فیلم Jonah Hex 2010

باید اعتراف کنم که جز چند شماره، وقتی بچه بودم واقعاً جونا هکس را دنبال نکرده بودم. من خیلی کم از کمیک‌های وسترن خوشم می‌آمد، بنابراین هیچ مرجع دقیقی برای محک زدن وفاداری فیلم به مجموعهٔ اصلی ندارم. شاید همین نقطهٔ ضعف برای من یک مزیت باشد چون با دیدن فیلم از تغییرات ناراحت نمی‌شوم. به نظر می‌رسد عناصر ماورایی و استیم‌پنکی فیلم کاملاً برگرفته...

باید اعتراف کنم که جز چند شماره، وقتی بچه بودم واقعاً جونا هکس را دنبال نکرده بودم. من خیلی کم از کمیک‌های وسترن خوشم می‌آمد، بنابراین هیچ مرجع دقیقی برای محک زدن وفاداری فیلم به مجموعهٔ اصلی ندارم. شاید همین نقطهٔ ضعف برای من یک مزیت باشد چون با دیدن فیلم از تغییرات ناراحت نمی‌شوم. به نظر می‌رسد عناصر ماورایی و استیم‌پنکی فیلم کاملاً برگرفته از کمیک اصلی نیستند، اما این موضوع برایم آزاردهنده نبود. شاید زیاد به بار داستان اضافه نکرده باشد، ولی قابل قبول بود. برخلاف نظر عمومی، من از این فیلم خوشم آمد. داستان تا حد زیادی حال‌وهوای کمیکی دارد که طبیعتاً برای شخصیتی ماننده جونا هکس مناسب است. داستان به اندازهٔ کافی خوب بود و صحنه‌های اکشن لذت‌بخشی در آن هست. جاش برولین نقش سخت و بی‌رحم جونا هکس را خوب بازی کرده و جان مالکوویچ هرچند شاید کاملاً تصویر ابرشرور شیطانیِ کاراکتر ترن‌بول را منتقل نکند، اما عملکرد قابل قبولی دارد. مگان فاکس هم—همان‌طور که همیشه—در نقش خود جا می‌افتد و به فیلم می‌خورد. عنصر ماورایی که در فیلم هست در مجموعهٔ اصلی کمیک وجود ندارد، اما این مسئله برایم مشکل‌آفرین نبود. می‌دانم طرفداران کمیک ممکن است از دور شدن فیلم از منبع اصلی دلخور شوند، اما به نظرم فیلم یک و نیم ساعت سرگرمی و اکشن قابل‌قبول ارائه می‌دهد. جونا هکس همان ضدقهرمانی بود که انتظارش را داشتید. به‌نسبتِ برخی اقتباس‌های ناموفق دیگر، این فیلم تفسیر نسبتاً بهتری از کمیک ارائه می‌دهد. برای من شخصاً این فیلم در نیمهٔ بالای مقیاس لذت‌بخشی قرار می‌گیرد. وسترنِ کمیک با یک موسیقی متال عالی من طرفدار جدی جونا هکس نبودم، اما از شماره‌های دههٔ هفتاد چندتایی داشتم و از این اقتباس سینمایی ۲۰۱۰ کمی کنجکاو بودم، مخصوصاً چون تصاویر تبلیغاتی مگان فاکس جذاب به‌نظر می‌رسیدند. «جونا هکس» یادآور آن همه وسترنِ اسپاگتی دههٔ ۶۰ و ۷۰ مثل «دژانگو» و سه‌گانهٔ لئونه دربارهٔ «مرد بی‌نام» است، با این تفاوت که حالا مدرن‌تر و سرگرم‌کننده‌تر شده. فضا بسیار کمیکی است و سازندگان در بازآفرینی چهرهٔ زخم‌خورده و هولناک شخصیت اصلی کار خارق‌العاده‌ای کرده‌اند؛ انگار کمیک جان گرفته است. جاش برولین در نقش عنوانی خوب ظاهر شده و مگان فاکس در نقش فرعی‌اش نشان می‌دهد که آن زمان یکی از جذاب‌ترین زنان هالیوود بود. با مدت تنها ۸۲ دقیقه، داستان ساده و ریتم هم سریع است که برای من ایرادی ندارد؛ خیلی از فیلم‌ها بیش از حد کش می‌آیند. در عین حال نویسندگان تلاش کرده‌اند کمی عمق به کار بدهند که قابل تحسین است؛ اگر فیلم عمق و حماسهٔ بیشتری داشت من امتیاز بالاتری می‌دادم. در مجموع «جونا هکس» مثل یک وسترنِ اسپاگتی نسبتاً خوب عمل می‌کند؛ اگر سبکی شبیه به «خوب، بد و زشت» را در نظر بگیرید اما به‌روز‌شده برای ۲۰۱۰، کوتاه‌تر و با شخصیت‌های کمتر یک‌بعدی، تقریباً به تصویر این فیلم می‌رسید. یکی از نکات برجستهٔ فیلم، موسیقی متال‌شدهٔ فوق‌العادهٔ مارکو بلمّی و گروه Mastodon است. فیلم به‌خاطر همین موسیقی به دیدن می‌ارزد. فیلمبرداری در لوییزیانا انجام شد و بخش‌هایی دوباره در کالیفرنیا فیلمبرداری گردید. نمره: B در مجموع، فیلم اصلاً فاجعه‌آمیز نیست، اگرچه برخی انتخاب‌های تدوینی و کارگردانی، به‌ویژه در صحنهٔ پایانی، محل سؤال‌اند. از بازی جاش برولین خوشم آمد هرچند پروتزهایش همیشه بهترین نبودند. اکشن و جلوه‌های آتش‌بازی قابل‌قبول‌اند و جان مالکوویچ مثل همیشه یک شرور خشن ارائه می‌دهد. مگان فاکس هم خوب به نظر می‌رسد. آرزو داشتم فیلم بیشتر به عناصر عجیب‌وغریب می‌پرداخت، چون فقط چند لحظه از آن را می‌بینیم. فیلم هرچند عالی نیست اما از تهِ لیست ضعیفِ اقتباس‌های کمیکی هم فاصله دارد. امتیاز: 3.0/5