فیلم Bad Hair 2020

در حالی که خوشبختانه فیلم‌های ترسناک محور زنان بیشتر دیده می‌شوند، گونهٔ وحشتِ متمرکز بر زنان سیاه‌پوست هنوز نادر است. به همین دلیل «بد هِر» (Bad Hair) ساختهٔ جاستین سیمین بسیار جذاب است. داستانِ جاه‌طلبی یک زن و موی الحاقیِ (اکستنشن) قاتلِ او، یک کمدی سیاهِ نامتعارف اما دقیق دربارهٔ فرهنگ عامه است که پیامی مهم دارد؛ فیلمی که مدت‌ها پس از پایان تیتراژ درباره‌اش...

در حالی که خوشبختانه فیلم‌های ترسناک محور زنان بیشتر دیده می‌شوند، گونهٔ وحشتِ متمرکز بر زنان سیاه‌پوست هنوز نادر است. به همین دلیل «بد هِر» (Bad Hair) ساختهٔ جاستین سیمین بسیار جذاب است. داستانِ جاه‌طلبی یک زن و موی الحاقیِ (اکستنشن) قاتلِ او، یک کمدی سیاهِ نامتعارف اما دقیق دربارهٔ فرهنگ عامه است که پیامی مهم دارد؛ فیلمی که مدت‌ها پس از پایان تیتراژ درباره‌اش صحبت خواهید کرد. داستان در لس‌آنجلس حدود سال ۱۹۸۹ می‌گذرد. آنا (با بازی ال لورین) پس از تجربهٔ تلخِ سوختگی کف سر دوران کودکی، ظاهر طبیعی را ترجیح می‌دهد. او دستیار پرتلاشِ یک برنامه موزیک ویدیویی در شبکهٔ «Culture» است، اما به خاطر ظاهرش در ارتقاء شغلی با مشکل روبه‌روست. وقتی رئیس حمایتگرش اخراج می‌شود و یک سوپرمدل سابق (ونسا ویلیامز) به‌عنوان جایگزین می‌آید، آنا نگرانِ از دست دادن شغلش می‌شود و تصمیم می‌گیرد ظاهری متفاوت پیدا کند. او یک موی الحاقی بسیار زیبا نصب می‌کند و درمی‌یابد که همین موهای پرپشت ممکن است کلید موفقیتی باشد که دنبالش بود — تا اینکه موهایش طعم خون را می‌چشند. این داستان مو به تن سیخ‌کن هوشمندانه بر پایهٔ افسانه‌ها و خرافات ساختگیِ مرتبط با بردگی ساخته شده و ایده‌هایی از فولکلور مرموزِ آفریقایی را با ترسِ زندگی روزمره درآمیخته است؛ از جمله دردهایی که برخی زنان در راهِ رسیدن به زیبایی تحمل می‌کنند. سیمین در این تریلر کمپی، طنز را با وحشت پیوند می‌دهد: فیلمِ ترسناکِ غیرمتداولی است که به شیوه‌ای نسبتاً سنتی روایت می‌شود، با پریدن‌های ناگهانی و پایانی تا حدودی طنزآمیز. هم‌زمان، این فیلم نوعی وحشتِ اجتماعی تأمل‌برانگیز است که احتمالاً برای زنان و نیز اقلیت‌های نژادی معنا و تأثیر بیشتری خواهد داشت. فیلم به ابعاد پوچِ زندگی روزمره و به‌ویژه دستگاه سرکوبی می‌پردازد که بیشترین آسیب را به زنان آفریقایی‌تبار آمریکایی وارد می‌کند. در اثر، زنان فریب می‌خورند و ناخواسته خود به ستم‌گرانِ خویش تبدیل می‌شوند، همه در نامِ وفق‌پذیری با تعریفِ جامعه از زیبایی. این فیلم بسیار هوشمندانه، بی‌پروا و گاهی تند و تکان‌دهنده است؛ تجربه‌ای نامطبوع در برخی صحنه‌ها، اما در عین حال واقعاً خنده‌دار هم هست.