فیلم Rampage 2018

در ابتدا با این فیلم مخالفت داشتم چون احساس می‌کردم درِوِین جانسون این روزها در همه فیلم‌ها حضور دارد. اما... واقعاً فیلم خوب از آب درآمد؛ بچه‌ها آن را دوست داشتند و خط داستان هم نسبتاً خوب بود. یک نگاه بندازید؛ پشیمان نخواهید شد. فیلم تغییرات بزرگی نسبت به منبع اصلی دارد که احتمالاً لازم بودند. درباره Rampage نکته‌ای نیست که به‌طور برجسته بتوان علیه‌اش گفت،...

در ابتدا با این فیلم مخالفت داشتم چون احساس می‌کردم درِوِین جانسون این روزها در همه فیلم‌ها حضور دارد. اما... واقعاً فیلم خوب از آب درآمد؛ بچه‌ها آن را دوست داشتند و خط داستان هم نسبتاً خوب بود. یک نگاه بندازید؛ پشیمان نخواهید شد. فیلم تغییرات بزرگی نسبت به منبع اصلی دارد که احتمالاً لازم بودند. درباره Rampage نکته‌ای نیست که به‌طور برجسته بتوان علیه‌اش گفت، شاید تنها ایرادش اتکای زیاد به کلیشه‌ها باشد، اما نکته مثبت چشم‌گیری هم ندارد. راک مثل همیشه جذاب است و طراحی موجودات در سطح متوسط قرار دارد؛ در کل فیلمی است که باید تکیه دهید و بگذارید جریانش پیش برود — می‌توانید انتظار داشته باشید کمی سرگرم شوید، اما قطعاً چیز عمیقی عایدتان نمی‌شود. امتیاز نهایی: 2.5 ستاره — بخش‌هایی برای جذب من داشت، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق نبود. این فیلم از همان فرمول معمول این‌گونه آثار پیروی می‌کند: شرکت‌های بزرگ بد هستند، علم ژنتیک بد قلمداد می‌شود و هیولاهای عظیم جذاب‌اند. داستان تا حد زیادی پوچ و علمی تقریباً ناموجود است و تقریباً همه شخصیت‌ها جز قهرمان، احمق به‌نظر می‌رسند. با این حال من از فیلم لذت بردم. انتظار داشتم راک و هیولاهای بزرگ ویرانی به راه بیندازند و دقیقاً همان را دیدم. داستان ضعیف و جنبه‌های علمی موسوماً مضحک است — اینکه این موجودات چطور در زمان بسیار کوتاهی به این اندازه رشد می‌کنند با علم جور درنمی‌آید؛ اما مگر کسی می‌خواهد در یک فیلم اکشن شاهد رشدِ حیوانات باشد؟ جالب هم این که میمونِ «خوب» تنها موجودی بود که دندان‌های عظیم یا شاخ‌های ترسناک پیدا نکرد؛ باز هم می‌گویم، داستان بیشتر شبیه مزخرفات است. وقتی اکشن آغاز می‌شود، فیلم همان ویران‌گری تمام‌عیار را ارائه می‌دهد که هالیوود در این زمینه خوب عمل می‌کند. از اینکه فیلم گاهی خیلی خنده‌دار و سبک است ایرادی ندارم — من راک را دوست دارم؛ شاید کمی کهنه‌پرست باشم، اما قهرمانان مردانه با دیالوگ‌های طنزآمیز را می‌پسندم. نیروهای نظامی در فیلم مانند احمق‌ها نمایش داده می‌شوند؛ بیش از حد مطمئن‌اند که می‌توانند هیولاها را متوقف کنند و طبیعتاً هیولاها خلافشان را ثابت می‌کنند. راه‌حلشان؟ بمبارانِ شهری بزرگ با بمبی سنگین (MOAB) — کاری شبیه استفاده از سلاح هسته‌ای. ادعای تخلیه شهر در چند ساعت واقع‌گرایانه نیست. در یکی از درگیری‌ها یک هواپیمای وارت‌هاگ فرستاده می‌شود که تصمیم منطقی‌ای به‌نظر می‌رسید، اما یکی فرستادنش خیلی مضحک بود؛ بعلاوه اینکه موجودات انگار آن هواپیما را خنثی می‌کنند که این هم از واقعیات جنگی فاصله دارد. شخصیت‌های مهاجم فیلم لازم‌اند؛ کلر وایدن نسبتاً کلیشه‌ای اما قابل‌قبول است: رئیس شرکتِ‌بدی که فقط به منافع شخصی‌اش فکر می‌کند. اما برت وایدن اذیت‌کننده و بچه‌گانه است — از اولین صحنه‌ای که دیدمش آرزو می‌کردم توسط مخلوقات خواهرش بلعیده شود. هرچند این اتفاق نیفتاد، اما سرنوشتش راضی‌کننده بود. با وجود همه اینها، همان‌طور که گفتم، از فیلم لذت بردم؛ دقیقاً همان چیزی بود که انتظار داشتم: یک سرسره‌ی هیجانی از اکشن و هرج‌ومرج. راک عالی بود. دستیارِ او، دکتر کالدول، خوب اما فراموش‌شدنی بود. مأمور راسل اما از یک مأمور دولتی آزاردهنده به یکی از شخصیت‌های مورد علاقه‌ام در طول فیلم تبدیل شد — صحنه‌ای که جلوی برت وایدن را می‌گیرد و سپس او را به سرنوشتش می‌سپارد، واقعاً لذت‌بخش بود. میمون را هم دوست داشتم؛ شوخی‌هایش با راک و حتی نشان دادن انگشت وسط به راک شاید مضحک باشد اما خنده‌دار هم بود. جمع‌بندی: دو ساعت سرگرمیِ خوب، البته اگر از فیلم‌هایی با هیولاهای ویران‌گر خوشتان می‌آید.