فیلم Babyteeth 2019

روایت‌های نوجوانی از سخت‌ترین داستان‌ها برای نمایش روی پرده‌اند و پیچیدگی‌های اضافه‌ای که بیماری لاعلاج و یک رابطهٔ نوجوانانهٔ از نظر اخلاقی بحث‌برانگیز در «Babyteeth» می‌افزاید، این فیلم را به معجزه‌ای تبدیل کرده است؛ معجزه‌ای در چگونگیِ موفقیت تقریباً همهٔ عناصر آن. بازیگران و تیم سازنده در اوج‌اند و حاصل، فیلمی به همان اندازه دلخراش مثل هر فیلم دیگری دربارهٔ سرطان نوجوانان است، اما با...

روایت‌های نوجوانی از سخت‌ترین داستان‌ها برای نمایش روی پرده‌اند و پیچیدگی‌های اضافه‌ای که بیماری لاعلاج و یک رابطهٔ نوجوانانهٔ از نظر اخلاقی بحث‌برانگیز در «Babyteeth» می‌افزاید، این فیلم را به معجزه‌ای تبدیل کرده است؛ معجزه‌ای در چگونگیِ موفقیت تقریباً همهٔ عناصر آن. بازیگران و تیم سازنده در اوج‌اند و حاصل، فیلمی به همان اندازه دلخراش مثل هر فیلم دیگری دربارهٔ سرطان نوجوانان است، اما با طنزی تلخ، بدبینی و اجراهای درخشان ارتقا یافته است؛ چیزی که باعث می‌شود این فیلم به این زودی‌ها فراموش نشود. والدینِ میلا (بن مندلسون و اسی دیویس) از اینکه دختر مبتلا به بیماری لاعلاج‌شان، میلا (الیزا اسکانلن)، با موزِس (توبی والِیس)، جوانی بی‌ثبات و بی‌هدف، وارد رابطه شده راضی نیستند. میلا شیفتهٔ این پسرِ بزرگ‌تر است، و نگرانی والدین وقتی موجه به نظر می‌رسد که موزس در حال تلاش برای دزدیدن داروهای خانوادگیِ نسخه‌ایشان گرفتار می‌شود. خیلی زود آنها درمی‌یابند که زندگی روزمرهٔ پر از دارو و نوازشِ افراطی برای هیچ‌کس مفید نیست؛ بنابراین پدر که روان‌پزشک است از موزس می‌خواهد نزدشان نقل مکان کند و خودش هم بنا بر نیاز دارو تجویز می‌کند. مادر هم با داروهای ضدافسردگی و آرام‌بخش غریبه نیست؛ با این وضعیت که همه روی پوستِ تخم‌مرغ‌های روانی و شیمیایی قدم برمی‌دارند، درام با نوعی اجتناب‌ناپذیری پیش می‌رود، اما به شیوه‌ای شخصیتی و گاهی بسیار تکان‌دهنده. فیلمبرداریِ دستی و پرتحرک به شدتِ شخصی بودن اثر می‌افزاید، در حالی که شخصیت‌ها سعی دارند زندگی‌شان را ادامه دهند: میلا دورهٔ شیمی‌درمانی‌اش را آغاز می‌کند و موزس ایمان تقریباً همه — از جمله خودش — را به آزمایش می‌گذارد. چند حواس‌پرتیِ خوشایند از خط داستانی اصلی هم وجود دارد؛ مادر موسیقی‌دان است و میلا با اشتیاقی گاه‌به‌گاه ویولن را نزد دوست خانوادگی، گیدون (یوجین گیلفدر)، یاد گرفته. همسایهٔ جدیدشان در آن سوی خیابان مرتباً نام «هنری» را صدا می‌زند — هم اسم پدر و هم نام سگ دائماً گمشدهٔ او! هر شخصیت از منظر متفاوتی به این وضعیت نگاه می‌کند و همین تنوع دیدگاه‌هاست که اثر را جذاب‌تر می‌کند. هر موضع ممکن است محل تردید باشد؛ هر موضع قابل توجیه شدن است و هر موضع نشان می‌دهد که قابل تطبیق است، زیرا هدف نهایی در واقع یافتن حداقلی از رضایت برای میلا است. فیلم گاهی بسیار خنده‌دار هم هست؛ گاهی به صورت تاریک، گاهی تا حدی کودکانه، و فقط نوجوانان نیستند که در طول این درام دچار نوسانات خلقی می‌شوند. از جهاتی این فیلم بیشتر یک مشاهدۀ اجتماعی است، گاه کمی مصنوعی، اما عمدتاً داستان خانوادگی جذابی دربارهٔ تعلق، تنهایی و حتی شادی است.