فیلم Drunken Angel 1948

تاکاشی شیمورا در این داستان اندکی ژولیده از نقش پزشکی الکلی («سانادا») که مأمور مراقبت از مردمی است که در منطقه‌ای بمباران‌شده از شهر زندگی می‌کنند، تأثیرگذار ظاهر شده است. یک برکهٔ بزرگ و راکد در میان جامعهٔ آنها به‌سرعت می‌تواند به‌همان اندازه که فعالیت‌های گستردهٔ یاکوزا خطرآفرین است، منبع آلودگی و آسیب شود. محور این فعالیت‌ها «ماتسونگا» (توشیرو میفونه) است که با دستی زخمی...

تاکاشی شیمورا در این داستان اندکی ژولیده از نقش پزشکی الکلی («سانادا») که مأمور مراقبت از مردمی است که در منطقه‌ای بمباران‌شده از شهر زندگی می‌کنند، تأثیرگذار ظاهر شده است. یک برکهٔ بزرگ و راکد در میان جامعهٔ آنها به‌سرعت می‌تواند به‌همان اندازه که فعالیت‌های گستردهٔ یاکوزا خطرآفرین است، منبع آلودگی و آسیب شود. محور این فعالیت‌ها «ماتسونگا» (توشیرو میفونه) است که با دستی زخمی به مطب مراجعه می‌کند. پزشک زخم را درمان می‌کند، اما همچنین به او پیشنهاد می‌دهد که برای چیزی که گمان می‌کند ممکن است سل باشد، درمان دریافت کند. میان آن دو درگیری لفظی و فیزیکی رخ می‌دهد و اوضاع وقتی بدتر می‌شود که رئیس او، «اوکادا» (رایزابورو یاماموتو)، از زندان آزاد شده و تلاش می‌کند بار دیگر نفوذش را در میان مغازه‌داران برقرار کند. با وجود خصومت اولیه، کوروساوا در پیشروی داستان توانسته درجهٔ قابل‌توجهی از رفاقت میان این دو مرد ایجاد کند. این رفاقت نوعی رابطهٔ ناگزیر است که از ترکیب ناامیدی و میل شدید به نوشیدن پدید می‌آید، و هرچه بخش‌هایی از داستان اجتناب‌ناپذیرتر می‌شوند، این پویایی جذاب‌تر می‌گردد. گیتارهایی دلنشین همراه با موسیقیِ فومیئو هایاساکا فضایی شنیدنی می‌سازند، و دیالوگ‌ها به‌طور کم‌حرف اما قابل‌اعتنایی ما را همراهی می‌کنند هنگامی که این دوِ متضاد به یکدیگر نزدیک می‌شوند. فیلم از ریتمی فشرده و پر از کنش برخوردار است و برای من، دست‌کم، همدلی نسبتاً زیادی نسبت به پزشکی برانگیخت که در گردابی از ناامیدی گرفتار آمده—ناامیدی‌ای که تا حدی محصول خود اوست.