انیمیشن Tangled 2010

شخصیت‌های اصلی تنگلد واقعاً یادآور علاءالدین‌اند. شخصیت آفتاب‌پرست می‌توانست پُرمایه‌تر باشد و باز هم با اصرار نشان‌دهنده میل دیزنی برای رفتار دادن به سایر حیوانات به‌صورتی شبیه سگ‌هاست. در کل، فیلمی کلیشه‌ای از دیزنی است که قالب معمول را دقیق اجرا می‌کند، اما آن‌قدر خوب این کار را انجام می‌دهد که بسیار سرگرم‌کننده است. علاوه بر این، برخی ویژگی‌های تازه‌ای که شرک به عرصه آورد هم...

شخصیت‌های اصلی تنگلد واقعاً یادآور علاءالدین‌اند. شخصیت آفتاب‌پرست می‌توانست پُرمایه‌تر باشد و باز هم با اصرار نشان‌دهنده میل دیزنی برای رفتار دادن به سایر حیوانات به‌صورتی شبیه سگ‌هاست. در کل، فیلمی کلیشه‌ای از دیزنی است که قالب معمول را دقیق اجرا می‌کند، اما آن‌قدر خوب این کار را انجام می‌دهد که بسیار سرگرم‌کننده است. علاوه بر این، برخی ویژگی‌های تازه‌ای که شرک به عرصه آورد هم به فیلم اضافه شده‌اند. مدت‌ها بود که می‌خواستم این فیلم را ببینم. اما مطمئن نبودم واقعاً بخواهم ببینمش یا نه، چون ممکن بود شبیه The Frog Prince باشد (که هنوز کامل ندیده‌ام). حتی وقتی خسته بودم (شب قبل دیر خوابیده بودم و صبح زود وقتی خبر آمد مت و توبی برای بازی Wii می‌آیند بیدار شدم) و پول هم نداشتم، فقط برای سرگرم نگه‌داشتن مت خواستم فیلم را ببینم. ناامید نشدم. واقعاً این فیلم را دوست داشتم. مثل یک فیلم کلاسیک دیزنی بود: یک شاهدخت، شاهزاده جذابش، همراه حیوانی و بهترین بخش، موسیقی! از اینکه شاهدخت برخلاف شاهدخت‌های معمول دیزنی بود خوشم آمد. راپونزل قوی و فعال بود؛ او خیلی خجالتی و مؤدبِ کلیشه‌ای‌ای که در شاهدخت‌های قدیمی دیده‌ام نبود. فلین رایدر خیلی بامزه و جذاب بود که امتیاز بزرگی بود. همراهان حیوانی، ماسکال و ماکسیموس، خنده‌دار بودند. در مجموع، واقعاً این فیلم را دوست دارم و قویاً به همه پیشنهادش می‌کنم. داستانی دلنشین درباره راپونزل. تنگلد آغازکننده آثار انیمیشنی دیزنی در دههٔ ۲۰۱۰ است و با قدرت شروع می‌کند. خوب ساخته شده، شخصیت‌های جذابی دارد و داستانِ پُرنَفسی روایت می‌کند. در واقع پایه‌هایی را می‌گذارد که فروزن (۲۰۱۳) از آن‌ها بهره می‌برد؛ شباهت‌های قابل‌توجهی بین این دو وجود دارد. مندی مور در نقش اصلی فوق‌العاده است؛ او انرژی و شوخ‌طبعی خوبی به شخصیت می‌بخشد. زکری لوی (فلین) و دونا مورفی (مادر گوتل) نیز در نقش‌های خود انصافاً خوب ظاهر می‌شوند. همچنین ماکسیموسِ بامزه (بدون دیالوگ) هم هست. همچنان دربارهٔ قصه‌های پریان و شاهدخت‌هاست، اما چرخشِ سرزنده‌ای به ماجرا می‌دهد که آن را سرگرم‌کننده نگه می‌دارد. شاید فیلم مورد علاقه‌ام از دیزنی باشد. دخترانم آن را دوست دارند و استعاره‌های پنهانِ روابط برای بزرگ‌ترها جذاب و سرگرم‌کننده است که آنها را کشف کنند.