فیلم A White, White Day 2019

فیلم پالماسون اگرچه از نظر روایت کوتاه است اما در اتمسفر غنی است؛ اثری عمیق و دقیق دربارهٔ ماهیت لغزندهٔ مردانگی، تنهایی، خشم و ظرفیت انسان برای عشق. — جیک وات به نظر می‌رسد «یک روز سفید، سفید» تلاش داشته فیلمی هنریِ مستقل باشد و اگر این‌گونه باشد، هدف‌گذاری‌اش کم‌دامنه بوده است. گاهی دوربین روی صحنه‌های ساکن مکث می‌کند و در لحظاتی که به نمادپردازی متوسل...

فیلم پالماسون اگرچه از نظر روایت کوتاه است اما در اتمسفر غنی است؛ اثری عمیق و دقیق دربارهٔ ماهیت لغزندهٔ مردانگی، تنهایی، خشم و ظرفیت انسان برای عشق. — جیک وات به نظر می‌رسد «یک روز سفید، سفید» تلاش داشته فیلمی هنریِ مستقل باشد و اگر این‌گونه باشد، هدف‌گذاری‌اش کم‌دامنه بوده است. گاهی دوربین روی صحنه‌های ساکن مکث می‌کند و در لحظاتی که به نمادپردازی متوسل می‌شود — مثل صحنه‌ای که سنگی از تپه می‌غلتد، از صخره به درون آب و تا کف دریا می‌رود — بیش از اندازه تلاش می‌کند؛ زمانی که بهتر بود صرف بهره‌برداری از چشم‌انداز و مهِ محیط می‌شد. در جاهایی نگارش قوی است اما ناهمگون. سالکا (کودک) بهترین شخصیت فیلم برای من بود و اغلب صحنه‌ها را می‌ربود؛ او نه شبیه آن بزرگ‌سالان کلیشه‌ای در کالبد کودک است و هم‌زمان رفتار کودکانه دارد و دیالوگ‌های خوبی هم می‌گوید و آنها را خوب ادا می‌کند. غرق شدن در فیلم برایم راحت‌تر می‌شد اگر شخصیت اصلی را دوست داشتم، اما هرگز واقعاً طرفدار او نشدم؛ بهترین لحظات او دوباره کنار نوه‌اش است و بیرون از آن صحنه‌ها آرزو داشتم او عقب‌نشینی کند و شخصیت‌های دیگر جلو بیایند. پردهٔ داستان به کندی به اوج می‌رسد؛ بدون فاش کردن جزئیات، پایان را غیرواقعی یافتم و احساس کردم شخصیت اصلی برای اعمالش خیلی آسان از مسئولیت رها می‌شود؛ با این حال برخلاف بسیاری از فیلم‌های مستقل که ممکن است تقلیدشان کند، این فیلم نوعی پایان دارد و قصه را وسط کار رها نمی‌کند. این همان نتیجه‌ای است که وقتی فیلم‌ساز ایسلندی، آشنا با کوروساوا، در خواب‌هایش شکسپیر را بازتولید می‌کند به دست می‌آید — فیلمی هنری و بیش از حد طولانی که طاقت‌فرساست. سالکا (Ída Mekkín Hlynsdóttir) فوق‌العاده بود.