فیلم Dreamcatcher 2003

آن‌قدر هم مستحق این همه نفرت نیست... گروهی از دوستان با پیشینه‌ای طولانی در برابر نیروی بیگانهٔ مهاجمی قرار می‌گیرند و با توانایی‌ها و استعدادهای ویژهٔ خود تلاش می‌کنند دنیا را نجات دهند. نه بهترین اقتباس از استیون کینگ است، اما به بدترین‌ها هم نزدیک نیست. بازی‌هایی تا حدی نمایشی، جلوه‌های بصری نه‌چندان قابل قبول و انبوهی از کلیشه‌های آشنای آثار کینگ مانع از آن نمی‌شود که...

آن‌قدر هم مستحق این همه نفرت نیست... گروهی از دوستان با پیشینه‌ای طولانی در برابر نیروی بیگانهٔ مهاجمی قرار می‌گیرند و با توانایی‌ها و استعدادهای ویژهٔ خود تلاش می‌کنند دنیا را نجات دهند. نه بهترین اقتباس از استیون کینگ است، اما به بدترین‌ها هم نزدیک نیست. بازی‌هایی تا حدی نمایشی، جلوه‌های بصری نه‌چندان قابل قبول و انبوهی از کلیشه‌های آشنای آثار کینگ مانع از آن نمی‌شود که فیلم سرگرم‌کننده و سبک‌وزن نباشد، به شرط آنکه انتظار یک اثر هنری را نداشته باشید. دامین لوئیس درخشان است، خصوصاً وقتی نقش «آقای گری» را بازی می‌کند، و بقیهٔ بازیگران هم عملکرد قابل قبولی دارند، هرچند تام سایزمور و مورگان فریمن کمی کم‌کارتر ظاهر می‌شوند. با این حال دشوار است از نمایش تحقیرآمیز و تا حدی توهین‌آمیز شخصیت نابغه‌ای با ناتوانی ذهنی به نام دادیتس چشم‌پوشی کرد، و پایان‌بندی نیز کاملاً ابلهانه است. اما اگر چند ساعت وقت آزاد دارید، راه‌های بدتری برای گذران وقت هست. فیلمی در حد درجهٔ B با بازیگرانی در سطح A و بودجه‌ای بین این دو. فقط همین را بگویم: هیولاهای جنسیِ عجیب و زننده. در مقایسه با کتاب، بله، ضعیف است... اما این ضعف بیشتر به خاطر گم‌شدن داستان در «ترجمه» از نثر به تصویر است. اگر فیلم را به‌عنوان یک فیلم مستقل ببینید، چندان هم بد نیست؛ مشکل این است که وقتی کتاب را کنار بگذاری، با یک فیلم ترسناک درجهٔ B قدیمی روبه‌رو می‌شوی که تلاش می‌کند در دورانی خودش را عرضه کند که آثار درجهٔ B برای موفقیت نیازمند جلوه‌های ویژهٔ فیلم‌های ابرقهرمانی مدرن و طرحی ساده و پیش‌پاافتاده‌اند. از طرفی، در بسیاری جهات هزینه‌بر هم هست. احساسش شبیه یک فیلم ترسناک کلاسیکِ مناسب نمایش در سینماهای روباز (Drive-In) است، اما از نظر ظاهری شبیه یک بلاک‌باستر به نظر می‌رسد. اگر بودجه را چند میلیون کمتر می‌کردند و آن را مستقیم برای ویدئو عرضه می‌کردند، احتمالاً اکنون به یک اثر کالت تبدیل شده بود—حتی با وجود کسانی که منبع اصلی را خوانده‌اند. بازی‌ها خوب است، جلوه‌های ویژه بیش از حد خوب‌اند، فضا و محیط فیلم جذاب است، اما داستان کمی آزاردهنده است و اینکه دادیتس دارای ناتوانی ذهنی است، ناگزیر برخی بینندگان را دل‌زده خواهد کرد. در واقع، آنچه اینجا می‌بینید یک سرگرمی درجهٔ B و مناسب نمایش Drive-In است که به‌طور عجیب بودجهٔ واقعی‌ای به آن اختصاص یافته؛ و در این دوران پس از نیو هالیوود، وضعیت از این هم می‌توانست بدتر باشد.