فیلم An Education 2009

جنی شانزده‌ساله (با بازی کری مولیگان) همراه با والدین طبقه متوسط و بلندپروازش، جک (آلفرد مولینا) و مارجوری (کارا سیمور) زندگی می‌کند؛ والدینی که تنها آرزوی واقعی‌شان این است که او در دانشگاه آکسفورد تحصیل کند. همه‌چیز در دوران کودکی او حول همین هدف می‌چرخد تا اینکه با دیوید خوش‌پوش (پیتر اسکارسگارد) آشنا می‌شود. او دست‌کم دو برابر جنی سن دارد، اما بسیار جذاب‌تر و...

جنی شانزده‌ساله (با بازی کری مولیگان) همراه با والدین طبقه متوسط و بلندپروازش، جک (آلفرد مولینا) و مارجوری (کارا سیمور) زندگی می‌کند؛ والدینی که تنها آرزوی واقعی‌شان این است که او در دانشگاه آکسفورد تحصیل کند. همه‌چیز در دوران کودکی او حول همین هدف می‌چرخد تا اینکه با دیوید خوش‌پوش (پیتر اسکارسگارد) آشنا می‌شود. او دست‌کم دو برابر جنی سن دارد، اما بسیار جذاب‌تر و جالب‌تر از دوست مدرسه‌ای‌اش گراهام (متیو بیرد) به نظر می‌رسد. این رابطه فوراً او را مجذوب نمی‌کند؛ دیوید کم‌کم وارد گفتگو می‌شود و مشخص می‌شود که علایق مشترکی دارند. او باعث می‌شود جنی احساس خاص، جذاب و بزرگ‌سال‌تری کند — و وقتی او را به دوستانش دنی (دومینیک کوپر) و هلن (رزاماند پایک) معرفی می‌کند، جنی برای نخستین بار احساس می‌کند که جایگاه چهارمی در یک جمع اجتماعی واقعاً هیجان‌انگیز پیدا کرده است. بدیهی است که از آن پس نمره‌های مدرسه‌اش افت می‌کند که این موضوع ناراحتی معلمش (الیویا ویلیامز) را در پی دارد؛ مثل بسیاری از ما در آن سن، نمی‌توان به او گفت که تصمیمات کوتاه‌مدتش لزوماً به نفع منافع بلندمدتش نیست. هرچه فیلم پیش می‌رود معلوم می‌شود که دیوید و همراهش آدم‌های بی‌ضرری نیستند: آنها به‌طور قانونی امرار معاش می‌کنند، اما رفتارشان تا حدی غیراخلاقی است؛ و وقتی جنی متوجه یک راز بزرگ (اگرچه قابل پیش‌بینی) در زندگی او می‌شود، مجبور است از بلوغ تازه‌ی خود استفاده کند. اجرای مولیگان در این نقش بسیار طبیعی است، و رابطه‌ی نوپای او با مردی که درست می‌داند کدام دکمه‌ها را فشار دهد، به‌خوبی شکل می‌گیرد. دیوید آدم بدی نیست و ظاهراً هدفش تنها نزدیک شدن جنسی نیست؛ او هم به این حضور جوان نیاز دارد تا خود را زنده احساس کند و این تقابل شخصیتی مؤثر از کار درآمده است. برای من اما ستاره‌ی فیلم احتمالا مولینا است؛ او تقریباً به‌طور کامل پدری را تصویر می‌کند که آرزوهایش برای دخترش در کنار ارزش‌های طبقه متوسطش او را میان غریزه‌ی پدری برای محافظت و جاه‌طلبی‌هایش برای دیدن دختری با زندگی بهتر از خود گرفتار کرده است. پایان فیلم کمی از انرژی می‌افتد، اما راستش مطمئن نیستم چگونه می‌شد آن را به پایان برد بدون اینکه راه‌حل آسانی را در پیش گرفته باشد — پس شاید همین پایان بهترین گزینه بوده است. پرداخت تصویری فیلم شیک است؛ ماشین‌ها، لباس‌ها و موسیقی متن دهه ۱۹۶۰ این حال و هوا را تقویت می‌کنند و تماشا کردنش ارزش دارد.