فیلم The Devil’s Candy 2015

اسپویل جزئی هر کسی به سن من باشد، برنامهٔ تلویزیونی «Laugh‑In» و جملهٔ تکرارشوندهٔ فلیپ ویلسون «شیطان منو مجبور کرد این کارو بکنم!» را به یاد می‌آورد. مثل عبارت «Sock it to me» از همان برنامه، این شعار آن زمان تبدیل به یک کلیشهٔ رایج شد. فیلم «The Devil’s Candy» از جهت انگیزهٔ شخصیت‌ها کاملاً در دستهٔ «شیطان منو مجبور کرد» قرار می‌گیرد: در اینجا شیطان یکی...

اسپویل جزئی هر کسی به سن من باشد، برنامهٔ تلویزیونی «Laugh‑In» و جملهٔ تکرارشوندهٔ فلیپ ویلسون «شیطان منو مجبور کرد این کارو بکنم!» را به یاد می‌آورد. مثل عبارت «Sock it to me» از همان برنامه، این شعار آن زمان تبدیل به یک کلیشهٔ رایج شد. فیلم «The Devil’s Candy» از جهت انگیزهٔ شخصیت‌ها کاملاً در دستهٔ «شیطان منو مجبور کرد» قرار می‌گیرد: در اینجا شیطان یکی از شخصیت‌ها را وادار به قتل می‌کند و دیگری را وادار به نقاشی تصاویری تاریک و آشفته می‌کند که خودش هم هیچ خاطره‌ای از کشیدنشان ندارد. اما به جای اینکه با همان کلیشهٔ همیشگی «یک کشیش بیاورید» ما را خسته کند، داستان به صورت یک درام بسیار انسانی پیش می‌رود: مردی که با چیزی روبه‌روست که پزشکان آن را بیماری روانی می‌نامند و مردی دیگر که با وسواسی دست‌ و پنجه نرم می‌کند که در حال از بین بردن خانواده‌اش است. با این حال تصور نکنید فیلم عاری از لرزه‌آور بودن است. در واقع صحنه‌هایی بسیار آزاردهنده و خشونت‌آمیز وجود دارد؛ اما این صحنه‌ها با حداقل میزان خون و دل‌خراشی ارائه شده‌اند، نه به شکل ترس‌های مبتنی بر شوک و منزجرسازی صرف؛ بلکه به اندازه‌ای نمایش داده می‌شوند که ذهن شما را نگران کنند و به درک وضعیت کمک نمایند. فیلم همچنین به‌طور ظریف نگاهی انتقادی دارد به این نکته که جامعه چگونه در رسیدگی به بیماران روانی با سابقهٔ خشونت کوتاهی می‌کند. بازی‌ها در سطح بالایی قرار دارند. ایتن امبری، شیری اپل‌بی، کیارا گلاسکو و پرویت تیلور وینس هیچ‌یک کم نمی‌گذارند و ما را کامل وارد دنیای شخصیت‌هایشان می‌کنند. در برخی جنبه‌ها داستان تا حدی بی‌پاسخ رها می‌شود، اما از نظر فنی فیلم مهارت خوبی نشان می‌دهد و کمی ایدهٔ نو هم در دل خود دارد. امتیاز نهایی: ★★★ — من شخصاً پیشنهاد می‌کنم به تماشای آن بنشینید.