فیلم Swingers 1996

فیلمی درباره شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها، ساخته‌شده توسط مردان و برای (برخی) مردان. تماشای فیلم‌هایی که دیالوگ‌های زیادی دارند گاهی به ما آثار بسیار خوبی در ساختن خط‌ها و پرورش شخصیت‌ها می‌دهد. در این فیلم‌ها همین عناصر اساس و دلیلِ وجودشان را تشکیل می‌دهند. می‌توان به نمونه‌هایی مثل «Before Sunrise» اشاره کرد. این فیلم هم فیلم بدی نیست، اما مخاطب هدفش نیچی است که خودم را در...

فیلمی درباره شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها، ساخته‌شده توسط مردان و برای (برخی) مردان. تماشای فیلم‌هایی که دیالوگ‌های زیادی دارند گاهی به ما آثار بسیار خوبی در ساختن خط‌ها و پرورش شخصیت‌ها می‌دهد. در این فیلم‌ها همین عناصر اساس و دلیلِ وجودشان را تشکیل می‌دهند. می‌توان به نمونه‌هایی مثل «Before Sunrise» اشاره کرد. این فیلم هم فیلم بدی نیست، اما مخاطب هدفش نیچی است که خودم را در آن نمی‌بینم: مردان مجردی که تا حدی تلخ و ناراضی‌اند، زن‌ستیز یا زن‌باز. من خودم مجردم و با آرامش راضی‌ام، حتی ذره‌ای زن‌ستیزی ندارم و درها را به روی عشق نمی‌بندم، اما هیچ ناامیدی هم در من نیست. راستش از دوران دانشگاه دیگر پا به بار نگذاشته‌ام. هم می‌بینید که از آن جنس مردانی نیستم که بتوانند با این شخصیت‌ها همذات‌پنداری کنند. داستان حول سه دوست بازیگر جوان می‌چرخد که می‌خواهند در لس‌آنجلسِ سخت و رقابتی به جایی برسند. یکی از آن‌ها به‌خاطر پایان یک رابطهٔ طولانی افسرده است و دو دوست دیگر تصمیم می‌گیرند او را به بارها ببرند تا زیاد بنوشد و هرچه بیشتر لاس بزند. با هر نوشیدنی و هر لاس‌زنی، گفت‌وگو میان شخصیت‌ها چیزهای زیادی دربارهٔ خودشان و جهان‌بینی‌شان آشکار می‌کند. این فیلم خیلی فیلمی روایی با یک داستان محکم نیست، اما شخصیت‌های خوب و مجموعهٔ دیالوگ‌های بسیار قابل‌توجهی دارد. کارگردانی اثر را داگ لیمان برعهده دارد و فیلم از نظر تصویربرداری، صحنه‌پردازی و طراحی لباس ساده اما مؤثر و قابل‌باور است. چون فیلمی مستقل است و خارج از استودیوهای چندمیلیون‌دلاری ساخته شده، مشکلات بودجه‌ای متعددی داشته که کارگردان را به انتخاب‌های عملی و کارکردی واداشته است. این شاید نقطهٔ مثبتی باشد، چون به واقع‌نمایی بیشتر و انتخاب لوکیشن‌ها و موقعیت‌های واقعی کمک کرده است. از آنجا که فیلم تا حد زیادی بر ذهنیت مردانه و دنیای بارها و لاس‌زنی متمرکز است، احتمالاً تماشاگر زن ترجیح می‌دهد سراغ چیز دیگری برود. جان فاورو نقش شخصیت اصلی را بازی می‌کند و دو دوست قدیمی‌اش، ونس وان و ران لیوینگستون، او را همراهی می‌کنند. هرکدام بازی خوبی ارائه می‌دهند و شخصیت‌های خود را به‌خوبی می‌کاوند؛ آن‌قدر که این شخصیت‌ها تبدیل به «آلتر ایگو»های بازیگران می‌شوند. این پدیده در سینما نادر است اما بی‌سابقه هم نیست. در کنار این سه نفر، بازیگرانی دیگر و برخی دوستانِ دست‌اندرکاران نیز نقش‌های کوچکتر و کمتر پرداخت‌شده‌ای دارند.