فیلم Matilda 1996

این فیلم را محکم بچسبید؛ چون احتمالاً فیلم‌هایی مثل ماتیلدا دیگر ساخته نخواهند شد. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار قوی. از آثار مورد علاقه‌ام. یک کمدی خانوادگی بسیار خوب است که در دل خود نقدهای اجتماعی هم دارد. فیلم اقتباسی از رُالد دال است و قصه دختری را روایت می‌کند که در خانواده‌ای نادان و کم‌عاطفه به دنیا آمده و مصمم است حق رفتن به مدرسه...

این فیلم را محکم بچسبید؛ چون احتمالاً فیلم‌هایی مثل ماتیلدا دیگر ساخته نخواهند شد. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار قوی. از آثار مورد علاقه‌ام. یک کمدی خانوادگی بسیار خوب است که در دل خود نقدهای اجتماعی هم دارد. فیلم اقتباسی از رُالد دال است و قصه دختری را روایت می‌کند که در خانواده‌ای نادان و کم‌عاطفه به دنیا آمده و مصمم است حق رفتن به مدرسه و آموختن را به‌دست آورد، امری که والدینش به آن ارزشی نمی‌دهند. در مدرسه اما با مدیر خشن و سادیستی‌ای روبه‌رو می‌شود که به بزرگ‌ترین رقیبش بدل می‌شود، در حالی که معلمش بهترین دوست و پشتیبانش می‌گردد. فیلم بسیار دلپذیر است؛ کمدی‌اش خوب کار شده و عناصر فانتزیِ ملایمی هم دارد. شخصیت‌ها تا حدی مصنوعی طرح‌ریزی شده‌اند، اما اجراها قابل قبول و اغلب درخشان است. مارا ویلسون با وجود سن کمش در نقش اصلی می‌درخشد و شروعی موفق برای کارنامه بازیگری‌اش رقم می‌زند. دنی دویتو هم علاوه بر کارگردانی مفید و موثر، به‌عنوان بازیگر نقش خوبی ارائه می‌دهد و ریا پرلمن او را همراهی می‌کند. امبت دیویتز اجراگرای خوبی دارد، اما اجرای سهمگین و تمام‌عیار پَم فِریس در نقش شخصیت منفی است که بیش از همه جلب توجه می‌کند؛ اثری که هم نمادین و چشمگیر است و هم تا حدی اغراق‌آمیز و نمایشی. شاید در فصل‌های کمدی و فضای سبک فیلم به چشم نیاید، اما در خانواده ورموود یک نقد تلخ و کنایه‌آمیز از طبقه متوسط آمریکایی دیده می‌شود: خانواده‌ای که همه‌چیز را جلوی صفحه تلویزیون یاد گرفته‌اند، یکدیگر را تحقیر می‌کنند و به‌شدت از هم بی‌خبر و ناسازگارند. پدر شیاد است، مادر خودپسند و معتاد به قمار، پسر بزرگ انگار آینده‌ای ندارد و هیچ‌کس چیزی را جدی نمی‌گیرد؛ آن‌ها تنها به پول آسان بها می‌دهند، سلیقه‌شان در تلویزیون‌های بی‌معنی خلاصه شده و دکور خانه‌شان بی‌مزه و ارزان‌قیمت است. با این حال تصور می‌کنند به‌خاطر این سبک زندگی از دیگران باهوش‌ترند. از نظر فنی، فیلم ساده و سرراست است. فیلم‌برداری مطابق انتظاری است که از یک کمدی دهه نود می‌رود، و صحنه‌ها و لباس‌ها — به‌خصوص فضای مدرسه — قابل‌پذیر و متقاعدکننده‌اند. فیلم از افکت‌های تصویری و صوتی استفاده می‌کند که عمدتاً وظیفه‌شان را خوب انجام می‌دهند و ضعف خاصی ندارند. موسیقی متن اثر از دیوید نیومن چیزی واقعاً برجسته ارائه نمی‌دهد، اما با حال و هوای فیلم سازگار است.