فیلم Sorry Angel 2018

فیلم بلند است و شخصیت‌پردازی‌ها عمق چندانی ندارند، اما همچنان داستان نسبتاً جذابی برای دنبال کردن است. پیر دلادونشامپ نقش «ژاک»، نویسنده‌ای پاریسی و کمی مسن‌تر را بازی می‌کند که در سینما با آرتور جوانِ برتانیایی (ونسان لاکوست) آشنا می‌شود. در ابتدا هیچ‌کدام به دنبال رابطه‌ای جدی نیستند و فقط یک ملاقات موقت می‌خواهند، اما کم‌کم چیزی بینشان برقرار می‌شود و آن دو شروع به...

فیلم بلند است و شخصیت‌پردازی‌ها عمق چندانی ندارند، اما همچنان داستان نسبتاً جذابی برای دنبال کردن است. پیر دلادونشامپ نقش «ژاک»، نویسنده‌ای پاریسی و کمی مسن‌تر را بازی می‌کند که در سینما با آرتور جوانِ برتانیایی (ونسان لاکوست) آشنا می‌شود. در ابتدا هیچ‌کدام به دنبال رابطه‌ای جدی نیستند و فقط یک ملاقات موقت می‌خواهند، اما کم‌کم چیزی بینشان برقرار می‌شود و آن دو شروع به کنکاش، آزمون و علاقه‌مندی نسبت به یکدیگر می‌کنند. مشخص می‌شود که ژاک هر دو روز یک‌بار پیش پسر خردسالش «لولو» زندگی می‌کند و وضعیت جسمی‌اش هم مساعد نیست؛ همین موضوع تأکید فیلم را روی اولویت‌ها و خواسته‌های آن‌ها—چه از نوع جسمی و چه احساسی—قرار می‌دهد. فیلم در اوایل دههٔ نود میلادی رخ می‌دهد، پس وضعیت پزشکیِ داستان برای بیننده کاملاً قابل درک است؛ وخامت روزافزون حال ژاک روشن است اما کریستوف اونوره اجازه نمی‌دهد این امر بر مطالعهٔ شخصیت‌محورِ فیلم که در عین جذاب بودن سطحی‌ است، غلبه کند. دنی پودالیدس و پسر جوان، ترِیستان فارژ، به‌عنوان شخصیت‌های فرعی حواشی مؤثری ایجاد می‌کنند که با پیشرفت رابطه و پیامدهایش اهمیت می‌یابند. فیلمنامه هم فضا را به احساسات غرقه نمی‌کند؛ فیلم هم‌بُعد جنسی و تحریک‌آمیز، هم خنده‌دار و گاه کمی زمخت است که همین به اثر غنای بیشتری می‌بخشد. من خودم دوست داشتم زمان بیشتری یک‌به‌یک میان دو شخصیت اصلی ببینم. هنوز با سرعت و باورپذیری این عاشقانه کاملاً راحت نبودم، اما این فیلم خیلی فراتر از یک درام عاشقانهٔ همجنسگرایانهٔ استاندارد است و توصیه می‌کنم تماشای آن را ادامه دهید.