فیلم Constantine 2005

به‌طور عجیبی احساس می‌کنم این فیلم نسبت به آثار مشابه بیشتر روی پاها تمرکز دارد. شاید این برداشت من باشد، اما ممکن است برای بعضی مفید باشد. با اعلام ساخت دنباله‌ای برای «کنستانتین» تصمیم گرفتم دوباره آن را ببینم (احتمالاً آخرین بار موقع عرضهٔ DVD دیده بودم). گرچه خیلی اهل ژانر ترسناک ماورایی نیستم و از کمیک Hellblazer هم فقط اطلاعات پایه‌ای دارم، این اثر برایم...

به‌طور عجیبی احساس می‌کنم این فیلم نسبت به آثار مشابه بیشتر روی پاها تمرکز دارد. شاید این برداشت من باشد، اما ممکن است برای بعضی مفید باشد. با اعلام ساخت دنباله‌ای برای «کنستانتین» تصمیم گرفتم دوباره آن را ببینم (احتمالاً آخرین بار موقع عرضهٔ DVD دیده بودم). گرچه خیلی اهل ژانر ترسناک ماورایی نیستم و از کمیک Hellblazer هم فقط اطلاعات پایه‌ای دارم، این اثر برایم نسبتاً سرگرم‌کننده بود و برای سال‌های ۲۰۰۴/۲۰۰۵ جلوه‌های ویژه‌اش چندان بد نبود. صحنه‌های جهنمی به‌طرز جالبی کار شده بودند و امیدوارم در دنباله بیشتر کاوش شوند. ریوز در نقش اصلی بد نبود. امتیاز: ۳.۰/۵ در دنیا چیزهای جهنمی وجود دارد و تنها کیانو ریوز است که می‌تواند با آن‌ها مقابله کند! فیلم تصویری بسیار خیال‌پردازانه ارائه می‌دهد؛ نه تقلیدی مستقیم از کمیکی که الهام‌بخشش بوده، اما همچنان اثری فوق‌العاده و منحصربه‌فرد است که ارزش وقت گذاشتن دارد. فیلم تا حدودی قابل قبول است و صحنه‌های تسخیر بسیار جنون‌آمیزی دارد، اما ریتم آن گاهی کشدار است و حفظ توجه تا پایان دشوار می‌شود. خلاصهٔ داستان: بعد از آن‌که خواهر شخصیت اصلی به‌طور نامعمولی از پشت‌بام بیمارستان خودکشی می‌کند، کارآگاه «دادسون» (ریچل وایز) به کنستانتین (کیانو ریوز) مراجعه می‌کند تا علت را بفهمد. کنستانتین که در دنیای ماورایی شناخته‌شده است و تجربهٔ سفر به جهنم را دارد، می‌داند اگر نتواند خداحافظی با تقدیرش کند، خود به جهنم خواهد رفت؛ بنابراین عمرش را وقف تعقیب ارواح شیطانی‌ای کرده که هنوز وارد دنیای ما نشده‌اند ولی می‌توانند آشوب به‌پا کنند و باید به جهان زیرین بازگردانده شوند. او و همراهش «چاز» (شیا لاباف) خیلی زود متوجه می‌شوند فعالیت‌های شیطانی در جریان است و حتی فرشتهٔ جبرئیل (تیلدا سوئینتون) ممکن است در ماجرا دخیل باشد. صندلی‌ای که آخرین مرد شهر در آن بر اثر برق‌گرفتگی جان سپرده، نقش یک کانال ارتباطی با جهنم را بازی می‌کند و «میدنایت» (جیمون هونسو) نگهبان آن است و ترجیح می‌دهد دست‌نخورده بماند. هرچه تحقیقات عمیق‌تر می‌شود، آن‌ها درمی‌یابند در مرکز طرحی قرار دارند که ممکن است کل سیاره را زیر سلطهٔ شیطان ببرد—اما آیا می‌توانند به‌موقع مانع این نقشه شوند؟ ریوز و وایز هر دو درخشان‌اند در این تولید خوش‌ریتم و مرموز که هرچند شروعش کمی طول می‌کشد، اما پس از گرم شدن، به معمایی محکم بدل می‌شود که بیشتر روی داستان و شخصیت‌ها تأکید دارد تا صرفاً جلوه‌های بصری. سوئینتون نقش نسبتاً کمی دارد اما همراه با هونسو به حس تهدید کمک می‌کنند، و لاباف با بازی ساده‌دلانه‌اش گاهی طنز و سبکی به داستان می‌افزاید. در انتها، فیلم با یک فرجام درگیرکننده به نتیجه می‌رسد و چند سؤال دربارهٔ ماهیت خوبی و بدی، بهشت و جهنم، جاه‌طلبی و حتی سقف‌های شیشه‌ای مطرح می‌کند. واقع‌بینانه بگویم، شاید فیلم مدت‌ها در یاد نماند، اما اثری نسبتاً اصیل است و من از دیدنش لذت بردم.