فیلم Deep Red 1975

شگفتیِ بصری. وقتی یک پیشگو بعد از درآمیختن با افکار یک قاتل روانی به قتل می‌رسد، مارکوس دی تنها شاهد ماجرا است و تلاش می‌کند بفهمد چه کسی مسئول است. اما خیلی زود درمی‌یابد که قاتل در سایه او را دنبال می‌کند و هرکس بخواهد در تحقیقاتش کمک کند هدف قرار می‌گیرد. «دیپ رد» (Profondo Rosso / The Hatchet Murders) از داریو آرژنتو به‌درستی یکی از شاخص‌ترین...

شگفتیِ بصری. وقتی یک پیشگو بعد از درآمیختن با افکار یک قاتل روانی به قتل می‌رسد، مارکوس دی تنها شاهد ماجرا است و تلاش می‌کند بفهمد چه کسی مسئول است. اما خیلی زود درمی‌یابد که قاتل در سایه او را دنبال می‌کند و هرکس بخواهد در تحقیقاتش کمک کند هدف قرار می‌گیرد. «دیپ رد» (Profondo Rosso / The Hatchet Murders) از داریو آرژنتو به‌درستی یکی از شاخص‌ترین آثار ژانر جیالو محسوب می‌شود. آرژنتو مارکوس دی (با بازی دیوید همیگز در نقشی که یادآورِ «بلواپ» است) را در دنیایی پرجنب و جوش، حسی و آکنده از قتل و رمز و راز رها می‌کند — و بیننده را نیز همراه خود می‌برد. هر زمان از روز یا شب که داستان باشد، آرژنتو همواره لبه‌ای شوم را در فیلم جاری نگه می‌دارد. عنصر معمایی نیز قوی است و حتی به تماشاگران تازه‌وارد فرصتی جسورانه برای حل معما در همان ابتدای فیلم می‌دهد. آرژنتو همه‌چیز را با رنگ‌هایی زنده نقاشی می‌کند و سکانس‌های پرسبکی ارائه می‌دهد؛ استفاده از اسباب‌بازی‌ها و مانکن‌ها بر وحشت اثر می‌افزاید. از نظر موسیقایی همه‌چیز کامل نیست، اما تم کودکانه‌ای که پیوسته تکرار می‌شود به‌طرز چشمگیری مؤثر است. از نکات منفی می‌توان به دوبلهٔ ناپایدار اشاره کرد و همچنین برخی سکانس‌های معروف قتل که به‌دلیل کش‌دادن بیش از حد تا حدی به طنز نزدیک می‌شوند. بی‌پروایی، هیجان و تأثیرگذاری؛ با وجود چند ایراد جزئی، «دیپ رد» تجربه‌ای بسیار مثبت است. 7.5/10 اثر وحشت‌آور شگفت‌انگیز و نفس‌گیری است که به‌راحتی محبوب‌ترین فیلم من در میان دورهٔ درخشان و هیجان‌انگیز کاری آرژنتو به‌شمار می‌آید. آثاری مثل این سندی خیره‌کننده بر ادعای جهانی دربارهٔ او به‌عنوان «هیچکاکِ ایتالیا» فراهم کردند. موسیقی متن گروه گوبلین گنجینه‌ای است که باید حفظ شود. برای علاقه‌مندان به وحشت و تریلر، ارزش تهیهٔ بهترین نسخهٔ ممکن را دارد و ارزش بازبینی فراوان. استادِ کاردانی در اوجِ هنرش. بخش‌هایی از فیلم نسبتاً کند بودند، اما جنبه‌های معمایی خوب بودند و بازیگران اصلی را دوست داشتم؛ هرچند رابطهٔ عاشقانهٔ آن‌ها مصنوعی و غیرضروری به‌نظر می‌رسید (می‌دانم که آن صحنه‌ها در نسخهٔ صادراتی حذف شده‌اند، همراه با بخشی از صحنه‌های خشونت). تصاویر داریو آرژنتو بار دیگر جلوه کردند؛ چند نمای کلوزآپ عالی و جلوه‌های خون‌آشامی به‌طرز لذت‌بخشی زننده‌اند. اگرچه فیلم بی‌نقص نیست، اما همچنان سرگرم‌کننده بود. 3.75/5