فیلم Chasing Amy 1997

فیلم نسبتاً بی‌مغز بود. انتظار داشتم خنده‌دار باشد، اما چنین نبود. این فیلم بسیار خسته‌کننده است و هیچ نکته هیجان‌انگیز یا جذابی ندارد. یک کمدی تا حدی تک‌بعدی که بر دیالوگ‌ها و موقعیت‌های ناخوشایند استوار است. نمی‌دانستم دقیقاً قرار است با چه چیزی روبه‌رو شوم وقتی این فیلم را که کوین اسمیت کارگردانی و نویسندگی‌اش را بر عهده داشته (و خودش هم در نقش کم‌اهمیت «سایلنت باب»...

فیلم نسبتاً بی‌مغز بود. انتظار داشتم خنده‌دار باشد، اما چنین نبود. این فیلم بسیار خسته‌کننده است و هیچ نکته هیجان‌انگیز یا جذابی ندارد. یک کمدی تا حدی تک‌بعدی که بر دیالوگ‌ها و موقعیت‌های ناخوشایند استوار است. نمی‌دانستم دقیقاً قرار است با چه چیزی روبه‌رو شوم وقتی این فیلم را که کوین اسمیت کارگردانی و نویسندگی‌اش را بر عهده داشته (و خودش هم در نقش کم‌اهمیت «سایلنت باب» ظاهر می‌شود) تماشا کردم — او را بیشتر با فیلم‌های «کلرکس» می‌شناسیم. وقتی فیلم تمام شد، تا حدودی راضی بودم، هرچند آن را فراموش‌شدنی می‌دانم. داستان حول یک رابطه نامحتمل بین دو نفر بسیار متفاوت شکل می‌گیرد: هولدن طراح کتاب‌های مصور است که با بهترین دوستش بنکی زندگی و کار می‌کند. هولدن مردی محافظه‌کار و متعارف است و وقتی عاشق الیسا می‌شود — زنی لیبرال و از نظر جنسی باتجربه که خود را لزبین معرفی می‌کند اما هر وقت دلش بخواهد از رابطه با مردان چشم‌پوشی نمی‌کند — گیج می‌شود. این رابطه باعث ناراحتی متقابل می‌شود و بنکی را وادار می‌کند تا سعی کند هولدن را از این زنی که خیلی با آنها تفاوت دارد «محافظت» کند. ایده‌ی ساخت یک کمدی رمانتیک درباره مردی محافظه‌کار که با زنی آزاد و باتجربه درگیر می‌شود خوب است، اما فیلم همان‌جا متوقف می‌شود و فراتر از تنشی که پیرامون این موضوع ساخته می‌شود پیش نمی‌رود. شخصیت‌ها ضعیف پرداخته شده‌اند و محدود به نمادسازی روش‌های ناسازگار در تجربه جنسی شده‌اند. درباره انگیزه‌ها و افکار آنها چیز زیادی نمی‌فهمیم و فیلم در خلق موقعیت‌های کمدی حول این موضوع نیز چندان موفق نیست. به نظرم بامزه‌ترین دیالوگ‌ها متعلق به بنکی است که از ابتدا نشان می‌دهد شخصیتش خودجوش است و مستعد گفتن حرف‌هایی است که نباید گفته شوند. با فیلمنامه‌ای کم‌رمق، موقعیت‌هایی که شوخی‌هایشان فراتر از متوسط نمی‌رود و ارزش‌های تولیدی که تعجبی برنمی‌انگیزد، نقطه قوت فیلم به‌زعم من اجرای بازیگران اصلی است، به‌ویژه بن افلک، جیسون لی و جوئی لورن آدامز. افلک به‌ویژه در جان‌بخشی به شخصیتش عالی است؛ کم‌تر کسی می‌توانست به آن شخصیت این‌قدر قوت و باورپذیری بدهد. لی هم تا حد زیادی خوب عمل می‌کند و حتی اگر تک‌بعدی باشد، بامزه است. جوئی آدامز هم کار بسیار خوبی ارائه می‌دهد و عجیب است که این فیلم چندان کمکی به رشد حرفه‌ای او نکرد.