فیلم Barbara 2012

«باربارا» (نینا هوس) اشتباه می‌کند: از آلمان شرقی درخواست ویزای خروج می‌دهد و در نتیجه به درمانگاهی دورافتاده در یک روستا منتقل می‌شود. با اینکه رئیسش آندره (رونالد زهرفلد) از او به‌گرمی استقبال می‌کند، او نسبت به محیط جدید همچنان محتاط است. او باور دارد که استازیِ هراس‌انگیز پشت هر بوته کمین کرده و هر تماس را زیر نظر دارد؛ بنابراین تلاش می‌کند رابطهٔ پنهانی‌اش...

«باربارا» (نینا هوس) اشتباه می‌کند: از آلمان شرقی درخواست ویزای خروج می‌دهد و در نتیجه به درمانگاهی دورافتاده در یک روستا منتقل می‌شود. با اینکه رئیسش آندره (رونالد زهرفلد) از او به‌گرمی استقبال می‌کند، او نسبت به محیط جدید همچنان محتاط است. او باور دارد که استازیِ هراس‌انگیز پشت هر بوته کمین کرده و هر تماس را زیر نظر دارد؛ بنابراین تلاش می‌کند رابطهٔ پنهانی‌اش با یک برلینی غربی را ادامه دهد و هم‌زمان برای فرار و رسیدن به امنیتِ دانمارک برنامه‌ریزی کند. آنچه در نظر نگرفته بود، علاقهٔ تدریجی‌اش به بیماران تازه‌اش است؛ به‌ویژه استلاِ آسیب‌پذیر (یاسنا فریتزی باوِر) که خود مشکلات فراوانی دارد. شاید اکنون زمان بازنگری در نقشهٔ فرار باشد، یا شاید هیچ فراری هرگز زود نیست. فضای روستایی کاملاً با این روایت ژرف و نافذ هم‌خوانی دارد؛ فیلم تنها دربارهٔ کنترل و مداخلهٔ سرکوب‌گر دولت نیست، بلکه دربارهٔ شخصیت‌هایی است که کم‌کم حتی به انعکاس خود یا به قضاوت‌هایشان هم اعتماد ندارند. این تعارض‌های نوپا وقتی پیچیده‌تر می‌شوند که اثرات انسانیِ شغل جدید باربارا نه تنها بر او، بلکه بر بسیاری از اطرافیانش نیز تأثیر می‌گذارد. نینا هوس استاد نگاه‌های ساده و لحن‌های ظریف است و با دیالوگ‌های دقیق و حمایت محکم زهرفلد، نقشِ درون‌متلاطمِ خود را قوی ارائه می‌دهد. بخش عمده‌ای از داستان در تاریکی می‌گذرد و این به فضا می‌افزاید؛ کریستیان پتسولد با بهره‌گیری از سایه‌ها، خش‌خش درختان، صدای دریا و جمعیتی که با دقت همه‌چیز را رصد می‌کنند، حس تهدید موثری پدید می‌آورد، چرا که روایت در دههٔ ۱۹۸۰ رخ می‌دهد — دهه‌ای که امروز تا حدی بیگانه به نظر می‌رسد. امیدوارم.