فیلم The Avengers 2012

با فیلمی مانند این، آدم کنجکاو می‌شود که همهٔ این شخصیت‌های اصلی چگونه کنار هم کار می‌کنند و داستان را پیش می‌برند. اینجا مشکلی نیست. همان‌طور که انتظار می‌رفت، رابرت داونی جونیور تا حدی در مرکز قرار دارد، اما ترکیب خوبی شکل گرفته و به نظرم بهترین صحنه‌ها آن‌هایی هستند که هالکِ ساخته‌شدهٔ کامپیوتری در آن‌ها حضور دارد. با این ترکیب موفق از شخصیت‌ها، ایگوهای به‌شدت هالیوودی...

با فیلمی مانند این، آدم کنجکاو می‌شود که همهٔ این شخصیت‌های اصلی چگونه کنار هم کار می‌کنند و داستان را پیش می‌برند. اینجا مشکلی نیست. همان‌طور که انتظار می‌رفت، رابرت داونی جونیور تا حدی در مرکز قرار دارد، اما ترکیب خوبی شکل گرفته و به نظرم بهترین صحنه‌ها آن‌هایی هستند که هالکِ ساخته‌شدهٔ کامپیوتری در آن‌ها حضور دارد. با این ترکیب موفق از شخصیت‌ها، ایگوهای به‌شدت هالیوودی و حتی شخصیت‌های کامپیوتری، باید به نویسنده‌ها و کارگردان تبریک گفت که توانستند چنین فیلم موفقی بسازند. نقد بلند از ۲۰۱۲ بدون شک فیلم مورد علاقهٔ جدیدم در دنیای سینمایی مارول است! ترتیب علاقه‌مندی‌ام به فیلم‌ها به این شکل است: 1. The Avengers 2. Iron Man 3. Thor 4. Captain America 5. Iron Man 2 6. The Incredible Hulk این افتخار را داشتم که تقریباً سه هفته قبل از اکران در آمریکا در سیدنی آن را ببینم، در یک نمایش اختصاصی برای طرفداران و چند منتقد. ارزشش را داشت. شاید توقعم از The Avengers خیلی بالا بود — در واقع می‌دانم خیلی بالا بود — اما احساس می‌کنم تقریباً توانست به آن توقع‌ها نزدیک شود. تقریباً همهٔ نگرانی‌هایم دربارهٔ این حماسه بدون شک برطرف شد، جز دو مورد. اول اینکه نگران بودم مارک روفالو نقش هالک/بروس بنر را پس از جایگزینی با ادوارد نورتون برعهده بگیرد؛ اما شکایتم بی‌مورد بود، چون مارک روفالو حداقل همان‌قدر یک قهرمان مارولی خوب ارائه می‌دهد. از نظر سرگرمی، The Avengers یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای تولیدی است. در نمایشی که من رفتم، چند خط را از دست دادم چون سینما از خنده منفجر شده بود — شوخی‌های کلاسیک جاس ویدون (کارگردان) واقعاً عالی‌اند. دعواها و تقابل‌های این شخصیت‌های بزرگ‌منش به اوجِ فیلم‌های Iron Man و Iron Man 2 نمی‌رسد، اما به‌طور کلی از بهترین تعاملاتی است که دیده‌ام. نقاط ضعف جزئی که باید بگویم قابل اصلاح در آیندهٔ دنیای سینمایی مارول هستند: اول، بازگشت ثور به زمین — هرچند دراماتیک و زیباست — از نظر ارائهٔ اطلاعات کمی ضعیف است. البته این فیلم ثور نیست، پس لازم نیست همه‌چیز را بدانیم؛ احتمالاً در Thor 2 جزئیات بیشتری روشن خواهد شد. دوم، ارتش لوکی برایم ضعیف جلوه کرد؛ اگر طرفدار باشید نمی‌خواهم لو بدهم که آن‌ها چه کسانی هستند، اما کلیتِ ارتش بیش‌تر نقش سپر گوشت را داشت تا عنصری که واقعاً داستان را جلو ببرد — صحنه‌های اکشن خوش‌ساخت و لذت‌بخش بودند، اما باعث پیش‌برد خط داستانی نمی‌شدند. تنها راهی که می‌توانم نشان دهم چقدر باید این فیلم را در سینما ببینید این است: برای کسانی که من را می‌شناسند، می‌دانید چقدر از ایدهٔ بلوری متنفرم؛ اما حاضر شدم پلیر بلوری، تلویزیون اچ‌دی و دیسک‌های بلوری بخرم فقط برای دیدن ویژگی‌های ویژهٔ نسخهٔ خانگی The Avengers. قبلاً هیچ‌وقت چنین کاری نکرده بودم. The Avengers مثل Revolver یا Donnie Darko نیست که با خشونت ذهنت را در هم بریزد؛ مثل Doomsday یا Outpost هم نیست که با نوستالژی دل را بلرزاند. این فیلم وارد قلبت می‌شود و تو را نه فقط خواهان، بلکه محتاجِ بیشتر می‌گذارد. زنده باد دنیای سینمایی مارول! ۹۰٪ — Gimly بعد از ناامیدی‌های اخیر از مارول، به‌ویژه ثور و قسمت دوم افتضاح Ghost Rider، دیدن این فیلم تجربه‌ای خوشایند بود. افکت‌های ویژه خیره‌کننده‌اند، داستان قابل قبول است و قهرمان‌ها فقط برای دادن «عمق» به شخصیت‌شان احمق جلوه نمی‌کنند. بله کمی جر و بحث بین‌شان هست اما نه آن‌قدر که از لذت فیلم کم کند. همیشه از اجرای رابرت داونی جونیور در نقش تونی استارک و زبان تیز او خوشم آمده. می‌پرسیدم چطور هالک را وارد فیلم می‌کنند چون قرار است غیرقابل‌کنترل باشد، ولی آن‌ها این کار را کردند. کمی غیرقابل‌کنترل بودنش را کم‌کرده‌اند اما من مشکلی با آن ندارم. صحنهٔ «خدای نحیف» را خیلی دوست داشتم (اگر هنوز فیلم را ندیده‌اید باید خودتان ببینید تا بفهمید منظورم چیست؛ نمی‌خواهم لو بدهم). باز هم باید بگویم که خودِ ثور برایم کمی ناامیدکننده بود. انتظار دارم خدای رعد نمایی باشکوه‌تر داشته باشد. شاید به خاطر این است که اسکاندیناویایی‌ام... به هر حال، فیلم عالی‌ای بود و از دیدنش خیلی لذت بردم. از معدود فیلم‌هایی که واقعاً دوباره مرا کودک کرد؛ جَس ویدون فیلم‌سازی کامل برای ساخت این فیلم بود. همه فرصت می‌یابند درخشیده و فیلم به‌خوبی هر نقطهٔ داستان و لحظهٔ شخصیتی را مدیریت می‌کند. فیلم خنده‌دار، هوشمندانه و بصری خیره‌کننده است. قطعاً به هیجان پنج فیلم قبلی می‌ارزد. من به این فیلم ۱۰ ستاره می‌دهم؛ نه فقط به‌خاطر اینکه بهتر از تریلر و هیجانی بود که فکر می‌کردم، بلکه چون برای اولین بار چیزی به این وسعت و اندازه در دنیای سینمایی مارول با موفقیت اجرا شد. کارگردانی ویدون روی تعامل شخصیت‌ها تعیین‌کننده است؛ این فیلم لااقل برای همین در فهرست قطعی من قرار می‌گیرد. همه‌چیز دارد رخ می‌دهد، چیزهایی که قرار است آشکار شوند — شاید مردم کمی ضرورتِ بازگشت به روش‌های قدیمی را حس کنند. The Avengers (با نام دیگر Avengers Assemble) را جَس ویدون نوشته و کارگردانی کرده، با همکاری زک پِن در نگارش داستان. در آن رابرت داونی جونیور، کریس ایوانز، مارک روفالو، کریس همسورث، اسکارلت جوهانسون، جرمی رنر، تام هیدلستون، کلارک گِرِگ، ساموئل ال. جکسون، کوبی سومِدرز و استلان اسکاشگورد بازی می‌کنند. موسیقی آلن سیلوِستری و فیلم‌برداری شیمَس مک‌گارووی است. لوکی (هیدلستون)، از آَسگارد رانده‌شده، با چی‌تَری‌ها قرار می‌گذارد تا تسِراکت را در ازای ارتشی بگیرد که بتواند با آن زمین را حمله کند و تسلط پیدا کند. با خطر مرگبار برای زمین، نیک فیوری (جکسون)، مدیر شیلد، ابتکار انتقام‌جویان را فعال می‌کند؛ مجموعه‌ای از ابرقهرمان‌ها و آدم‌کش‌های ماهر که اگر بتوانند متحد شوند، سرنوشت زمین در دستان آن‌هاست. در دنیای کمیک‌های The Avengers مرجع مشخصی ندارم؛ وقتی جوان‌تر بودم کمی اسپایدرمن، بتمن و چهار شگفت‌انگیز می‌خواندم اما خیلی داستان‌ها را پی نگرفتم. فیلم‌های مستقل انتقام‌جویان را تا کنون دوست داشته‌ام، به‌جز Iron Man 2 که صادقانه متوسط است. اگر The Avengers به‌عنوان یک فیلم شکست می‌خورد و ویدون کارش را اشتباه انجام داده بود، احتمالاً این‌قدر از دیدنش لذت نمی‌بردم؛ اما به جز یک یا دو نقص کوچک، The Avengers واقعاً یکی از سرگرم‌کننده‌ترین تجربه‌های سینمایی چند سال اخیرم است. نمی‌دانم سازندگان آیا جوهره را درست گرفته‌اند یا داستان دقیقاً مطابق دنیای مارول است؛ من فقط می‌دانم که حسابی خوش گذشت و در گیشه هم موفق بود. فیلم پر از شجاعت‌های قهرمانانه، شوخ‌طبعی‌های تیز، اکشن به‌خوبی صحنه‌بندی‌شده، تنش‌های جنسی ملایم، برخوردهای غرورآمیز، جذابیت، قلب و تعاملات انسانی عالی است. طراحی صحنه، رنگ و موسیقی سیلوِستری طنینِ رعد و برق دارد؛ بازی بازیگران بسیار لذت‌بخش است و هرکدام از انرژی هم تغذیه می‌کنند. ویدون با وزن انتظار سنگینی که بر دوشش است، با ضرب‌آهنگ دقیق و هدایت گروه بازیگران موفق می‌شود. نواقص؟ نیک فیوریِ جکسون می‌توانست زمان نمایش بیشتری داشته باشد و نقش کوبی سومِدرز هم کم‌رنگ شده است. چی‌تَری‌ها تهدیدشان صرفاً به تعدادشان است و طراحی بیگانهٔ برجسته‌ای ندارند، و CGI هالک واقعاً پیشرفتی چشمگیر نسبت به نسخهٔ ۲۰۰۸ نشان نمی‌دهد؛ اما این‌ها خراش‌های کوچک‌اند نه ایرادهای اساسی. آیا The Avengers بهترین فیلم ۲۰۱۲ است؟ برای بسیاری از طرفداران منابع اصلی احتمالاً چنین خواهد بود. از دید من بهترین نیست، اما وقتی در اوجِ پایان‌بندی نشستم و هم‌زمان از خنده دنده‌هایم را ماساژ می‌دادم، مطمئن شدم که قطعاً سرگرم‌کننده‌ترین فیلم ۲۰۱۲ است. ۹/۱۰ The Avengers فیلمی رؤیایی برای طرفداران ابرقهرمان‌ها است؛ بازیگران بااستعداد و قهرمانان حماسی با هم ترکیب شده‌اند تا فیلمی پُر از اکشن با شیرین‌زبانی‌های خنده‌دار بسازند. از نحوهٔ ایفای نقش هر بازیگر در نقشِ خودش لذت بردم. قطعاً بزرگ‌ترین فیلم ابرقهرمانی تا کنون است. مارول استاندارد را با این فیلم بالا برده و تا حالا خوب از آن نگهداری کرده است. خلاقانه دیدم که مارول هر شخصیت را یکی‌یکی معرفی کرد؛ واقعاً فضا را آماده کرد و مرا مشتاقِ دیدن ادامهٔ ماجرا نگه داشت. بازیگران انتخاب بی‌نقصی داشتند! واقعاً می‌توان دید و احساس کرد که بین بازیگران شیمی خوبی وجود دارد، چه در نقش‌ها و چه بیرون از آن. فیلم فوق‌العاده‌ای است اگر می‌خواهید سرگرم شوید و زیاد به پیچیدگی‌های داستان فکر نکنید. وقتی جمعی از ابرقهرمانان پرزرق و برق با شرورانی فراطبیعی و فرازمینی از بعدی دیگر می‌جنگند، ممکن است برجسته‌کردن توانایی‌های هرکدام سخت شود؛ اما مارول این کار را به‌خوبی انجام داد. سعی کردم تحت تأثیر تبلیغات فیلم قرار نگیرم چون این روزها اغلب فیلم‌هایی که خیلی هیاهو می‌شوند در نهایت ناامیدکننده‌اند، اما خوشحالم بگویم که از این فیلم ناامید نشدم. یک کلمه برای این فیلم: شگفت‌انگیز. فیلمی فوق‌العاده است و هر چیزی را که طرفداران ابرقهرمان می‌خواستند دارد — و حتی بیشتر. یکی از چیزهایی که در این فیلم دوست داشتم تقابل رهبری بین آیرون‌من و کاپیتان آمریکا و تفاوت رویکرد آن‌ها بود. راهی بسیار منحصربه‌فرد برای شکل‌دادن تیم ابرقهرمانان. بازیگران واقعاً خوب اجرا کردند. بله آن‌ها نقش ابرقهرمان‌ها را بازی می‌کردند ولی احساسات عمیق‌تری در اجرا دیده و حس می‌شد. آفرین به طراحان مبارزه که صحنه‌های اکشن را ساخته‌اند — واقعاً کارشان خوب بود! اگر هنوز این فیلم را ندیده‌اید، لطفاً خودتان را از لو ندادن دور نگه دارید. این یکی از آن فیلم‌هایی است که باید به‌تدرج و با لذت دید. صحنه‌های مبارزه خوب‌اند اما کار دوربین خیلی شلوغ و آشفته است و لذت کامل از طراحی عالیِ اکشن را سخت می‌کند. فکر می‌کردم با شنیدن اینکه فیلم سه ساعت است بتوانم از آن لذت ببرم، اما بیش از حد طولانی شد. تماشای آن کش‌دار بود و برای یک فیلم ابرقهرمانی بیش از حد ملودراماتیک به نظر می‌رسید.