فیلم Severance 2006

خشونت گزندهٔ بریتانیایی داستان در دل طبیعت اروپای شرقی می‌گذرد؛ بخش فروش شرکت تسلیحاتی «پالِی‌سِید دیفنس» برای یک آخر هفتهٔ تیم‌سازی به کلبه‌ای دورافتاده در جنگل می‌روند، اما به‌زودی معلوم می‌شود تنها نیستند... فیلم با یک تعقیب و گریز شروع می‌شود که به یک قتل بی‌رحمانه منتهی می‌گردد و این سکانس به‌طرز جالبی با آهنگ «Itchycoo Park» گروه The Small Faces همراه است؛ از همین ابتدای کار...

خشونت گزندهٔ بریتانیایی داستان در دل طبیعت اروپای شرقی می‌گذرد؛ بخش فروش شرکت تسلیحاتی «پالِی‌سِید دیفنس» برای یک آخر هفتهٔ تیم‌سازی به کلبه‌ای دورافتاده در جنگل می‌روند، اما به‌زودی معلوم می‌شود تنها نیستند... فیلم با یک تعقیب و گریز شروع می‌شود که به یک قتل بی‌رحمانه منتهی می‌گردد و این سکانس به‌طرز جالبی با آهنگ «Itchycoo Park» گروه The Small Faces همراه است؛ از همین ابتدای کار مشخص است که با یک کمدی ترسناک معمولی سروکار نداریم. کمدی همیشه موضوعی سلیقه‌ای است، خصوصاً وقتی با ژانر وحشت قاطی می‌شود؛ برخی آثار مثل Shaun of the Dead یا مجموعهٔ Evil Dead مورد قبول عموم واقع شده‌اند، و برخی دیگر آن‌قدر بدند که نیازی به ذکرشان نیست. خوشبختانه Severance در طنزش به همان تیزی یکی از چاقوهای فیلم است؛ کاملاً با دنیای مدرن و عجایبش هم‌راستا و از نظر طنز بسیار دقیق است. این فیلم ابتدا با عنوانِ «P45» نوشته شده بود و قرار بود دربارهٔ همین آدم‌های «یاپی» باشد که برای حفظ شغلشان در یک آخر هفته باید از امتحانات تیم‌سازی عبور کنند؛ اما در نهایت به یک اسلَشر تبدیل شده که لایهٔ ساتیری تندی هم دارد. شخصیت‌ها ترکیبی کامل از کلیشه‌های کارمندی دفترهای بریتانیایی‌اند که هر روز می‌توان آنها را دید: رئیس ناکارآمدی که به زور صاحب موقعیت شده، جوان شوخ و فرصت‌طلب، مردی‌ باطبع مزاحم، و زن جذابی که مرکز توجهات جنسی است—هر کدام غنی از سنت‌های اداری بریتانیا و همه در کنار هم تبدیل به یک خورش‌کمدیِ جوشان شده‌اند. یکی از تم‌های مرکزی فیلم، نقد شرکت‌های تولید اسلحه است که با دقت زیر ذره‌بین قرار می‌گیرد. وقتی ویدیوی تبلیغاتی مدیرعامل پخش می‌شود، تناقض‌ها و طنز تلخ آن بسیار تأثیرگذار است و فیلم را به‌خوبی آماده می‌کند. حتی وقتی فیلم خونین می‌شود—که گاهی بسیار خشن است—ماهیت قاتلِ لبخندزنِ داستان همچنان گزنده و خنده‌دار باقی می‌ماند. فیلم پر از شوخی‌های هوشمندانه است؛ به‌قدری که حتی پس از بار سوم تماشا هم جزئیات تازه‌ای کشف می‌کنم. بنابراین توصیه‌ام به کسانی که فقط یک‌بار آن را دیده‌اند و از موضوع راضی نبوده‌اند این است که دوباره و با دقت بیشتری ببینند و با حواس جمع به دیالوگ‌ها و موقعیت‌ها گوش دهند. فیلم حتی نسبت به ژانری که در آن جای دارد خودآگاه و خودانتقادی است؛ این کار را از کارگردان اثر فرقه‌ای سال ۲۰۰۴، Creep، انتظار داشتیم. بازیگران همه در سطح بالایی ظاهر شده‌اند: از نقش رئیس تیم مکار و مصلحت‌اندیشِ تیم با بازی Tim McInnerny تا دنی دایر در نقش پسر کاکنیِ شاخصِ نیمه‌معتاد—همهٔ بازی‌ها در تعامل با هم نتایجی هوشمندانه و خنده‌آور به بار آورده‌اند. Severance ورودی بسیار خوب به دنیای کمدی-ترسناک است که با هر بار تماشا بهتر هم می‌شود. امتیاز: 9/10