فیلم Pirates of the Caribbean: on Stranger Tides 2011

باز همان تکرار همیشگی... اما دیگر خنده‌دار نیست. این واقعاً فوق‌العاده است. این را به‌عنوان یک اسپین‌آف ببینید؛ یک ماجراجویی خوش‌گذرانی در جست‌وجوی گنج. صریح بگویم: من فیلم اول (نفرین مروارید سیاه) را خیلی دوست داشتم، از فیلم دوم (صندوق مردِ مُرده) ناامید شدم و فیلم سوم (تا پای دنیا) را خسته‌کننده و نامفهوم یافتم. قسمت چهارم: در آب‌های ناشناس جهت دیگری گرفته؛ گروهی از دزدان دریایی،...

باز همان تکرار همیشگی... اما دیگر خنده‌دار نیست. این واقعاً فوق‌العاده است. این را به‌عنوان یک اسپین‌آف ببینید؛ یک ماجراجویی خوش‌گذرانی در جست‌وجوی گنج. صریح بگویم: من فیلم اول (نفرین مروارید سیاه) را خیلی دوست داشتم، از فیلم دوم (صندوق مردِ مُرده) ناامید شدم و فیلم سوم (تا پای دنیا) را خسته‌کننده و نامفهوم یافتم. قسمت چهارم: در آب‌های ناشناس جهت دیگری گرفته؛ گروهی از دزدان دریایی، بعضی آشنا و بعضی جدید، به دنبال چشمه جوانی می‌گردند. اگر انتظار دارید این فرنچایز به روزهای اوج فیلم اول بازگردد، خیلی زود مأیوس خواهید شد. این فیلم برای کودکان چندان مناسب و ساده نیست، اما بزرگسالان—به‌ویژه کسانی که حال و هوای سریال‌ها و فیلم‌های ماجراجویی قدیمی را دوست دارند—از آن لذت خواهند برد. سکانس‌های اکشن عالی‌اند: تعقیب و گریز پرسرعت کالسکه در لندن، شمشیرزنی تماشایی در دل یک آبجوسازی، بلک‌بیرد (ایان مک‌شین) که با جادوی سیاهش شورشیان را در گردابی از طناب‌ها محبوس می‌کند، و حمله‌ای از سوی پری‌دریایی‌ها که واقعاً هیجان‌انگیز است — و خودِ پری‌ها نیز اغواگر و بی‌رحم‌اند. از نظر تولید فنی همه‌چیز در حد انتظار خوش‌ساخت است و بازیگران—با وجود رقابت برای زمان جلوی دوربین در میان جمعیتی وسیع—کار خوبی ارائه می‌دهند. حضور پنه‌لوپه کروز پرانرژی و خوشایند است. البته جک اسپارو (جانی دپ) دیگر نیروی غالب فیلم نیست، با این حال دپ تا حدی جذابیت نقش را حفظ کرده و دیگران (باربوسا که حالا با پاچوب تازه‌اش رم می‌نوشد) جای خالی او را پر می‌کنند. احتمالاً در بازبینی‌ها لذت چندانی افزون نخواهد شد؛ اگر طرفدار سرسخت دزدان دریایی از آغاز هستید، نیازی به بازگشت نیست. اما اگر عاشق آن نوع فیلم‌ها هستید و جهت‌گیری متفاوت سری برایتان مهم نیست، این قسمت ناامیدتان نمی‌کند. 7/10 فیلم بدی نیست. در قسمت چهارم جک اسپارو در جست‌وجوی چشمه جوانی است. بسیاری از بازیگران مهمِ سابق در این نسخه حضور ندارند. لااقل از نسخه قبلی مجموعه کمی کوتاه‌تر است، اما متأسفانه بهتر نیست. راب مارشال جای کارگردانی را گرفته و اورلاندو بلوم و کیرا نایتلی از مجموعه حذف شده‌اند — که ظاهراً فهمیده‌اند کشتی این فانتزی ضعیف‌تر دیگر راه قبلی را نمی‌رود. این‌بار «جک» (جانی دپ پردردسر) در جست‌وجوی چشمه جوانی است و «باربوسا» (جفری راش) نیز به دنبال او و معشوقه پیشینش «آنجلیکا» (پنه‌لوپه کروز) است؛ آنجلیکا دختری است از تبار افسانه‌ای «بلک‌بیرد» (ایان مک‌شین). او باهوش است و جک را قانع می‌کند که پدرش حالِ خوشی ندارد و تنها اکسیر این آب است که او را درمان می‌کند. آیا جک آن‌قدر ساده‌لوح است که فریب بخورد؟ ما چطور؟ ماجرا به این سادگی نیست — آنها باید آب را بیابند، چند جام طلسم‌شده را به‌دست آورند و اشک یک پری‌دریایی را پیدا کنند — و این موجودات آنگونه که انیمیشن‌های دیزنی نشان می‌دهند مهربان نیستند. جلوه‌های بصری عالی‌اند و مجموعه‌ای از هیولاهای ترسناک از اعماق برای سرگرم کردن تماشاچی فراهم شده، اما داستان ضعیف است و شخصیت‌پردازی‌هایی که پیش‌تر جا افتاده بودند، دیگر آن تأثیر قبلی را ندارند. سام کلافلین جلوهٔ چشم‌نوازی اضافه می‌کند و ریچارد گریفیتس نقش جرج دوم را خوب ایفا می‌کند، اما مک‌شین برای من بازیگری یک‌حالته است و پنه‌لوپه کروز بیشتر شبیه کسی است که در نقش غریبه به نظر می‌رسد تا بازیگری که در آن جا بیفتد. دیالوگ‌ها بیش از حد‌اند و پایان‌بندی بیش از حد کش آمده است، پیش از آنکه اشارهٔ اجباری به قسمت بعدی این مجموعه خسته وجود داشته باشد. بهتر است «دزدان دریایی کارائیب» اکنون کلاهش را آویزان کند؛ دورانش گذشته است.