا، حضور دارد. جیسون موموا در نقش قهرمان بسیار خوب ظاهر شده و دید عمومی نسبت به آکوامن را تغییر خواهد داد. فیلم کمی طولانی است (۲ ساعت و ۲۳ دقیقه) و فیلم‌برداری در استرالیا (هستینگز پوینت، امیتی پوینت، سوت‌پورت، مین بیچ و کورامبین بیچ)، نیوفاندلند و لابرادور در کانادا، و مراکش (ارفود و مرزوگا) انجام شده است. نمره: B تازه از سینمای IMAX در بالکسر در ژنو برگشتم و خواستم همین حالا که هنوز ذهنم تازه است چیزی بنویسم — کاری که خیلی به ندرت پیش می‌آید. به‌طور کلی از دیدن این فیلم لذت بردم. واقعاً یک نمایش ابرقهرمانی و جلوه‌های ویژه چشم‌گیر است و از لحاظ بصری هم بسیار زیباست. بسیاری از صحنه‌های زیر آب واقعا لذت‌بخش‌اند. خوشحالم که خودم را به سینما کشاندم و روی پرده IMAX دیدمش. شاید مقداری تبلیغات پیرامون فیلم اغراق‌آمیز باشد، اما در نهایت به سطح شاهکار نمی‌رسد. از نظر داستانی، خب، یک فیلم ابرقهرمانی است؛ اگر انتظار دارید داستانی بسیار عمیق و منطقی و کاملاً بدون نقص ببینید، اشتباه می‌کنید. با این حال داستان خیلی هم بد نیست؛ سرراست و مناسب یک فیلم ماجراجویی/اکشن است. از شخصیت‌های خوب فیلم خوشم آمد، به‌ویژه جیسون موموا در نقش آکوامن. یک سری دیالوگ‌های ناپخته هست که از او می‌خواهد گاهی بیش از حد ساده‌لوح نشان دهد، اما در کل قهرمانی خوب است و کمتر از دیگر آثار معاصر دچار ناله و خودآزاری‌های ضدقهرمانی شده است. بدمن‌ها هم زیاد بد نیستند. ارم کمی در کاریزمای بدمن کم می‌آورد، اما بلک مانتا از صحنه اول تا آخر آدم بدِ متنفرکننده‌ای است. شاید کلاه‌خود عجیبش در کمیک خوب به‌نظر برسد ولی در پرده سینما کمی ناهمگون است. جلوه‌های ویژه در سراسر فیلم تحسین‌برانگیزند و اغلب زیبا هستند. موجودات، وسایل زیرآبی و گجت‌ها طراحی‌شده و جالب‌اند. یک نقد من درباره موعظه‌های سبزِ محیط‌زیستی است که کاملاً غیرضروری و در چند صحنه به‌زور به مخاطب تحمیل شده‌اند. فیلم ابرقهرمانی باید سرگرم‌کننده باشد، نه موعظه‌گر — اگر می‌خواستم چنین موضوعاتی ببینم سراغ اخبار می‌رفتم. به‌خاطر این قسمت‌ها یک ستاره کم می‌کنم. با اینکه به اندازه «واندر وومن» نیست، اما از هر چیز دیگری که از دنیای سینمایی دی‌سی آمده فاصله زیادی دارد و به‌طرز محسوسی بهتر است. عجیب است که این فیلم از نظر لحن یکی از خوش‌روترین آثار این سری شده، اما کاریزمای جیسون موموا فوق‌العاده است و فیلم تا حد زیادی روی آن حساب می‌کند. تا پایان، «آکوامن» تقریباً تمام کلیشه‌های ژانر را لمس می‌کند، که خودِ این نکته تعریف بالایی نیست. فیلم بدون شک دل دارد اما بیشتر نمایش‌محور است تا محتوا. با این حال بر خلاف مثلاً «ترنسفورمرها ۴» که اغلب همین نقد را می‌گیرند، این فیلم آشغال نیست. در مجموع: ★★★ — خوشم آمد، پیشنهاد می‌کنم ببینید. آکوامن خیلی باحال بود!!! تصمیم گرفته بودم صبر کنم تا دی‌وی‌دی بیاید و بعد ببینم؛ تنها چیزی که الآن می‌توانم بگویم این است: واو! چرا صبر کردم؟ فیلم پر از اکشن و خنده است. موموا کاملاً نقش را به‌خوبی درآورده؛ فیلم بی‌تردید بهترین فیلم زمستان بود. قویاً پیشنهاد می‌کنم نسخه‌ای از فیلم تهیه کنید، مطمئنم از دیدنش لذت خواهید برد. داستان خنده‌دار بود. سوراخ‌های روایی عظیم داشت. دیالوگ‌ها افتضاح بودند. جلوه‌های ویژه از نظر فنی قابل قبول و زیبا ولی کارتونی و غیرقابل‌باور بودند. به‌راحتی بدترین فیلمی بود که در سال گذشته دیده‌ام. اگر کمی فضای شوخ‌طبعی و اغراق‌آمیز داشت، شاید می‌توانست در قالبی شبیه زیر-فلاش‌گوردن موفق باشد. واقعاً دچار تردیدم. ما با آتلانتی‌ها آشنا می‌شویم، نیکول کیدمن در یک لباس چسبان و موی خیس وسط اتاق نشیمن نامأنوس به‌نظر می‌رسد و ماهی طلایی می‌خورد. صحنه اول مبارزه پر از زوم‌های دراماتیک و موسیقی پردامنه است؛ فکر کردم دارم ویدیوی «چیپمانک دراماتیک» را می‌بینم. ویلم دفو سوار بر یک ماهی! جملات شعارگونه مثل یک پارودی اکشن بد دههٔ ۸۰. برخی محیط‌های CGI شگفت‌انگیزند، برخی دیگر شبیه فضای دیابلو ۳ هستند. کامپوزیت‌ها در جاهایی افتضاح‌اند. انحراف‌های غیرضروری شبیه معادن موریا. معماهایی شبیه بازی‌های اشاره‌و‌کلیک لوکاس‌آرتس. یک شرور شبیه شخصیت‌های دههٔ ۹۰ پاور رنجرز. صحنهٔ ترنچ (خندق) وحشتناک و عالی! نبرد موجودات غول‌پیکر دریایی با آتش‌بازی و پرتوهای لیزری! نه خوب است و نه آن‌قدر بد که سرگرم‌کننده باشد. «آکوامن» ماجرایی سرگرم‌کننده و بلندپروازانه برای دنیای سینمایی دی‌سی ارائه می‌دهد، اما از رسیدن به عظمت واقعی بازمی‌ماند. خیلی چیزها در این فیلم قابل‌تحسین است؛ از همه مهم‌تر اکشن در سطح دیگری است. دنیای سینمایی دی‌سی در ساخت سکانس‌های درگیری مهارت پیدا کرده و کارگردان‌ها می‌توانند نماهای عریض و جالبی از اکشن بگیرند بدون اینکه مجبور به برش‌های بی‌مورد شوند. سکانس‌های درگیری خلاقانه و گسترده‌ای وجود داشت که من را تحت تأثیر قرار داد. جیمز وان در انتقال بین میدان‌های نبرد و نشان دادن درگیری‌های فردی موفق بود؛ این به سکانس‌ها حس پیوستگی می‌داد که در بسیاری از فیلم‌های ابرقهرمانی امروز کم است. طرح داستانی مرا کنجکاو نگه داشت، هرچند فیلم به‌خاطر پیچیدگی بیش‌ازحد دربارهٔ اقوام و قلمروهای مختلف آتلانتیس کمی سنگین می‌شود و روابط میان آن‌ها در اولین تماشا ممکن است گیج‌کننده باشد. خوشبختانه می‌شود کلیت داستان را فهمید. ایدهٔ تلفیق عناصر فانتزی و القای حس گستردگی شبیه نسخهٔ سبک‌تری از «بازی تاج‌وتخت» بود. تنوع ملل داخل آتلانتیس هم جالب است؛ دیدن اینکه هر قوم چگونه مستقلاً تکامل یافته جالب توجه بود. نقد اصلی من به نگارش است: دیالوگ‌ها و برخی موقعیت‌ها بسیار دست‌وپاگیرند. به نظرم جیمز وان در نوشتن این فیلم نسبت به آثار استاندارد وحشتش چندان در خانه نبود؛ امیدوارم برای دنباله درس گرفته باشد. از بازیگری هم چندان تحت‌تأثیر نبودم. جیسون موموا قابل‌قبول است اما دیالوگ‌ها گاهی بد ادا می‌شوند. زمان‌بندی کمدی خوب جا نیفتاده و شوخی‌ها بعضاً ناهمخوان‌اند. شیمی بین موموا و امبر هرد وجود نداشت و اصلاً باورپذیر نیست که این دو واقعاً عاشق هم باشند؛ بسط رابطه کمی تحمیلی به‌نظر می‌رسد. ویلم دفو همیشه عالی است و پاتریک ویلسون هم قابل‌قبول. با وجود بازیگران ستاره، دیالوگ‌های بدی وجود دارد که بیشتر مشکل از فیلمنامه و کارگردانی است تا از توانایی بازیگران. با همهٔ انتقاداتم، باز هم لحظات خوشی در تماشای فیلم داشتم. با این حال نمی‌توانم تصور نکنم اگر کارگردان و فیلمنامه‌نویسی مناسب‌تر داشت، این فیلم چقدر می‌توانست عالی باشد. حکم: قابل قبول امتیاز: ۶۸٪ راستش انتظار معجزه نداشتم اما به آن بدی که فکر می‌کردم هم نبود. موموا آرتر را خیلی خوب اجرا کرده؛ مشکل من با بازیگر مکمل بود... یک نفر که دیدن او حالم را به‌هم می‌زد: امبر هرد. بعد از تمام اتفاقاتی که با جانی دپ افتاد، دیدن او روی پرده برایم واقعاً ناخوشایند بود. بقیهٔ فیلم اگر او نبودند قابل قبول می‌بودند. واقعاً کاش می‌شد او را حذف کرد. از شخصیت ویلم دفو خوشم آمد و دوست داشتم تعاملات بیشتری بین او و سایر شخصیت‌ها ببینم. تصاویر و جلوه‌ها را دوست داشتم؛ نمایش بی‌وقفهٔ زیرآب کار دشواری است و اینکه به‌خوبی اجرا شده قابل تحسین است. از نبردهای CGI خسته شده‌ام؛ به جایی رسیده که خوابم می‌گیرد. حجم CGI در این فیلم خیلی زیاد بود. با این حال در بیشتر فیلم حس ماجراجویی می‌داد که نسبت به «واندر وومن» (که خیلی شبیه «شوالیه تاریک» بود) پیشرفت است. متأسفانه «آکوامن» گاهی وارد حوزهٔ «شوالیهٔ تاریک» می‌شود و این باعث رنجش مخاطب است. این همان مشکلی است که در بیشتر فیلم‌های دنیای دی‌سی دیدم: فیلم‌ها برای شخصیت ساخته نشده‌اند و همه شبیه بتمن شده‌اند. اگر فیلم به‌طور کامل بر حس ماجراجویانه می‌ماند، می‌توانست فیلم خیلی بهتری باشد، اما در نهایت مسیر همان تکرارهایی را رفت که «واندر وومن» و دیگر فیلم‌های اخیر دی‌سی را دچار مشکل کرده است. آکوامن واقعاً مانند کمیک به زندگی آمده است: رنگ‌های روشن، تصاویر زنده و اکشن تمام‌عیار از ابتدا تا انتها. آکوامن فیلمی بی‌عیب و نقص نیست، اما با وجود ضعف‌ها، سرگرم‌کننده است و دنیای جدید و بزرگی در گوشه‌ای از دنیای سینمایی دی‌سی ساخته. اقوام و ارتش‌های مختلف برای کنترل اقیانوس‌ها با هم می‌جنگند. زیبایی‌شناسی فیلم پر از مناظر خیره‌کننده از چشم‌اندازهای یونانی تا پادشاهی‌های زیرآب و غارهای تاریک است. آکوامن حال‌وهوای هومِیندیانا جونزی را در خود دارد که در قالب داستان سرگذشت یک کمیک‌بوک اجرا شده و توسط جیسون موموا به‌عنوان قهرمانی خشن هدایت می‌شود. مِرا یکی از شخصیت‌های موردعلاقه‌ام است و دیدن او در acción عالی بود. بعضی تغییرات در پس‌زمینهٔ او ناامیدکننده‌اند و اجرای او توسط بازیگِری بحث‌برانگیز ممکن است در فیلم‌های آینده باعث کنار گذاشتن شخصیت شود. من از سکانس‌های اکشن افراطی و نبرد نهایی زیرآبِ جیمز وان لذت بردم. همه‌چیز پرسرعت و پرانرژی است و اگرچه گاهی زیاده‌روی می‌کند، اما به‌عنوان یک فیلم پاپکورن بسیار سرگرم‌کننده است. ۶۷/۱۰۰ داستان منشأ آکوامن و مسیر او تا پادشاهی آتلانتیس را نشان می‌دهد. فیلم از نظر مقیاس باشکوه و از نظر جلوه‌های بصری خیره‌کننده است؛ قطعاً در حد آثار دنیای سینمایی مارول قرار می‌گیرد. با این حال هنوز آن درجهٔ خاص از هویتی را که در بسیاری از فیلم‌های مارول می‌بینیم، برایم ایجاد نکرد. فکر می‌کنم دلیلش انتخابِ بازیگر یا شیوهٔ ساخت است که آن سطح نمادین را نمی‌سازد. با این وجود، برای طرفداران کمیک قطعاً دیدن این فیلم ضروری است.