فیلم Under Paris 2024

"Under Paris" نوعی تقلید مسخره از «آرواره‌ها» به سبک فرانسوی است. این اثر پر از کلیشه‌های قابل‌پیش‌بینی «ووک»ی است که از تولیدات نتفلیکس انتظار می‌رفت، اما آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند غیرقابل‌باور و عجیب‌وغریب بودن داستان است. در صحنهٔ افتتاحیه گروهی غواص مرد مأمور بررسی شکار در منطقه‌ای از اقیانوس می‌شوند که زباله‌ها و دلفین‌ها و دیگر موجودات دریایی مرده در آن گرفتار...

"Under Paris" نوعی تقلید مسخره از «آرواره‌ها» به سبک فرانسوی است. این اثر پر از کلیشه‌های قابل‌پیش‌بینی «ووک»ی است که از تولیدات نتفلیکس انتظار می‌رفت، اما آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند غیرقابل‌باور و عجیب‌وغریب بودن داستان است. در صحنهٔ افتتاحیه گروهی غواص مرد مأمور بررسی شکار در منطقه‌ای از اقیانوس می‌شوند که زباله‌ها و دلفین‌ها و دیگر موجودات دریایی مرده در آن گرفتار شده‌اند. به‌زودی کوسه‌ها ظاهر می‌شوند و مشخص می‌شود یک کوسهٔ ماده که گروه علمی آن را زیر نظر داشته‌اند، حضور دارد؛ به‌طرزی بعید اندازه‌اش عملاً دو برابر شده و رئیسِ همه‌چیزدان تیم از غواصان می‌خواهد «یک نمونه» از هیولا بردارند برای مطالعه، به‌جای اینکه عاقلانه فرار کنند. پیش‌بینی‌پذیر است که کوسه این برخورد را خوب نمی‌پذیرد و غواصان را می‌بلعد. در ادامه قهرمانهٔ داستان که شاهد حملات هولناک به مانیتورهای کشتی تحقیقاتی‌اش بوده، با تیرنی اسپیر به آب می‌پرد تا با هیولا روبه‌رو شود — سلاحی که حتی یک ماهی تن بزرگ را هم به‌زحمت می‌ترساند. بدون لو دادن بیشتر، از اینجا به بعد اوضاع بهتر نمی‌شود. اگر می‌خواهید چنین فیلمی بسازید، لااقل ساختنِ حداقلیِ باورپذیرانه کار خیلی سختی هست؟ بازیگری و صحنه‌های اکشن تا حدی قابل قبول‌اند، اما حسِ «ترس»ی که در آرواره‌ها هست، اینجا تقریباً غایب است؛ همان عنصر کلیدی که یک فیلم هیولایی را پیش می‌برد. خلاصه اینکه فیلم زیر بار داستان غیرقابل‌باور و روایت یکنواخت غرق می‌شود. اگر دنبال یک فیلم هیولایی دریایی واقعی هستید، بهتر است آرواره‌ها را ببینید. فیلم ترسناک/فاجعه‌ای "Under Paris" با تمام اشتیاقی که طرفداران این ژانر انتظار دارند وارد می‌شود؛ گاهی نماهایش نمایشی و گاهی‌اوقات ابلهانه است، اما در میان فیلم‌های کوسه‌ای جای خود را باز می‌کند. ممکن است از نظر معیارهای معمول فیلمِ بسیار بزرگی نباشد، اما حاضر است ایدهٔ مرکزی را به هر جایی که طرفداران آثار موجودات هیولا می‌خواهند ببرد. داستان در زمان حال می‌گذرد: پاریس خود را برای میزبانی مسابقات جهانی سه‌گانه بر روی رود سن آماده می‌کند و قرار است ورزشکاران زیادی در این رود شنا کنند، اما یک مشکل بزرگ هست. سوفیا (برِنیس بِژو)، دانشمند برجستهٔ دریایی با گذشته‌ای تراژیک، از فعال محیط‌زیست میکا (لئا لوویان) می‌فهمد که یک کوسهٔ بزرگ در عمق رودخانه زندگی می‌کند. برای جلوگیری از فاجعه، آن‌ها با فرماندهٔ پلیس رودخانهٔ سن، عادل (نسیم لیس)، هم‌پیمان می‌شوند تا جلوی خون‌ریزی احتمالی را بگیرند. ایدهٔ کلی درست و جذاب است، حتی اگر علم پشت داستان عمدتاً غیرقابل‌باور باشد. داستان سرگرم‌کننده است اما زیر پیام‌های محیط‌زیستی اغراق‌شده می‌رود؛ فیلم دربارهٔ تغییرات اقلیمی و نقش انسان‌ها بسیار موعظه‌گر است و گاهی حس می‌شود پیامش از خود قصه جلو می‌زند. با این حال تعهد کارگردان زاویه‌ای از صداقت به این فرضیهٔ خلاقانه اما سطحی می‌بخشد. فیلم تعادل نسبتا خوبی بین وحشت کلاسیک و قصهٔ فاجعه برقرار می‌کند؛ لحظاتی به سبک فیلم‌های سطح B دارد (از جمله دیالوگ‌های بدیهی مثل «در پاریس هم کوسه هست!»)، اما از ابلهیّت محض آثار مثل «شِرک‌نادو» دوری می‌کند. فیلم عجیب است اما تعلیق و هیجانِ کافی دارد. صحنه‌های اکشن کیفیت متغیری دارند و جلوه‌ها گاهی کم‌بودجه به‌نظر می‌رسند — بالهٔ کوسه‌ای که از رود بیرون می‌زند گاهی مضحک است و نماهای زیرآبیِ مبهم، بخش‌هایی از اکشن را ضعیف می‌کنند — اما حملات خونین و هولناک کوسه به‌خوبی اجرا شده و گریم تصاویر وحشتناکی خلق می‌کند. اگر صبور باشید و قسمت‌های کندتر را تحمل کنید، با پایانی نسبتاً خوب پاداش می‌گیرید: احمقانه اما خلاق، موعظه‌گر اما هیجان‌انگیز، فیلم ایدهٔ عجیبش را به جاهایی می‌برد که طرفداران ژانر از آن لذت خواهند برد. "Under Paris" از آن فیلم‌هاست که می‌خواهد ژرف باشد اما در نهایت تهی به‌نظر می‌رسد. داستان ضعیف است و پیام معناداری ارائه نمی‌دهد، و شخصیت‌ها چنان تحول و پیشرفتی ندارند که بتوان با آن‌ها همذات‌پنداری کرد. به‌نظر می‌رسد سازندگان ایده‌ای مبهم از هدف داشتند، اما اجرا کاملاً ناکام مانده است. ریتم فیلم نامتوازن است و برخی صحنه‌ها کش‌دار شده‌اند، و کلیت روایت انسجام لازم را ندارد. از نظر بصری لحظاتی دارد: فیلم‌برداری نماهای چشم‌گیری ثبت کرده و تلاش شده با تصاویر دراماتیک تنش ایجاد شود، اما حتی این لحظات بدون داستان محکم یا شخصیت‌های قابل‌اتکا تهی به‌نظر می‌رسند. نمونه‌ای از «ظاهر بر محتوا» است که تصاویر پرزرق‌وبرق می‌خواهند فقدان عمق را بپوشانند، اما موفق نمی‌شوند. در انتها، Under Paris چیز زیادی برای ارائه ندارد؛ نه آن‌قدر سرگرم‌کننده است که ماندگار شود، و نه آن‌قدر اندیشمند که بحث‌برانگیز باشد. اگر دنبال روایت قوی یا بار احساسی هستید، این فیلم مناسب نیست؛ صرفاً تماشایی یک‌باره و بدون ماندگاری است.