فیلم The Sting 1973

نه تنها ضربه‌ای قوی می‌زند، بلکه چون پروانه‌ای سبک‌بال نیز می‌رقصد. فیلم «The Sting» نمونه‌ای خوش‌ساخت از کمدیِ خانواده‌پسندِ دههٔ ۷۰ است که با داستانی دربارهٔ حقه‌بازان و چاپلوسان، هم سرگرم‌کننده و هم دلپذیر است. این فیلم در زمان خود موفقیت مالی زیادی کسب کرد و جوایز برجسته‌ای از جمله اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی (جورج روی هیل)، بهترین فیلمنامهٔ اوریجینال (دیوید اس. وارد)، بهترین تدوین...

نه تنها ضربه‌ای قوی می‌زند، بلکه چون پروانه‌ای سبک‌بال نیز می‌رقصد. فیلم «The Sting» نمونه‌ای خوش‌ساخت از کمدیِ خانواده‌پسندِ دههٔ ۷۰ است که با داستانی دربارهٔ حقه‌بازان و چاپلوسان، هم سرگرم‌کننده و هم دلپذیر است. این فیلم در زمان خود موفقیت مالی زیادی کسب کرد و جوایز برجسته‌ای از جمله اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی (جورج روی هیل)، بهترین فیلمنامهٔ اوریجینال (دیوید اس. وارد)، بهترین تدوین (ویلیام رینولدز)، بهترین موسیقی متن (ماروین هملیش)، بهترین طراحی صحنه و دکور و بهترین طراحی لباس (ادیت هد) را از آنِ خود کرد؛ ضمن اینکه برای بازی بهترین بازیگر مرد (رابرت ردفورد)، بهترین فیلم‌برداری و بهترین صدا نیز نامزد شده بود. داستان حول گروهی از کلاهبرداران می‌چرخد که برای انتقام از رفقای کشته‌شده‌شان تصمیم می‌گیرند یک مرد متمول و قدرتمند به‌نام لونگان را فریب دهند. نقشهٔ آن‌ها که خود به خود پر از خطر و پیچیدگی است، با ظرافت و هوشمندی به‌عنوان یک عملیات پوششی در قالب یک طرح شرط‌بندی اسب‌ها اجرا می‌شود. هر قدم این طرح پرتنش و در عین حال پُر از موقعیت‌های طنزآمیز است و سوال اصلی این است که آیا آن‌ها می‌توانند نقشه را به سرانجام رسانده و زنده بمانند؟ در بخش بازیگران، رابرت شاو در نقش لونگان یک اجرای تمام‌عیار ارائه می‌دهد و حضورش در بسیاری از لحظات فیلم چنان پرقدرت است که فیلم به‌راستی از تلاش او بهره‌مند می‌شود. رابرت ردفورد در نقش جانی توانایی و جذابیتی نشان می‌دهد که درهای زیادی را برای او باز کرد، و پل نیومن با نقش‌آفرینیِ برازنده و دلنشینِ یک شارلاتان خوش‌قیافه، تماشاگر را مسحور می‌کند. بازیگران مکمل نیز—از جمله آیلین برنن و هارولد گولد در نقش «کید توییست»—فضای اثر را پُر و غنی می‌کنند. از نظر فنی، فیلم از نظر تصویری بسیار چشم‌نواز است؛ کارگردانی جورج روی هیل همراه با تیمی ماهر، فضایی نوستالژیک شبیه فیلم‌های دههٔ ۳۰ را با رنگ‌هایی قهوه‌ای، طلایی و زرد بازسازی کرده است. صحنه‌ها، وسایل، خودروها، لباس‌ها و حتی اسلحه‌ها همه با دقت طراحی شده‌اند و به غنای بصری داستان می‌افزایند. موسیقی مبتنی بر ملودی‌های پیانوی اسکات جوپلین نیز مانند خامه‌ای بر شیرینیِ این تجربهٔ سینمایی است. با اینکه فیلم تقریباً دو ساعت است، تدوین روان و تم جذاب آن باعث می‌شود زمان به‌سرعت بگذرد. این فیلم هرچند در زمان خود جوایز و تحسین دریافت کرد، اما شایستهٔ بازشناسی و نمایش دوباره—حتی در نسخه‌های بازسازی‌شدهٔ مرمت‌شده—است. ترکیب بازی‌های درخشان، طرح ماهرانه، فضاسازی دقیق و موسیقی به‌گونه‌ای است که «The Sting» همچنان پس از دهه‌ها دیدنی و لذت‌بخش باقی می‌ماند.