فیلم The Mummy 2017

اوه خدای من. از کجا شروع کنم؟ این فیلم افتضاح است. قبل از اینکه بخواهم فیلم را قطعه‌قطعه کنم، کمی زمینه بگویم: از دیدن این فیلم هیجان‌زده بودم. تام کروز را دوست دارم، سوفیا بوتلا را دوست دارم، راسل کرو را دوست دارم و موجودات یونیورسال را هم دوست دارم. اما باید بگویم ناامید شدم. این فیلم شاید یکی از بدترین مشکلات تُنالیته را دارد. ناهماهنگی لحنی بزرگ‌ترین...

اوه خدای من. از کجا شروع کنم؟ این فیلم افتضاح است. قبل از اینکه بخواهم فیلم را قطعه‌قطعه کنم، کمی زمینه بگویم: از دیدن این فیلم هیجان‌زده بودم. تام کروز را دوست دارم، سوفیا بوتلا را دوست دارم، راسل کرو را دوست دارم و موجودات یونیورسال را هم دوست دارم. اما باید بگویم ناامید شدم. این فیلم شاید یکی از بدترین مشکلات تُنالیته را دارد. ناهماهنگی لحنی بزرگ‌ترین موردی است که مرا آزار می‌دهد. گاهی ترسناک است، گاهی تبدیل به یک بلاک‌باستر اکشن می‌شود، گاهی هم تلاش می‌کند شبیه «مومیایی» برندن فریزر باشد. خود فیلم نمی‌داند چیست. بازیگر زن اصلی (اسمش را به یاد ندارم) فوق‌العاده بی‌رمق است. منظورم بازی او نیست—او واقعاً بازی‌گر خوبی است—مشکل از فیلمنامه است که او را ضعیف جلوه می‌دهد. شخصیت جیک جانسون یکی از آزاردهنده‌ترین شخصیت‌هایی است که در فیلم دیده‌ام. واقعاً هر صحنه‌ای که او حضور دارد را تنفر داشتم. نکات مثبت اندک: سوفیا بوتلا عالی است. راسل کرو به‌طرز دل‌پذیری نمایشی و اغراق‌آمیز است. تام کروز با اینکه نقش او خیلی دوست‌داشتنی نیست، بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد. آلکس کورتمان به این فیلم ضربه زده است. کارگردانی نسبتاً بی‌رمق است. کورتمان هم فیلمنامه‌نویس بدی است و هم کارگردان چندان قابل‌قبولی نیست. این فیلم درهم‌وبرهم است؛ مشکلات لحنی و فیلمنامهٔ کسل‌کننده. چند صحنهٔ اکشن و چند اجرای خوب نمی‌توانند از تبدیل شدن فیلم به یک ویرانهٔ خسته‌کننده جلوگیری کنند. امتیاز: 1.3/5.0 --- صادقانه بگویم، این فیلم خیلی بد عمل کرد و به خوبىِ فیلم ۱۹۹۹ نمی‌رسد؛ اکثر مردم آن را با آن فیلم مقایسه خواهند کرد و من هم آن‌ها را سرزنش نمی‌کنم. تام کروز در اینجا مثل یک شوخی متحرک بود؛ وقتی فیلم را در سینما دیدم، مردم در حین یک صحنهٔ اکشن که اساساً بد چیده شده بود می‌خندیدند و من تا الان متوجه این موضوع نشده بودم. این فیلم در واقع ترکیبی پراکنده است و برای شروع یک دنیای سینمایی جدید به نام «دارک یونیورس» شرم‌آور است. --- یادتان هست وقتی قرار بود Dracula Untold پایه‌گذار مجموعهٔ فیلم‌های هیولاهای یونیورسال باشد اما به‌خاطر استقبال سرد کنار گذاشته شد؟ آماده باشید یونیورسال دوباره به صفحهٔ طراحی برگردد، چون «The Mummy» حتی نصف فیلمِ «Dracula Untold» هم نیست. سوفیا بوتلا به‌عنوان مومیایی نکتهٔ مثبت فیلم است، اما او هم از نجات این ویرانه ناتوان است. امتیاز نهایی: نیم ستاره از پنج — خسته‌کننده/ناامیدکننده. در صورت امکان از دیدن آن خودداری کنید. --- با توجه به نقدهایی که این فیلم دریافت کرده بود، انتظار زیادی نداشتم. من طرفدار علمی–تخیلی/فانتزی/وحشت هستم و باید آن را تماشا می‌کردم، صرف‌نظر از حرف مردم. واقعیت این است که نمی‌فهمم چرا خیلی‌ها آن را کاملاً مفتضح می‌دانند. بله، فیلم فوق‌العاده‌ای نیست اما واقعاً هم خیلی بد نیست. این فیلم صرفاً بازسازی «مومیایی» اصلی نیست، که به نظرم آن فیلم واقعاً خوب است. آن ایده بعد از مدتی کمی تکراری می‌شود. به نظر من بدترین قسمت فیلم تام کروز بود. کاملاً فاقد کاریزما بود. او در نقش خود موفق نیست؛ بیشتر بی‌حس به نظر می‌رسد و صرفاً به موقعیت‌هایی که داخلش می‌افتد واکنش نشان می‌دهد. راسِل کرو به‌عنوان دکتر جکیل بسیار بهتر است. حضور دکتر جکیل را در ترکیب دوست داشتم؛ فکر می‌کنم نقش او خوب کار شده و بازی‌اش هم مناسب بود. به‌عنوان یک فیلم مومیایی، طبیعتاً پر از عناصر فراطبیعی، نفرین‌ها، هیولاها و اکشن است. به‌طور کلی فکر می‌کنم به‌خوبی اجرا شده بود. جلوه‌های ویژه لذت‌بخش بودند و خود مومیایی—سوفیا بوتلا—بد هم نبود. در مجموع فیلم و داستان نویدهای زیادی داشتند اما اجرای کلی نتوانست واقعاً تحت تاثیر قرار دهد. نکات خوب زیادی وجود داشت اما خوب استفاده نشده بودند. فکر می‌کنم فیلم با یک بازیگر پیش‌قوی‌تر و احتمالاً فیلمنامه‌ای بهتر برای او عملکرد بسیار بهتری می‌داشت. خلاصه اینکه من از فیلم لذت بردم. همانطور که گفتم فیلم واقعاً بد نیست اما می‌توانست خیلی بهتر باشد. بخش‌های خوب واقعاً خوب بودند اما بین آن‌ها احساس می‌شد همه رفتند ناهار و مسئولین نظافت آمدند فیلم بسازند. --- ناامیدکننده، غیرخلاقانه و متوسط. خب یونیورسال تلاش خود برای احیای مجموعهٔ موجودات یونیورسال (دارک یونیورس) را با یک برداشت از مومیایی آغاز می‌کند، اما نتیجه نهایتاً در بهترین حالت متوسط است. با وجود اینکه فیلم‌های مومیایی زیادی قبلاً ساخته شده‌اند، این نسخه چیز تازه‌ای برای عرضه ندارد و به‌شدت آشنا و تکراری است. از منظر فیلم تابستانی مفرح برای عموم، جلوه‌های لازم را دارد؛ پر سر و صدا و پرهیجان است و اسم‌هایی مثل کروز و کرو هم ستاره‌ای برای جذب دارند، اما کروز فقط نمایشی را اجرا می‌کند، کرو در نقش اشتباهی قرار گرفته (و بعداً با لهجه‌ای فاجعه‌آمیز اوضاع را بدتر می‌کند) و بقیهٔ بازیگران زیر بار جلوه‌های اغراق‌شدهٔ بصری کم‌رنگ می‌شوند. نه به اندازهٔ کافی تاریک و روان‌شناسانه است و نه به اندازهٔ کافی طنز دارد؛ در واقع گاهی بسیار کسل‌کننده است. تلاش‌های نگران‌کننده‌ای برای پیوند با فیلم‌های دیگر موجودات هم دیده می‌شود؛ یک افشاگری مهم دربارهٔ یک شخصیت اصلی خیلی شلخته انجام شده و پایان‌بندی هم بی‌رمق است. نکات مثبت هم هست: طراحی مومیایی تیز و قوی است (چشمانش را دوست داشتم)، یک صحنهٔ سقوط هواپیما هیجان‌انگیز است و بهترین سکانس فیلم به نظر من همان صحنه بود، طراحی قبر/زندان هم منظم است. بعد از آن برای یافتن نکات مثبت باید خیلی جست‌وجو کرد که این خودش چیز قابل‌تأملی است. حداقل در نسخهٔ اچ‌دی خوب به نظر و گوش می‌رسد؛ رنگ‌ها و ضربات زیر بم صدا لذت‌بخش‌اند. اینکه مردم می‌گویند نباید آن را با دیگر فیلم‌های مومیایی مقایسه کرد منطقی‌ست، اما خالقان فیلم این کار را اجتناب‌ناپذیر کرده‌اند. آن‌ها از یکی از فیلم‌های دههٔ ۱۹۴۰ الهام گرفته‌اند و حتی یک صحنه را از سبک استیفن سامرز کپی کرده‌اند. غیرخلاقانه است و به‌عنوان شروع یک فرانچایز، یونیورسال کار زیادی برای انجام دادن دارد تا این پروژه را قابل‌قبول کند. امتیاز: 5/10 --- اولین فیلم از «دارک یونیورس» است! اگر به تاریخچه نگاه کنید، بازآفرینی‌ها معمولاً شکست می‌خورند مگر اینکه حداقل نیم قرن از نسخهٔ قبلی گذشته باشد—مثل بازسازی «کینگ کونگ» که فاصلهٔ زمانی و تکنولوژی نقش مهمی داشت. در اینجا کمتر از ۲۰ سال از آخرین «The Mummy» گذشته بود که آن فیلم با جلوه‌های بصری مدرن همه را تحت تأثیر قرار داده بود. به نظرم باید حداقل یک دهه دیگر صبر می‌کردند. در واقع نسخهٔ معکوسی از فیلم ۱۹۹۹ است؛ طراحی شخصیت‌ها برعکس شده: مومیایی مونثی که زنده می‌شود و مردی را برای تصاحب قدرت نهایی هدف می‌گیرد. دو سرباز آمریکایی در عراق قبر یا بنایی پنهان از دوران مصر باستان زیر شن پیدا می‌کنند. تابوت باستانی به انگلستان فرستاده می‌شود اما هواپیما سقوط می‌کند. از آن زمان نیرویی ناشناخته شروع به تعقیب یکی از آن دو سرباز می‌کند و مبارزه با آن و چگونگی پایان داستان در قسمت‌های بعدی ظاهر می‌شود. وقتی شنیدم قرار است بازسازی شود، گفتم اوه نه! و وقتی آگاه شدم تام کروز در آن است، دو برابر نه گفتم! در واقع او در فیلم خوب بود، اما این فیلم برای این نسل لازم نبود. هرچند فیلم در گیشه خوب عمل کرد و به‌عنوان یک اقبال قابل‌قبول محسوب شد، اما استودیو برنامهٔ بزرگ‌تری داشت—اگر فیلم را ببینید متوجه می‌شوید آن‌ها طرحی برای حداقل دو فیلم بعدی با شخصیت‌های کافی برای ادامه دادن آماده کرده‌اند. فکر می‌کنم این ایده الان بد است. یک‌بار دیدن فیلم بد نیست، اما هیچ چیز ویژه‌ای ندارد. امتیاز: 5.5/10 --- ماجراجویی، هیجان، وحشت، تام کروز و آنابِل والیس دو سرباز و گنج‌یاب آمریکایی (تام کروز و جیک جانسون) قبر شاهزادهٔ شرور أحمانت (سوفیا بوتلا) را کشف می‌کنند؛ او تلاش کرده خدای مرگ ست را بخواند اما دستگیر و زنده مومیایی شده است. آن‌ها همراه با یک باستان‌شناس جذاب (آنابل والیس) تابوت احمانت را به بریتانیا می‌برند و همه‌چیز به‌هم می‌ریزد. راسل کرو هم در فیلم حضور دارد. «The Mummy» (۲۰۱۷) بازسازی سه‌گانهٔ مومیایی ۱۹۹۹–۲۰۰۸ و اولین فیلم رسمی در دارک یونیورس یونیورسال است که هیولاهای کلاسیک یونیورسال را بازاندیشی و به‌روز می‌کند. سازندگان ابتدا احتمال پیوستن «Dracula Untold» به دارک یونیورس را در نظر گرفته بودند و پایانی که آن فیلم در دنیای مدرن داشت این امکان را نشان می‌داد، اما این ایده کنار گذاشته شد. با اینکه «The Mummy» در سراسر جهان ۴۱۰ میلیون دلار فروخت، اما به‌عنوان یک ناامیدی تلقی شد و منتقدان معمولاً از آن انتقاد کرده‌اند. من تنظیم‌مدرن را نسبت به اواخر دههٔ ۱۹۲۰–۴۰ ترجیح دادم؛ این تغییر از یکنواختی جلوگیری کرد. از لوکیشن‌های متنوع خارج از مصر باستان مثل شمال عراق و انگلستان هم ناراضی نبودم؛ حتی نسخهٔ همر از ۱۹۵۹ هم از مصر شروع می‌کرد اما سریع به انگلستان منتقل می‌شد. تغییر به مومیایی زن و داستان تا حدی درهم‌وبرهم که مخاطب را درگیر نگه می‌دارد را هم پسندیدم. بنابراین فیلم امتیاز بابت این که یک‌بعدی و کلیشه‌ای نیست می‌گیرد. به‌طور کلی از آن لذت بردم هرچند می‌توانست در بخش‌های پایانی جذاب‌تر باشد. روحیهٔ ماجراجویی بلند فیلم ۱۹۹۹ را با وحشت گوتیک (از جمله زامبی‌های ترسناک) و کمی کمدی ترکیب کرده است، اما نه بیش از حد. حضور دکتر جکیل (کرو) کمی نشان‌دهندهٔ تلاش برای راه‌اندازی فرنچایز جدید بود، ولی تجربهٔ تماشای فیلم را خراب نکرد. والیس هم دلنشین است و به فیلم کمک می‌کند. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه است و در انگلستان، بوربنک کالیفرنیا و صحرای نامیبیا فیلم‌برداری شده است. نمره: B --- ناامیدکننده. «The Mummy» با نوید شروع می‌شود. در ابتدا از ترکیب تام کروز و جیک جانسون، چینش داستان و انتخاب لوکیشن لندن لذت بردم. نام راسل کرو هم برجسته است. اما متأسفانه فیلم در طول ۱۱۰ دقیقه به‌تدریج بدتر می‌شود. خلاصهٔ داستان عملاً خودش را از دست می‌دهد و علاقهٔ مخاطب خیلی زود کاهش می‌یابد. پیوند بین کروز و جانسون خسته‌کننده می‌شود، و در واقع تمام کمدی‌های فیلم هم همین‌طور—چند خندهٔ سطحی دارد اما هیچ چیز واقعاً خنده‌دار نیست. فضاسازی زامبی‌گونه هم به نظرم مناسب نیست. کمک‌کنندهٔ دیگر این است که واضحاً در حال راه‌اندازی یک دنیای سینمایی هستند و بیش از حد روی آن تمرکز شده است. جلوه‌ها گاهی خوب و گاهی نه‌چندان خوب‌اند؛ احساس می‌کنم می‌توانستند بیشتر از جلوه‌های عملی استفاده کنند تا اینکه همه‌چیز را به CGI واگذار کنند—حداقل برای گریم و این موارد. کروز هدایتگر است و عملکرد قابل قبولی دارد—البته او نمایش‌های بهتری هم داشته است. کرو به‌نظرم در این فیلم کاملاً شکوفا نمی‌شود اما چند صحنهٔ دیدنی در اواخر فیلم دارد. سوفیا بوتلا و آنابل والیس هم متوسط‌اند. بازیگران عملکردی فاتر از حد متوسط ارائه می‌دهند. هیچ چیز شیطانی نیست، اما فاصلهٔ زیادی تا خوب بودن دارد. --- راستش من صراحتاً از بازسازی‌ها بدم می‌آید. معمولاً به فیلم‌هایی مثل «مومیایی» ارفاق می‌کنم، چون این نوع فیلم‌ها را این‌طور باید پذیرفت. اما... آیا آن‌ها واقعاً «مومیایی» را بازسازی می‌کردند یا داشتند «گرگینهٔ آمریکایی در لندن» را بازسازی می‌کردند؟ یا «هل‌بوی»؟ یا «لژیون افراد خارق‌العاده»؟ در نهایت سخت است بگوییم؛ شباهت‌های زیادی بین این‌ها بود که من را شوکه می‌کند که چرا هنوز کسی بابت سرقت ادبی از آن‌ها شکایت نکرده است. مشکل این نیست که فیلم نتوانست تصمیم بگیرد چه سمتی برود؛ مشکل این است که فیلم نتوانست تصمیم بگیرد کدام اثر را بازسازی می‌کند. --- اول فکر کردم نقدهای بد را دیده‌ام و احتمالاً «آن‌قدرها هم بد نیست». شاید بیشتر مردم بگویند که فیلم به استانداردهای نسخهٔ اصلی نرسیده. اما باید بگویم: آن‌قدرها هم بد است. بدترین فیلمی که دیده‌ام نیست، اما واقعاً خیلی بد است.