فیلم Whiplash 2014

تاسف‌آور و پر از مزخرفات... متأسفم که خیلی‌ها — از جمله برخی منتقدان به‌ظاهر حرفه‌ای — این آشغال را این‌قدر بالا ارزیابی کرده‌اند. وسوسه شدم سالن را ترک کنم ولی تا آخر دیدم؛ کاملاً اتلاف وقت بود. اگر این فیلم در دههٔ چهل یا پنجاه می‌گذشت، شاید تا حدی قابل قبول بود، اما در زمانه‌ای که آگاهی از حقوق بشر بیشتر شده، این روش‌ها مضحک و...

تاسف‌آور و پر از مزخرفات... متأسفم که خیلی‌ها — از جمله برخی منتقدان به‌ظاهر حرفه‌ای — این آشغال را این‌قدر بالا ارزیابی کرده‌اند. وسوسه شدم سالن را ترک کنم ولی تا آخر دیدم؛ کاملاً اتلاف وقت بود. اگر این فیلم در دههٔ چهل یا پنجاه می‌گذشت، شاید تا حدی قابل قبول بود، اما در زمانه‌ای که آگاهی از حقوق بشر بیشتر شده، این روش‌ها مضحک و غیرقابل قبول‌اند. پیام اخلاقی‌ای که فیلم سعی دارد منتقل کند این است که اگر با سوءاستفاده نتوانی شاگردها را «بشکنی» و به نوازندهٔ بزرگی تبدیل کنی، اشکالی ندارد آن‌ها را حذف یا نابود کنی. این سرکوب‌گر به‌جای آموزش دادن، وحشت ایجاد می‌کند؛ نه الهام‌بخش است و نه روش آموزشی قابل دفاعی دارد. در سکانس‌های آموزشی فیلم هیچ صحنهٔ ارزشمندی نمی‌بینم. محبوبیتش شاید شاهدی باشد بر زمانهٔ عجیب ما. اگر می‌خواهید فیلمی ببینید که همه درباره‌اش حرف می‌زنند، خودتان ببینید و براساس دیدنِ فیلم قضاوت کنید؛ به هیاهوی «نابغه» یا «درخشان» بودنش اعتماد نکنید — فیلمی ضعیف و تأسف‌بار است. فیلم فوق‌العاده‌ای با بازی‌های عالی — مایلز تلر چشمگیر و جِی. کِی. سیمونز حتی چشمگیرتر. فیلمنامه قابل قبول، کارگردانی عالی، انتخاب قطعات و اجراها عالی‌اند. فقط بنشینید و از یکی از بهترین فیلم‌های دههٔ ۲۰۱۰ لذت ببرید. جی.‌کی. سیمونز برای بازی در نقش معلم خشن و آزارگر موسیقی، تِرِنس فلِچر، اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را برد. فلِچر از عبارت «کارت خوب بود» متنفر است؛ او معتقد است «کارت خوب بود» یعنی میانگین بودن. فلِچر آموزگار متوسطی است اما دانشکده متوجه این مسئله نیست. به‌جای الهام‌بخشی، شاگردان از او می‌ترسند. او یک مستبد چیزناشناس است و حادثه‌ای از گذشته‌اش دوباره به سراغش می‌آید. مایلز تلر در نقش اندرو نیمَن، نوازندهٔ درام تحصیل‌کرده که همیشه تحقیر می‌شود، بازی می‌کند. نیمَن دلش می‌خواهد فلِچر را تحتِ تاثیر قرار دهد اما هیچ کاری برایش کافی نیست تا اینکه یک روز می‌شکند. وقتی سراغ این فیلم رفتم نمی‌دانستم چه انتظاری داشته باشم؛ معمولاً طرفدار فیلم‌های موسیقایی نیستم اما «ویپلش» شاهکار پرتنشی بود. داستان دربارهٔ پسری بلندپرواز به نام اندرو (مایلز تلر) است که دانشجوی موسیقی در نیویورک است و آرزو دارد فلِچر، معلم برجسته‌ای، او را ببیند. هرچه خواسته‌اش نزدیک‌تر می‌شود، خشونتِ روش‌های فلِچر را می‌فهمد که پیوسته او را با شیوه‌هایی سؤال‌برانگیز هل می‌دهد. کارگردانی دامیِن شازل مانند درامی ضربتی یا جنگی است: موسیقی درام تنش را می‌سازد و تدوین تند و تیز آن را تشدید می‌کند. فیلمنامهٔ شازل بسیار خوب نوشته شده؛ پر از طنز، تنش و دل‌شکستگی. تغییر رفتاری فلِچر در اولین درس اندرو استادانه اجرا شده و توهین‌های پی‌درپی او هم‌زمان خنده‌دار و ناراحت‌کننده‌اند — همان فضای آزارگرانه‌ای که در «فول متال جکت» دیدیم. بازی‌ها قابل توجه‌اند؛ مایلز تلر نقش را عمیق و دردمندانه بازی می‌کند و صحنه‌های درامی واقعاً شبیه تمرینات طاقت‌فرسای دردناک به‌نظر می‌رسند. شیمی میان دو شخصیت مرکزی بی‌نقص است؛ جِی. کِی. سیمونز به‌عنوان معلم آزارگر بی‌نقص است و تضاد بین شخصیت محترم‌نما و غیرقابل‌پیش‌بینی‌اش را به خوبی نمایش می‌دهد. در مجموع «ویپلش» مطالعه‌ای جذاب دربارهٔ اشتیاق، جاه‌طلبی و عشق است و پرسش‌هایی اخلاقی دربارهٔ به‌دست آوردن رویاها و روش‌های پذیرفتنی برای رسیدن به آن‌ها مطرح می‌کند. رتبهٔ من: ۴.۵ از ۵. «هیچ دو کلمه‌ای در زبان انگلیسی مضرتر از ‹آفرین› نیست.» «ویپلش» داستان اندرو نیمن، درامر جوان جَز، را دنبال می‌کند که هدفش رسیدن به بالاترین سطح در کنسرواتوار موسیقی است. تحت‌تأثیر شکست‌های پدرش، او روز و شب برای تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ها تلاش می‌کند. فلِچر، معلمی شناخته‌شده هم به‌خاطر استعداد آموزشی و هم روش‌های ترسناک‌اش معروف است. فلِچر اندرو را کشف می‌کند و او را به گروه برتر می‌آورد و زندگی‌اش برای همیشه تغییر می‌کند. من بسیار منتظر دیدن «ویپلش» بودم و این فیلم در بسیاری جهات بی‌نقص بود؛ برای من بهترین فیلم ۲۰۱۴ است. جی.‌کی. سیمونز احتمالاً بهترین اجرای دوران کاری‌اش را ارائه می‌دهد؛ هر جمله‌اش واقعی و کوبنده است. فلِچر مانند گروهبانِ هارتمنِ «فول متال جکت» است: وقتی روی صحنه است همه متمرکز می‌شوند و او می‌تواند کابوس یک رئیس باشد. او موسیقی را نفس می‌کشد و می‌خواهد گروهش بی‌نقص باشد. تفاوت بین «کارت خوب بود» و برتری، یکی از نقطه‌های مهم فیلم است. مایلز تلر هم نقش برجسته‌ای ارائه می‌دهد و ثابت می‌کند بیشتر از یک بازیگر گذراست. شخصیتش عشق واقعی به موسیقی دارد و دیدن تلاش و شکست‌هایش دلخراش است. کارگردانی و فیلمنامهٔ دامیِن شازل پر از سبک و اشتیاق‌اند و او قصهٔ دو معتادِ موسیقی را به‌خوبی روایت می‌کند. فینال فیلم یکی از بهترین‌هایی است که در سال‌های اخیر دیده‌ام؛ چنان درگیر شدم که حتی در پایان دست زدم. فیلم پیام تسلیم‌نشدن و تلاش برای رسیدن به رویا را با شدت منتقل می‌کند. «ویپلش» فیلمی است که همه باید ببینند؛ فیلمی فراتر از تفریح ساده و مرتبط با کسانی که با مشکلات مشابهِ شخصیت‌ها درگیرند. «ویپلش» از ابتدا تا انتها مخاطب را می‌رباید و اجرای حیرت‌انگیز جِی. کِی. سیمونز نفس‌گیر است. فیلم بی‌رحم و خشن است، اجراها تحسین‌برانگیزند و داستان‌گویی‌اش اضطراب سنگینی ایجاد می‌کند. سیمونز شایستهٔ تمام جوایز بود. پایان فیلم هم سؤال اخلاقی دربارهٔ مربی یا آزارگر بودن فلِچر را باز می‌گذارد. گرچه از حجم ناسزاها خوشم نیامد و موضوع فیلم لزوماً سرگرم‌کننده نیست، اما بازی‌ها، فیلم‌برداری و روایت آن را در حد یک فیلم شایستهٔ اسکار قرار می‌دهد. شاید کمتر از آن چیزی باشد که برخی آن را یک قطعهٔ بی‌نقص هنری توصیف می‌کنند، اما برای من یکی از فیلم‌های موردعلاقه است و الهام‌بخش بود. فیلمی شدیداً متمرکز بر درام‌زدن؛ فکر می‌کنم دربارهٔ تلاش برای کمال و شاید رابطه‌ها با پدران است. فینال واقعاً عالی و نفس‌گیر است — تا سر حدی که انگشتان نوازندگان خون‌می‌آورد. تجربه‌ای شدید و به‌یادماندنی. منتقدان عملاً ستایش‌گر بودند، اما بعضی‌ها می‌گویند فیلم بیش‌ازحد اغراق‌شده است. به‌نظر من این برداشت‌ها اغلب نادرست‌اند. «ویپلش» فوق‌العاده، سرگرم‌کننده و در عین حال بی‌رحم و تکان‌دهنده است. شاهد صعود و سقوط و بازصعود شخصیت مایلز تلریم تا آن لحظهٔ گذرا و درخشان آخر. تدوین و طراحی صوت فیلم در سطح بالا هستند و اجرای سیمونز و تلر آن را زنده نگه می‌دارد. یک شاهکار — حتماً ببینید. دیوانه‌کننده — صددرصد!