فیلم Pushover 1954

پول کثیف نیست؛ آدم‌ها کثیف‌اند. «پوشاور» به کارگردانی ریچارد کواین و فیلمنامه‌ای از روی هاجینز، برگرفته از داستان‌هایی نوشته بیل اس. بالینگر و توماس والش است. در این فیلم فِرد مک‌موری، فیلیپ کری، کیم نوواک، دوروتی میلون و ای.‌جی. مارشال نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر آرتور مورتون و فیلم‌برداری لیستر وایت است. پُل شریدان (مک‌موری)، پلیسی درستکار، در تعقیب غنایمی است که در یک سرقت بانک دزدیده شده...

پول کثیف نیست؛ آدم‌ها کثیف‌اند. «پوشاور» به کارگردانی ریچارد کواین و فیلمنامه‌ای از روی هاجینز، برگرفته از داستان‌هایی نوشته بیل اس. بالینگر و توماس والش است. در این فیلم فِرد مک‌موری، فیلیپ کری، کیم نوواک، دوروتی میلون و ای.‌جی. مارشال نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر آرتور مورتون و فیلم‌برداری لیستر وایت است. پُل شریدان (مک‌موری)، پلیسی درستکار، در تعقیب غنایمی است که در یک سرقت بانک دزدیده شده و در جریان آن نگهبانی کشته شده است. مأمور می‌شود تا با لونا مک‌لِین (نوواک)، دوست‌دختر مظنون اصلی سرقت، آشنا شود. اما وقتی تماس برقرار و مراقبت از آپارتمان او آغاز می‌شود، شریدان کم‌کم عاشق و شیفته این زن جذاب می‌شود. مقایسه با فیلم برتر «بیمهٔ مضاعف» تا حدی منصفانه است، اما «پوشاور» ویژگی‌ها و تفاوت‌های زیادی دارد که اجازه می‌دهد به‌عنوان یک اثر مستقل قضاوت شود. برخی منتقدان حتی شک کرده‌اند که آیا این فیلم اصلاً نوآر است یا نه؛ این بی‌مورد است، زیرا انگاره‌ها، سرنوشت‌ها و تم‌های داستان عیناً عناصر کلاسیک فیلم نوآر را دارند. در این‌جا مردی خسته و آسیب‌پذیر عاطفی زندگی‌اش را در گردابی از شهوت، طمع و قتل می‌بیند. اما زن فتال مسئول این وضعیت تنها یک بازیگر شست‌وشوکنندهٔ ساده نیست؛ او هم مشکلات خودش را دارد—دختری که به‌عنوان دست‌آویزی برای یک خلافکار محسوب می‌شود و از این وضع به‌خشم آمده. آیا امیدی برای این دو وجود دارد؟ آیا نیاز آن‌ها به پول آن‌ها را به هم پیوند داده؟ سرنوشت چه نقشه‌ای برایشان کشیده است؟ عناصر کلاسیک نوآر در سراسر داستان جریان دارد. شاید مسیر قصه تا میانهٔ دههٔ پنجاه چندان نو نباشد، اما اثر هنوز هم قابل‌اتکا و تأثیرگذار است. فیلم تنها بر دو شخصیت اصلی تکیه نمی‌کند؛ داستان موازیِ شریک کنجکاو و نگاه‌ورِ شریدان، ریک مک‌آلیستر (کری)، که توجه همسایهٔ لونا، آن استوارت (میلون)، را جلب کرده، دنیایی متفاوت را معرفی می‌کند. سؤال این است که آیا از چنین آغاز تاریکی می‌توان رابطه‌ای سالم پدید آورد؟ نمایش روابط در این فیلم به شکل دلپذیری منحرف و پیچیده است. سبک بصری که کواین و فیلم‌بردارش رقم زده‌اند کاملاً نوآر است: تقریباً تمام فیلم در شب می‌گذرد، سایه‌های برجسته، خیابان‌های نم‌خورده که با چراغ‌های گرد روشن شده‌اند و صحنه‌های پشت‌بام که با آنتن‌های بیرون‌زده تزئین شده‌اند. پس‌زمینهٔ لس‌آنجلس تماشاگری گرفته و افسرده است که باز شدن پیچیدگی‌های انسان‌های آسیب‌دیده را نظاره می‌کند. بازیگران عملکرد قوی‌ای دارند و همه برای کارگردانی قابل‌اعتماد خود خوب کار کرده‌اند. کیم نوواک در اولین نقش برجسته‌اش می‌درخشد و تمام ویژگی‌های زنی را که ممکن است کسی مانند پُل شریدان برایش جان بدهد به‌خوبی تجسم می‌بخشد. مک‌موری در نقش مردی خسته و از زندگی مایوس مناسب به‌نظر می‌رسد؛ چهره‌اش حکایت از فقدان لذت‌های واقعی دارد. کری با فَک قوی و قامت بلند، مکملی مناسب برای اندوه مک‌موری است. میلون به‌عنوان پرتوی امید در این بخش تاریک جامعه ظاهر می‌شود و مارشال در نقش ستوان سخت‌گیر اَکستروم و الن نورز به‌عنوان پلیسی که در مسیر نوآر قرار دارد نیز مورد توجه‌اند. فیلم با یک سرقت بانک در روز آغاز می‌شود و مثل یک نوآر اصیل بر روی خیابانی سرد و نمناک در شب بسته می‌شود. «پوشاور» شایستهٔ قرار گرفتن در میان جالب‌ترین فیلم‌های نوآر دههٔ ۱۹۵۰ است. فِرد مک‌موری ممکن است همیشه بازیگر چندوجهی یا گیرایی نبوده باشد، اما در نقش undercover cop شریدان در این فیلم اثرگذار است. وقتی لونا را ملاقات می‌کند، اوضاع برای شخصیتش داغ می‌شود و رابطه‌ای پرشور شکل می‌گیرد. به‌زودی معلوم می‌شود که او دوست‌دختر سارق بزرگی است و شریدان قرار است از او برای دسترسی به معشوقش استفاده کند. وقتی لونا بفهمد او پلیس است، تلاش می‌کند او را در کنار خود نگه دارد؛ اما شریدان هم وظیفه‌ای دارد—یا حداقل همین‌طور باید باشد. فیلم در نود دقیقهٔ خود رازآمیز و آکنده از طمع است و شما هیچ‌گاه کاملاً مطمئن نیستید که چه کسی قرار است چه کسی را و به چه شکلی خیانت کند. نوواک، میلون و مارشال همگی در سطح مطلوبی بازی کرده‌اند. ریچارد کواین تعلیق را تا پایان خوب حفظ می‌کند؛ این نوآر جنایی برتر، با فیلمنامه و طرحی بهتر از متوسط، ارزش دیدن دارد. امتیاز: 8/10