فیلم Good Bye Lenin! 2003

دانیل بروهل در این ملودرام کاملاً غیرقابل‌باور اما دلپذیر در فرم خوبی ظاهر شده است. او و خواهرش آریانه (ماریا سیمون) در آلمان شرقی کنار مادر مغرور و وطن‌دوست‌شان (کاترین ساس) زندگی می‌کنند که به‌تازگی به‌خاطر خدمات اجتماعی‌اش مدالی دریافت کرده است. ماجرا در سال ۱۹۸۹ اتفاق می‌افتد؛ رژیم هونه‌کر در شرف فروپاشی است و مردم در خیابان‌ها جمع شده‌اند. یکی از آن‌ها الکس است؛...

دانیل بروهل در این ملودرام کاملاً غیرقابل‌باور اما دلپذیر در فرم خوبی ظاهر شده است. او و خواهرش آریانه (ماریا سیمون) در آلمان شرقی کنار مادر مغرور و وطن‌دوست‌شان (کاترین ساس) زندگی می‌کنند که به‌تازگی به‌خاطر خدمات اجتماعی‌اش مدالی دریافت کرده است. ماجرا در سال ۱۹۸۹ اتفاق می‌افتد؛ رژیم هونه‌کر در شرف فروپاشی است و مردم در خیابان‌ها جمع شده‌اند. یکی از آن‌ها الکس است؛ وقتی او در خیابان بازداشت می‌شود، خواهرش برای مداخله تلاش می‌کند اما در نهایت دچار کما می‌شود. الکس بلافاصله آزاد می‌شود و برای مدتی او، خواهرش و نامزدِ خواهر باید زندگی‌شان را ادامه دهند در حالی که او با لوله‌های بیمارستان نفس می‌کشد. چند ماه بعد، او به هوش می‌آید. پزشکان سفارش کرده‌اند او را آرام و بدون استرس نگه دارند، بنابراین خانواده تصمیم می‌گیرند شاید اکنون زمان مناسبی نباشد که به او بگویند دیوار برلین فرو ریخته و ترابانت آرزویش حالا می‌تواند یک فولکس‌واگن باشد. چگونه می‌شود چنین تحولات بزرگی را از زنی مخفی نگه داشت، به‌ویژه وقتی همه‌چیز روی تلویزیون پخش می‌شود؟ الکس از کمک پرستار/دوست‌دخترش لارا (چولپان خاماتوا) و دوست خلاق و بامزه‌اش دنیس (فلوریان لوکاس که اغلب صحنه‌ها را به خود اختصاص می‌دهد) بهره می‌گیرد و کم‌کم همه‌چیز را طوری ترتیب می‌دهند که او همان غذاهای قدیمی را بخورد، خانه به ظاهر دههٔ ۱۹۸۰ بازگردانده شود و حتی پخش اخبار طوری دستکاری شود که تنها از افتخارات جمهوری دموکراتیک آلمان سخن بگوید. اما تا کی می‌توانند این حیله را ادامه دهند؟ بالاخره او می‌خواهد بیرون برود یا از پنجره نگاه کند. اگرچه کل قصه تا حدی مضحک به نظر می‌رسد، اما فیلم سؤال می‌کند تا چه حد برای محافظت از عزیزان‌مان در برابر استرس و آسیب حاضر به فداکاری هستیم و با افزایش شوخی‌ها و رفتارهای ابلهانه، بروهل نقش خود را با جذابیت ایفا می‌کند. فیلم همچنین بدون ترس به مشکلات مردمی می‌پردازد که تا پیش از این تا حد زیادی به دولت تکیه داشتند و حالا ناچارند در محیطی رقابتی‌تر برای خودشان تلاش کنند؛ این موضوع وقتی که قرار است واحد پول آنها با دویچه‌مارک یکسان شود و پس‌اندازهای او گم شده‌اند، به‌روشنی نمایان می‌شود. با خلق موقعیت‌های مضحک، فیلم به‌طرز کمیک و نافذی پوچی سیاست‌های ایدئولوژیک و تا حدی پیچیدگی‌های خانوادگی را نشان می‌دهد و فیلم‌نامهٔ تیز برِند لیختنبرگ به شخصیت‌ها دیالوگ‌هایی طبیعی و پرقدرت می‌دهد که هم می‌خندانند و هم به فکر وامی‌دارند. در نهایت همه‌چیز دربارهٔ بروهل است و او از عهدهٔ آن به‌خوبی برمی‌آید. دیدن این فیلم ارزش چند ساعت وقت گذاشتن را دارد.