فیلم Fracture 2007

هیجان‌انگیز!! فیلمی که شاید بعضی‌ها درام دادگاهی آن را نکوهش کنند، اما برای بسیاری دیگر این اثر یک نبرد دلنشین فراتر از صرفاً دادگاه است بین آنتونی هاپکینزِ همیشه بااستعداد و رایان گاسلینگ که فراتر از ظاهرش نقش‌آفرینی می‌کند. شیمی بین این دو از همان صحنه اول دادگاه، وقتی کرافورد با طعنه‌ای هانیبال‌وار به بیچام اشاره می‌کند تا پاپیونش را مرتب کند، کاملاً محسوس است. جالب...

هیجان‌انگیز!! فیلمی که شاید بعضی‌ها درام دادگاهی آن را نکوهش کنند، اما برای بسیاری دیگر این اثر یک نبرد دلنشین فراتر از صرفاً دادگاه است بین آنتونی هاپکینزِ همیشه بااستعداد و رایان گاسلینگ که فراتر از ظاهرش نقش‌آفرینی می‌کند. شیمی بین این دو از همان صحنه اول دادگاه، وقتی کرافورد با طعنه‌ای هانیبال‌وار به بیچام اشاره می‌کند تا پاپیونش را مرتب کند، کاملاً محسوس است. جالب اینجاست که فیلم با وجود اینکه از ابتدا می‌فهمید قاتل کیست، باز هم شما را میخکوب می‌کند. هرچند کرافورد گاهی بیش از حد باهوش به نظر می‌رسد و این کمی غیرقابل‌باور است، اما نحوه‌ی بازی طوری است که کوچک‌ترین شکی در واقعی بودن شخصیت او ایجاد نمی‌شود. میل بیچام برای به زندان انداختن کرافورد شیطانی—که ظاهراً تلاش کرده همسرش را به قتل برساند و از مجازات فرار کرده—در صحنه بیمارستان که بیچام می‌کوشد مانع خاموش کردن دستگاه تنفسی همسرش شود، کاملاً آشکار است. تنها نکته‌ای که کمبودش محسوس است، رابطهٔ عاشقانهٔ کوتاه‌مدت و تقریباً بی‌رمق کرافورد و نیکی گاردنر (رزاموند پایک که در فیلم بسیار چشم‌گیر است) است. شاید این رابطه هیچ کمکی به خط اصلی داستان نمی‌کرد جز اینکه بعدها کرافورد از پدر گاردنر طلب لطف می‌کند، به همین دلیل تلاش زیادی برای نشان‌دادن‌شان به‌عنوان یک زوج نشده است. در مجموع، درامی دادگاهی، روان‌شناختی و هیجان‌انگیز با بازی‌های درخشان است. نباید از بازی فوق‌العادهٔ دیوید استراتِرن در نقش دادستان لوبرتو هم غافل شد؛ دوست داشتم نقش او طولانی‌تر بود. اگر از درام‌های دادگاهی مرموز و جذاب خوشتان می‌آید، این فیلم را از دست ندهید. این نوع فیلم مال من است: سراسر تعلیق و رمز و راز تا لحظهٔ آخر... می‌توانستم نقد بلندی بنویسم اما می‌دانم حرفم تفاوت چشمگیری با نظرات دیگران ندارد، پس تنها نقدم متوجه آنتونی هاپکینز است. از دیدن او لذت می‌برم؛ واقعاً بازیگر شگفت‌انگیزی است و سزاوار تمام تحسین‌ها. با این حال بازی او کمی تکراری به نظر می‌رسد—او اغلب نقش مردی بسیار باهوش، مرموز و دانا را بازی می‌کند. این شخصیت باوجود تکرار، هرگز خسته‌کننده نمی‌شود؛ بنابراین باید به توانایی او در زنده نگه‌داشتن همین نوع نقش بارها تبریک گفت. آیا دوباره این فیلم را می‌بینم؟ احتمالاً بله، اگر در تلویزیون پخش شود و گزینهٔ دیگری نباشد. آیا آن را به دوستانم پیشنهاد خواهم داد؟ شاید. این فیلم همهٔ عناصر یک درام جنایی کلاسیک را دارد: بازیگران توانمند، فیلمنامه‌ای خوش‌ساخت و مقدار مناسبی از تعلیق. آنتونی هاپکینز نقش مهندس هوافضا/میلیاردر دقیق و مرموز «کرافورد» را بازی می‌کند که متوجه می‌شود همسرش در کارهایی مشکوک دخیل است و خود وارد عمل می‌شود (یا آیا واقعاً این کار را می‌کند؟). رایان گاسلینگ در نقش «ویلی بیچام» دادستانی کوتاه‌نظر و راضی به وضع موجود است که چشم به ارتقای پرمنفعت در بخش خصوصی دوخته و در آغاز به‌راحتی طعمهٔ این بازی پیچیدهٔ دست‌کاری می‌شود. وقتی او کم‌کم درمی‌یابد که دارد بازی می‌شود، بقای داستان تبدیل به روایتی واقعاً جذاب، پرتنش و حیله‌گرانه اما باورپذیر می‌شود. دربارهٔ اینکه چه کسی چه کرده شکی نداریم—اما آیا می‌توانند از مجازات فرار کنند؟ این پرسشِ کلیدی در این نبرد هوشمندانه است. تماشای فیلم ارزش دارد.