فیلم Leave the World Behind 2023

«Leave the World Behind» با ظرافت، چیرگی کارگردانی سم اسماعیل را با متن فکری و برانگیزاننده رومان عالم درآمیخته و کاوشی جذاب از پویش‌های خانوادگی، مسائل اجتماعی و تأثیر ترس و عدم‌قطعیت بر رفتار آدمی ارائه می‌دهد. اگرچه اقتباس اسماعیل بیشتر به سمتی ساده‌تر از یک تریلر آخرالزمانی می‌رود، اما عمق تماتیک خود را حفظ می‌کند؛ شخصیت‌های چندلایه—که توسط گروه بازیگران درخشان با حضور برجسته‌ی...

«Leave the World Behind» با ظرافت، چیرگی کارگردانی سم اسماعیل را با متن فکری و برانگیزاننده رومان عالم درآمیخته و کاوشی جذاب از پویش‌های خانوادگی، مسائل اجتماعی و تأثیر ترس و عدم‌قطعیت بر رفتار آدمی ارائه می‌دهد. اگرچه اقتباس اسماعیل بیشتر به سمتی ساده‌تر از یک تریلر آخرالزمانی می‌رود، اما عمق تماتیک خود را حفظ می‌کند؛ شخصیت‌های چندلایه—که توسط گروه بازیگران درخشان با حضور برجسته‌ی جولیا رابرتز و ماهرشالا علی تجسم یافته‌اند—وسیله‌ای قوی برای بازتاب‌های ظریف درباره جامعه معاصر‌اند. فیلمبرداری زیبا و موسیقی تنشی‌زا به تجربه‌ای پرتنش و درگیرکننده کمک می‌کنند، اگرچه گاهی کار دوربین حواس را پرت می‌کند، ریتم روایت در بخش‌هایی کند می‌شود و عناصر روایتی تکرارشونده دیده می‌شوند. در پایان، این داستان هشداردهنده و عمیقاً قابل تأملی است که ارزش دیدن دارد — امتیاز: B اگر ناگهان با مجموعه‌ای از رخدادهای غیرطبیعی و شبیهِ آخرالزمان روبه‌رو شوید ــ ارتباطات قطع شده و حمل‌ونقل فلج شده است ــ امکان ندارد بفهمید چه می‌گذرد یا راه فراری منطقی بیابید. در حالی که همه‌چیز در حال رخ دادن است، اتفاقات نگران‌کننده و بی‌پاسخ ادامه می‌یابد. این تجربه‌ی هولناک برای یک زوج مرفه نیویورکی و دو فرزندشان پیش می‌آید که ناخواسته در میانه آشوب، خانه‌ی لوکس تعطیلاتی در لانگ آیلند را با صاحب خانه ثروتمند و دختر بزرگسالش شریک می‌شوند. آن‌ها در تلاش برای فهم آنچه رخ می‌دهد، به کشفیات جدیدی درباره خود، یکدیگر و جهان می‌رسند؛ جهانی که دیگر آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست. نتیجه داستانی دلهره‌آور اما دقیق و هشداردهنده است که در پرتو گرایش‌های سیاسی-اجتماعی کنونی شنیدن آن عاقلانه است. اقتباس دوم سم اسماعیل عمدتاً توانسته حس تعلیق را حفظ کند، اما فیلم نیاز به کم‌کردن طول در برخی جاها دارد تا ضرباهنگ بهتر شود؛ به‌ویژه در جاهایی که دیالوگ‌ها کش‌دار می‌شوند یا روایت به شکلی رمزآلود بین رخدادها حرکت می‌کند. ضمناً فیلمنامه حاوی تعداد غیرمنتظره‌ای از کلمات رکیک است که اغلب نامناسب و بیش از حد استفاده شده‌اند. فیلم این کاستی‌ها را با بازی خوب بازیگران—خصوصاً جولیا رابرتز، ماهرشالا علی، اتن هاوک و کوین بیکن—و برخی نماهای سینمایی جذاب جبران می‌کند، هرچند موسیقی متن در برخی لحظات یکپارچه عمل نمی‌کند. «Leave the World Behind» تلاشی صادقانه برای روایت داستانی مهیج، پرتنش و روشنگرانه است، اما همه‌ی اجزا را همیشه درست کنار هم نمی‌گذارد؛ با این حال ارزش دیدن را دارد و عنوان «داستان هشداردهنده» بیش از صرفاً محتوای بینش‌مندش به آن می‌آید. این فیلمِ تریلر روان‌شناختی را سم اسماعیل نوشته، کارگردانی و تهیه کرده است و بر اساس رمانی از رومان عالم ساخته شده است؛ در فیلمنامه تغییراتی دیده می‌شود. نکته‌ای که جلب توجه می‌کرد، علاقه اوباما به فیلم بود؛ یک دلیلش علاقه‌ی او به کتاب است و دلیل دیگر شاید دانشی بوده که به‌عنوان رئیس‌جمهور از بخش‌های نظامی داشته است. برای کسانی که نمی‌دانند از فیلم چه انتظاری داشته باشند، می‌توان آن را ترکیبی از ام. نایت شیامالان و جوردن پیل دانست، با امضای شخصی کارگردان که از هرج‌ومرج اجتماعی-فناورانه‌ای که در Mr. Robot دیدیم الهام گرفته شده است. فیلم اساساً درباره‌ی اتفاقاتی است که برای یک خانواده سفیدپوست طبقه متوسط به بالا رخ می‌دهد وقتی برای تعطیلات به خانه‌ای لوکس در ایالت نیویورک می‌روند و رخدادهای عجیبی مثل از کنترل خارج‌شدن یک نفتکش و برخوردش به ساحل (و توقف ناگهانی اینترنت) و رفتارهای نامتعارف حیات‌وحش—مانند گوزن‌ها و پرندگان—رخ می‌دهد. در آغاز به اختلالی شبیه طوفان خورشیدی مشکوک می‌شویم، اما روایت تنها در داخل آمریکا به آن اشاره می‌کند. بخشِ «جردن پیل» داستان وقتی ظاهر می‌شود که یک مرد سیاه‌پوست و دخترش پس از این تأثیرات عجیب می‌آیند و می‌گویند صاحب خانه‌اند و برای فرار از آشوب بازگشته‌اند؛ تنش نژادی وارد ماجرا می‌شود. هر شخصیت جزئیات روان‌شناختی و پیش‌زمینه‌ای دارد که به‌خوبی پرداخت شده‌اند و بازی‌ها نیز قابل قبول‌اند. مشکل من شاید این است که خودم بیش از حد آثار مشابه دیده‌ام؛ وقتی فیلمی قرار است چیز منحصربه‌فردی معرفی کند، به‌خصوص با پیشینهٔ سازندگان، تحت‌تأثیر قرار گرفتن دشوار است. فیلم ایده‌های پارانوئیدی جالبی دارد که چندان دور از واقعیت نیستند و موسیقی متن زیبا از مک کویل و فیلمبرداری جذاب از تاد کمپبل را داراست. در مجموع فیلم بدی نیست—اگر انتظار مشخصی نداشته باشید، جالب است. از نظر من بخش نژادی غیرضروری بود، اما با این حال برای من یکی از فیلم‌های خوب ۲۰۲۳ است. امتیاز: 7.5 از 10 / B+ فیلم نسبتاً خوب است، اما پایان‌بندی افتضاحی دارد. نمی‌فهمم چرا به‌جای جمع‌بندی گره‌ها، این‌طور تمامش کردند؛ «هالیوود» گاهی با پایان‌های بد آثار را خراب می‌کند. اجراهای خوبی دیدیم، به‌خصوص از جولیا رابرتز، ماهرشالا علی و اتن هاوک؛ و کوین بیکن هم هست، هرچند شاید پنج دقیقه بیشتر حضور نداشته باشد. با توجه به اسامی حاضر در فیلم، مطمئناً ساختش ارزان نبوده، پس آن‌همه تبلیغ دهان‌به‌دهان را با یک پایان ضعیف نابود کردن منطقی نیست. داستان و پیچش‌هایش خوب‌اند؛ حالا دلم می‌خواهد کتاب را بردارم و مقایسه کنم. فیلم عملاً فقط این پیام را داد که در مواقع اضطراری باید یک خانه بزرگ بخری. بازی‌ها عالی‌اند. همه خوب‌اند و بازی می‌کنند. پایان‌بندی کمی مسخره می‌شود اما تماشای فیلم سرگرم‌کننده است. از استقبال مثبت این فیلم شگفت‌زده‌ام. برای من «Leave the World Behind» شبیه یک خورش از نظریه‌های توطئهٔ نصفه‌پخته و کلیشه‌های مربوط به غربی‌های مدرن است که در پس‌زمینه‌ای به‌ظاهر آخرالزمانی روایت می‌شود. آدم‌ها تنبل، بی‌اعتنا، پارانوئید، خودخواه و در نهایت جداافتاده نشان داده شده‌اند—حتی تا پایان. شاید تا حدودی درست باشد اما این تصویر را نمی‌توان نمایندهٔ کلیت بشریت دانست؛ احتمالاً بازتاب دیدگاه نخبگانی است که مردم عادی را خوب نمی‌شناسند یا درک نمی‌کنند. این کمبودِ آگاهی در فیلم باعث می‌شود پایان‌گیری هم اثرگذار نباشد. نکات مثبت؟ بازی‌ها اگر چه برجسته نیستند، اما بد هم نیستند. صحنه‌های سورئال، مثل تلی از تسلاهای بدون راننده، تا حدی مسحورکننده‌اند. خلاصه، فیلمی که می‌خواهد «چیزی» بگوید اما به‌خاطر کمبود بینش هرگز صدایی طنین‌انداز به دست نمی‌آورد. تا حد زیادی «Leave the World Behind» اقتباسی قابل قبول از رمان هم‌نام است به کارگردانی سم اسماعیل (سازنده Mr. Robot). بازی‌های خوبی دارد، به‌خصوص اتن هاوک، و تنش خوبی بین دو خانواده ساخته شده است. صحنهٔ برخورد هواپیما بسیار خوب و به‌یادماندنی است. کوین بیکن هم در فیلم هست! بعد از تماشا فهمیدم که تهیه‌کنندگی فیلم برعهده اوباماها بوده که برایم جالب بود. این فیلم تماشایی است اما برای یک فیلم دربارهٔ پایان دنیا نسبتاً کسل‌کننده است. موسیقی مبهم و رازآلود نیمهٔ اول فیلم اغلب سنگین و دست‌کم‌گیرنده است و از تعلیق واقعی می‌کاهد. مشکل بزرگ فیلم این است که من رفتارها و انگیزه‌های شخصیت‌ها را قبول ندارم؛ حتی با وجود بازیگران شناخته‌شده که باید بتوانند آن را موجه کنند. و نکتهٔ کنجکاوی‌برانگیز: آن قرص‌ها چه بودند؟ باید ذخیره کنم! فقط یک فیلم آمریکایی بی‌مغز دیگر...