فیلم The Box 2009

اگر دکمه را فشار بدهی، دو اتفاق خواهد افتاد. بهترین توصیفی که تا به حال درباره فیلم «جعبه» ریچارد کلی شنیده‌ام این است که این فیلم «مارمیت» است. مارمیت غذایی است که یا عاشقش می‌شوند یا از آن متنفر؛ «جعبه» هم همین‌طور است. کامرون دیاز و جیمز مارسدن در نقش یک زوج بازی می‌کنند که مرد مرمزی (فرانک لانگلا) به دیدارشان می‌آید و پیشنهادی عجیب جلوشان می‌گذارد....

اگر دکمه را فشار بدهی، دو اتفاق خواهد افتاد. بهترین توصیفی که تا به حال درباره فیلم «جعبه» ریچارد کلی شنیده‌ام این است که این فیلم «مارمیت» است. مارمیت غذایی است که یا عاشقش می‌شوند یا از آن متنفر؛ «جعبه» هم همین‌طور است. کامرون دیاز و جیمز مارسدن در نقش یک زوج بازی می‌کنند که مرد مرمزی (فرانک لانگلا) به دیدارشان می‌آید و پیشنهادی عجیب جلوشان می‌گذارد. جعبه‌ای که اکنون در اختیارشان قرار گرفته دکمه‌ای دارد (آرلینگتون استیواردِ مرموز به آن‌ها اطلاع می‌دهد که به آن «واحد دکمه» می‌گویند). به آن‌ها گفته می‌شود اگر دکمه را فشار دهند، یک غریبه کامل خواهد مرد و آن‌ها در عوض مبلغی پول دریافت خواهند کرد که زندگی‌شان را تغییر می‌دهد. چه باید کرد؟ بر پایهٔ داستان کوتاهی از ریچارد متیسن با عنوان «دکمه، دکمه»، «جعبه» تلفیقی اثیری و فکری است. اخلاقیات و مسائل ارزشی با پیچش‌ها و ایده‌های فراواقعی درآمیخته‌اند، و این توضیح می‌دهد که جایی که یک اپیزود بیش از کافیِ نیم‌ساعته از «زون گرگ و میش» (Profile in Silver / Button, Button 1986) وجود داشت، اکنون فیلمی تقریباً دو ساعته فشرده شده است. همین نکته به فیلمی که از نظر تولید شکیل و تا حدی تأمل‌برانگیز بود، آسیب زده است. بعد از استقبال از «دانی دارکو» (2001)، به نظر می‌رسید ریچارد کلی تحت تأثیر تحسین‌ها قرار گرفت و خود را کارگردان سوررئالیسم‌گرای جدیدی دید. همان‌طور که ام. نایت شیامالان با تکیه بر حقهٔ پیچش داستانی شروع کرد و نتوانست از آن دست بکشد تا اینکه کارش به بن‌بست خورد، کلی هم در تلاش بود فیلم‌هایی بسازد که بیهوده پیچیده‌اند و می‌خواهند با نشان دادن هوشمندی، تأثیر بگذارند؛ «سرزمین داستان‌ها» (Southland Tales، 2006) نمونه‌ای از اثری است که به‌کلی شکست می‌خورد. «جعبه» ایده‌های هوشمندانه و زیادی دارد، اما فیلم دو ساعته‌ای که باید باشد نیست؛ تلاش برای بافتن همهٔ نخ‌ها به هم در پایان بسیار مشکل‌ساز می‌شود. «باورپذیری» واژه‌ای مناسب نیست؛ «شگفت‌زدگی» شاید دقیق‌تر باشد. «جعبه» فیلمی جذاب، چشم‌نواز و در عین حال ناقص است؛ اما برخی آن را دوست خواهند داشت و دوستش می‌دارند. اگر آن را ندیده‌اید، ریسک کنید و شانس بیاورید. امتیاز: ۶ از ۱۰. پاورقی: هنوز هیچ اقتباسی را روی پرده ندیده‌ایم که پایانی مطابق با پایان ادبی اصلی متیسن داشته باشد.