فیلم Babylon 2022

فیلمی سرشار از صحنه‌های آزاردهنده و ناراحت‌کننده که حول ژانرهای شهوت‌محور، بی‌قیدی و مستیِ خامِ جشن‌ها می‌گذرد و دوران سینمای صامت را در لحظه گذار به فیلم‌های ناطق با ریتمی آشفته و شدید همراه می‌سازد. در لحظاتی یادآور آثاری مثل «The Artist» و «Fear and Loathing in Las Vegas» و با شور و هیجانی که گاه به «Climax» می‌زند، «بابیلون» هجوم وحشیانه‌ای به حواس بیننده...

فیلمی سرشار از صحنه‌های آزاردهنده و ناراحت‌کننده که حول ژانرهای شهوت‌محور، بی‌قیدی و مستیِ خامِ جشن‌ها می‌گذرد و دوران سینمای صامت را در لحظه گذار به فیلم‌های ناطق با ریتمی آشفته و شدید همراه می‌سازد. در لحظاتی یادآور آثاری مثل «The Artist» و «Fear and Loathing in Las Vegas» و با شور و هیجانی که گاه به «Climax» می‌زند، «بابیلون» هجوم وحشیانه‌ای به حواس بیننده است که بی‌دقت با موضوع تحول سینما و افول شهرت رشته‌ای نازک از روایت را به هم می‌دوزد. «بابیلون» جلوه‌ای از لذت‌جویی در اوج است؛ عصارهٔ دورانی منحصربه‌فرد که جرئت متفاوت بودن را دارد و در عین حال جذاب است. در ظاهر قصه‌ای ساده و خطی است که به دنبال سه شخصیت اصلی و تلاش‌هایشان برای موفقیت در دنیای پیوسته در حال تغییر سینماست، اما در عمق پیام دیگری هم هست که با زندگی همه ارتباط دارد: پذیرشِ مرگ یا بی‌اهمیتی. درست همان‌طور که شخصیت‌ها زوتر از آنچه تصور می‌کنند به ستاره تبدیل می‌شوند، رویایشان نیز به‌سرعت توسط بیرحم بودن و رقابت بی‌رحم هالیوود از دست می‌رود؛ در مقابل، شخصیتِ بردپیت که مسیرش رو به افول است با چنگ و دندان می‌کوشد آنچه از شهرت مانده را حفظ کند. این کمان‌های روایی صادق و آسیب‌پذیرند و بسیار تأثیرگذار. بازی‌ها به‌طور کلی در سطح بالایی‌اند؛ از جمله مارگوت رابی و برد پیت، و غافل‌گیرکننده‌ترین اجرا از دِیاگو کالوا است که صحنه‌های زیادی را از آن خود می‌کند و بار نقش اصلی را به‌خوبی بر دوش می‌کشد. با این حال در پایان فیلم برخی سکانس‌ها به نظر می‌رسد از دست کارگردان خارج شده‌اند؛ اغراق‌آمیز و تا حدی نامتناسب با فضای نسبتاً زمینیِ داستان. این زیرخط روایی می‌توانست کوتاه‌تر شود و به کاهش مدت زمان پرشدهٔ فیلم کمک کند. با این همه، ریتمِ کلی فیلم خوب است و طول اثر چندان آزاردهنده نیست. در مجموع فیلمی بسیار لذت‌بخش است و سزاوار توجه بیشتری است—امتیاز: 88٪، حکم نهایی: عالی، پیشنهاد برای سینما: دیده شود. این فیلم گویا سه داستانِ مرتبط با هالیوود را به‌صورت یک تریفتیک روایت می‌کند. قصه از افراط‌ها و خوش‌گذرانی‌های دوران کوکایین و رفتارهای جنسی بی‌پروا آغاز می‌شود؛ جایی که حتی حضور یک فیل در مهمانیِ یک سرمایه‌دار سینما هم عجیب به نظر نمی‌آید. در آنجا با سه شخصیت اصلی آشنا می‌شویم: «منی» جوان، ساده‌دل ولی زیرک (دیاگو کالوا) که توجه ستارهٔ سابقِ سینمای صامت «جک کنراد» (برد پیت) را جلب می‌کند؛ «نِلی لا روی» (مارگوت رابی) جاه‌طلب و آتشین که با رقص و رفتارهای اغواگرانه به دنبال ورود به بازیگری است. پس آنچه می‌بینیم داستانی با دقت پرداخت‌شده و سرگرم‌کننده از فراز و فرود این سه نفر است و این‌که موفقیت چگونه می‌تواند همزمان به شکست بینجامد. رابی در اوج است و نقش را باورپذیر بازی می‌کند؛ پیت نیز همان‌طور که باید، کار خود را خوب انجام می‌دهد و بیش از شوک، تماشاگر را با ناپایداری شهرت مواجه می‌کند. کالوا به‌تدریج، عاشق می‌شود و در برابر اجتناب‌ناپذیر می‌ایستد. بازی‌های فرعی مانند توبی مگوایر و حضورهایی عجیب مثل تمساح و صحنه‌ای با خوردن موش نیز دیده می‌شود؛ و از همه بیشتر اجرای ژان اسمارت در نقش یک خبرنگار شایعه‌پراکن (به سبک هِدا هاپر) در پایان نقش برجسته‌ای دارد. فیلم به‌نوعی ادای احترام و بازسازیِ تجارب سینما در گذار به دوران صداست؛ گاه طولانی می‌شود و جاهایی ضعف دارد، اما تجربهٔ سینماییِ بزرگی است که اجراهای محکم و قابل‌تأملی ارائه می‌دهد و ارزش دیدن روی پرده سینما را دارد. طراحی تولید و طراحی لباس در فیلم بسیار خوب است. مارگوت رابی اجرای درخشانی دارد و برد پیت هم خوب است هرچند از او اجراهای بهتری هم دیده‌ایم. نیم ساعت ابتدایی فیلم دیوانه‌وار است، اما در مجموع فیلم طولانی و کمابیش فراموش‌شدنی می‌نماید. امتیاز: 3.0 از 5. «بابیلون» از نظر بصری چشم‌نواز و شیک است و نقاط قوت و ضعف مشخصی دارد. از یک سو بازی‌های برد پیت و مارگوت رابی برجسته‌اند و عمق به شخصیت‌ها می‌بخشند؛ اما از سوی دیگر روایت در برخی مقاطع روان پیش نمی‌رود و گاهی پراکنده و گیج‌کننده است. برخی صحنه‌های ناخوشایند و اغراق‌آمیز بیش از حد برجسته‌اند و از تجربهٔ کلی کم می‌کنند. نکتهٔ منفی دیگر طولِ بیش از سه ساعتهٔ فیلم است که بیش از حد طولانی به نظر می‌رسد.