فیلم Rollerball 1975

«رولربال» اثری دیستوپیایی است که نوامنس جویسون و ویلیام هریسون داستان کوتاه هریسون را به فیلمی کامل و تأثیرگذار گسترش داده‌اند. داستان در سال ۲۰۱۸ می‌گذرد؛ جهانی تحت سلطه شش کارتل حکومتی که با حذف جنگ و فقر، با ورزش خشنی به نام رولربال به مهار خشم و نارضایتی مردم می‌پردازند. وقتی ستاره شماره یک این ورزش، جاناتان اِی (با بازی برجسته جیمز کان)، از...

«رولربال» اثری دیستوپیایی است که نوامنس جویسون و ویلیام هریسون داستان کوتاه هریسون را به فیلمی کامل و تأثیرگذار گسترش داده‌اند. داستان در سال ۲۰۱۸ می‌گذرد؛ جهانی تحت سلطه شش کارتل حکومتی که با حذف جنگ و فقر، با ورزش خشنی به نام رولربال به مهار خشم و نارضایتی مردم می‌پردازند. وقتی ستاره شماره یک این ورزش، جاناتان اِی (با بازی برجسته جیمز کان)، از زیر کنترل درمی‌آید و بیش از اندازه برای سیستم بزرگ می‌شود، شرکت‌ها تصمیم می‌گیرند او را بازنشسته کنند. جیمز کان در نقش جاناتان فوق‌العاده است؛ بازی‌ها در سطحی بالا قرار دارند، عکاسی فیلم چشم‌نواز است و صحنه‌های مسابقه با حرکات موزون و حساب‌شده‌ای اجرا شده‌اند. استفاده هوشمندانه از موسیقی کلاسیک که همزمان با تم‌های روایی پیش می‌رود، به طرح پیچیده فیلم کمک می‌کند و فیلمنامه تیز و قابل توجه است. درست است که وقتی فیلم از محوطه رولربال فاصله می‌گیرد اندکی کشدار می‌شود، اما صبر و توجه به لحن ادبی فیلم پاداش می‌دهد. صحنه‌های اکشن روی پیست، با تصویربرداری پرشدت و سقوط‌های پرسرعت، تماشایی‌اند؛ اما بخش‌هایی از فیلم حس آشنای «لوگانز ران» را تداعی می‌کنند و جان هاوسمن نقش مردی را بازی می‌کند که چندان تنوعی در اجرا ندارد — چیزی که پیش‌تر در «پِیپر چیس» خوب جواب داده بود اما اینجا کمی ضعیف‌تر است. کان تمام وجودش را در نقش می‌گذارد، اما فیلم دارای سوراخ‌ها و کمبودهایی است که مانع از تأثیرگذاری عمیق‌تر می‌شود؛ نقد نسبتاً سطحی‌ای به اقتدارگرایی سرد و نمایشی شبیه سازندگی‌های نرونایی و شبیه گلادیاتوریوم برای توده‌های مطیع ارائه می‌دهد. در مجموع فیلمی خوش‌ساخت، تیزهوش و خون‌ریز است، اما بیشتر از این فراتر نمی‌رود. امتیاز: 7.5/10