مستند The Red Pill 2016

«مردان کَسی جیِی و به‌طور غیرمستقیم خودِ سازنده، در پی خیر عمومی یا برانگیختن گفت‌وگوی سازنده نیستند، بلکه باعث تشدید شکاف اجتماعی و بی‌احترامی به هر دو جنس می‌شوند.» بگذارید از همین ابتدا روشنش کنیم. اولین نکته منفی: تأسف‌آور است که حقوق مردان باید از منظر یک فمینیست تأیید شود تا جدی گرفته شود؛ اما در عین حال همین نکته قوی‌ترین وجه این مستند است. صدای...

«مردان کَسی جیِی و به‌طور غیرمستقیم خودِ سازنده، در پی خیر عمومی یا برانگیختن گفت‌وگوی سازنده نیستند، بلکه باعث تشدید شکاف اجتماعی و بی‌احترامی به هر دو جنس می‌شوند.» بگذارید از همین ابتدا روشنش کنیم. اولین نکته منفی: تأسف‌آور است که حقوق مردان باید از منظر یک فمینیست تأیید شود تا جدی گرفته شود؛ اما در عین حال همین نکته قوی‌ترین وجه این مستند است. صدای مردان شنیده نمی‌شود؛ اگر مردی مشکلی دارد باید «مرد شود» و سکوت کند، اما اگر زنی مشکلی دارد، فوراً تقصیر به گردن مردان انداخته می‌شود — این همان فرهنگ غالب است. در این فیلم شاهد حملهٔ بی‌وقفه مردان به زنان نیستیم؛ مردان و زنان صرفاً دربارهٔ مسائل مربوط به مردان حرف می‌زنند و نیاز به پرداختن به این مسائل را مطرح می‌کنند، نه بیشتر و نه کمتر. به‌عنوان یک مستند، از نظر ساختاری چندان موفق نیست و مهارت تصویری کمی در آن دیده می‌شود. اما به‌عنوان یک مقدمه دربارهٔ نظریهٔ جنسیت فراتر از فمینیسم قابل قبول است؛ کلیات را درست بیان می‌کند اما در جزئیات سُستی‌هایی دارد و گاهی ایدۀ مرکزی‌اش کمی مبهم می‌شود. اگر تنها مستندی نبود که این موضوع را پوشش می‌داد، احتمالاً نمرۀ پایین‌تری می‌گرفتم؛ با این حال به‌خاطر اصالت و جسارتش یک امتیاز مثبت می‌گیرد. اگر به حقوق بشر و برابری اهمیت می‌دهید، دیدنش ارزشمند است. فیلم مسائل ظریفی را در جوامع توسعه‌یافته باز می‌کند که اغلب نادیده گرفته شده‌اند. بیان‌اش ساده و قابل فهم است و چینش دیدگاه‌ها جالب است. دیدگاه‌های مختلف دربارهٔ حقوق جنسیتی مطرح می‌شود و مهم‌تر اینکه به تبعیض علیه مردان نور می‌تاباند؛ مسئله‌ای که معمولاً مورد غفلت قرار گرفته است. از نظر بصری هم برای یک مستند گرافیک‌های نسبتاً مناسبی دارد. به نظر می‌رسد بسیاری از نقدهای یک ستاره واقعاً فیلم را ندیده‌اند؛ بسیاری از ادعاهایی که مطرح شده در فیلم وجود ندارد و صرفاً فرضیاتی دربارهٔ جنبش حقوق مردان است، نه محتوای مستند. برخی نقدها هم دربارهٔ مسائلی نوشته شده که اصلاً جزو فیلم نیستند. فیلم قطبی‌کننده است، اما عجیب است که یک طرف به‌قدری طرفدارانه برخورد کرده که حتی زحمت دیدن فیلم را به خود نداده. دفترچه‌های ویدیوییِ کِیسی جالب‌اند چون نشان می‌دهند افکار او دربارهٔ موضوع چگونه تغییر کرده (اگر واقعی باشند)، و مصاحبه‌ها هم به‌خاطر تعارض آشکار بین نظرات جالب‌اند؛ این احساس را می‌دهند که یک طرف بحث واقعاً طرف دیگر را گوش نمی‌دهد. با این حال از نظر سبک ناکام است؛ مستندهای معروف‌تر در این ژانر با سبک قوی‌تری طرف‌ها را ارائه می‌کنند. گاهی لوکیشن‌های مصاحبه پس‌زمینه‌هایی نیمه‌حواس‌پرت‌کن دارند. اما محتوای فیلم و انصاف در نشان دادن هر دو طرف به‌چشم می‌خورد؛ سازنده نتیجه‌گیری‌هایی هم می‌گیرد که ایرادی ندارد، و در عین حال طرف دیگر بحث و تاریخچه را نیز می‌پوشاند. مشکل اصلی، سبک اجراست؛ چیزی که با تجربه قابل اصلاح است.