فیلم Darling 2015

انگار گاسپار نوئه بازسازی‌ای از «Repulsion» ساخته باشد. در «Darling» عناصر زیادی یادآور فیلم‌های دیگرند و قصه نسبتاً کلیشه‌ای است: پرستار جوانی با چشمان درشت در خانه‌ای تسخیرشده نگهبانی می‌دهد و کم‌کم دیوانه می‌شود. یاد «The Shining»، «The Innocents» و «Repulsion» می‌افتید، اما در عین حال این فیلم هویت مستقل خود را دارد. پیش از هر چیز، اجرای لورن اشلی کارتر فوق‌العاده است. او عملاً همهٔ فیلم...

انگار گاسپار نوئه بازسازی‌ای از «Repulsion» ساخته باشد. در «Darling» عناصر زیادی یادآور فیلم‌های دیگرند و قصه نسبتاً کلیشه‌ای است: پرستار جوانی با چشمان درشت در خانه‌ای تسخیرشده نگهبانی می‌دهد و کم‌کم دیوانه می‌شود. یاد «The Shining»، «The Innocents» و «Repulsion» می‌افتید، اما در عین حال این فیلم هویت مستقل خود را دارد. پیش از هر چیز، اجرای لورن اشلی کارتر فوق‌العاده است. او عملاً همهٔ فیلم را بر دوش می‌کشد و در تقریباً هر صحنه حضور دارد و اغلب تنهاست؛ کاری ساده نیست. او طیف گسترده‌ای از احساسات را به نمایش می‌گذارد بی‌آنکه به نمایش‌های اغراق‌آمیزِ کاریکاتوری بیفتد — باز هم کاری دشوار وقتی تمام توجه دوربین تنها روی توست. تا کنون او را در اثر دیگری ندیده بودم، اما حالا قصد دارم آثار دیگرش را دنبال کنم. خوانده‌ام که برخی از منتقدان، جلوه‌های تکان‌دهنده‌ای را که سقوط او به جنون را نشان می‌دهند نقد کرده‌اند. این جلوه‌ها برای من آزاردهنده نبودند و واقعاً ترسناک بودند — هم از منظر جسمی و هم روانی. استفادهٔ آگاهانه از استروب، برش‌های سریع و کشش‌های موسیقایی ناهماهنگ مرا به یاد شیوهٔ کارگردانی نوئه انداخت؛ گویا هدف ایجاد ناخوش‌آیندی عمیق در بیننده بوده است. همچنین خوشم آمد که فیلمسازان به یک نکتهٔ واقع‌گرایانه توجه کرده‌اند: نشان دادن اینکه دختری لاغر و کم‌وزن چگونه در جا‌به‌جایی جسد مردی بزرگ‌تر به‌زحمت می‌افتد — طنزآمیز و صادقانه. از احتیاط آنها در اجتناب از افراط در نمایش خشن و، مهم‌تر از آن، در نپیش‌نمایش‌دادنِ آنچه در اتاق مخفی بود، هم قدردانی می‌کنم. هرچند کمی ناامید شدم، اما مبهم‌سازی عمدی دربارهٔ اینکه چه کسی را کشته و چرا (چند روایت گذشته برای کاراکتر او به نظر می‌رسد) را هم می‌پسندم. این فیلم را به کسانی توصیه می‌کنم که از وحشت روان‌شناختی‌ای لذت می‌برند که بیننده را فریب نمی‌دهد یا همه‌چیز را قالب‌ریزی‌شده به او تحویل نمی‌دهد. بعداً فهمیدم، و تعجب هم نکردم، که سازندگان این فیلم پیش‌تر آثاری مثل «The Innkeepers» و «House of the Devil» را ساخته‌اند — دو فیلم سرگرم‌کنندهٔ دیگر که با لذت از چارچوب‌ها فراتر می‌روند.