فیلم Cuckoo 2024

دن استیونس پیش از این در «I'm Your Man» (۲۰۲۱) فرصت داشت تا نحوه اجرای لهجه آلمانی‌اش را تمرین کند؛ این توانایی او در این معمای نسبتاً ضعیف هم به‌کار گرفته شده است. او صاحب یک مجتمع توریستی گسترده در ییلاق باواریا است که خانواده نوجوانی به نام «گرتشن» (هانتر شافر) به همراه پدرش «لوئیس» (مارتین تسوکاس) از آن بازدید می‌کنند. پدر برای طراحی مجموعه‌ای...

دن استیونس پیش از این در «I'm Your Man» (۲۰۲۱) فرصت داشت تا نحوه اجرای لهجه آلمانی‌اش را تمرین کند؛ این توانایی او در این معمای نسبتاً ضعیف هم به‌کار گرفته شده است. او صاحب یک مجتمع توریستی گسترده در ییلاق باواریا است که خانواده نوجوانی به نام «گرتشن» (هانتر شافر) به همراه پدرش «لوئیس» (مارتین تسوکاس) از آن بازدید می‌کنند. پدر برای طراحی مجموعه‌ای جدید برای «هرر کونیگ» قرار است کار کند و کونیگ به‌طور محبت‌آمیز به دختر جوان در هتل خود شغلی پیشنهاد می‌دهد. شب پس از یک شیفت نسبتاً آرام، وقتی گرتشن با دوچرخه به خانه برمی‌گردد، زنی مرموز با چشمان قرمزِ روشن او را تعقیب می‌کند. خوشبختانه او می‌تواند در بیمارستان محلی پناه بگیرد، اما هیچ‌کس داستان دور از دسترسی‌اش را باور نمی‌کند. در همین حال، ناتنی لالِ او «آلما» (میلا لیو) دچار تروماهای عجیب و غیرقابل توضیحی می‌شود و در همان بیمارستان بستری می‌گردد. آیا این حادثه‌ها به هم مرتبط‌اند؟ میزبان رمزآلود چه نقشی در این اوضاع دارد و «هنری» (یان بلوتهارتد)، افسر سابق ظاهراً دوستانه، چه نیاتی دارد؟ کارگردان تیلمن سینگر تلاش کرده تا با این فیلم چیزی کمی خارج از عرف و عجیب‌وغریب بسازد، اما متأسفانه بازی‌های نه‌چندان قوی بازیگران پتانسیلِ تیپ‌های عجیبِ داستان را به‌شدت کاهش داده‌اند. دیالوگ‌های بی‌معنی و درام خانوادگیِ نارسا بیش از حد هستند و سرعت روایت که ظاهراً برای ایجاد حس تهدید طراحی شده، در عمل حس خستگی و اجبار را برمی‌انگیزد؛ نظریه «قوچ» ناقص مانده و پایان‌بندی هم تا حدی شتاب‌زده است. فیلم قابل تماشا است، اما فراموش‌شدنی به نظر می‌رسد. برخی آن را «یک کلاسیک جدیدِ نیمه‌شب» می‌دانند، اما برداشت کلی متفاوت است: «Cuckoo» اثری متناقض است — نه کاملاً دوست‌داشتنی و نه کاملاً منفور. شروع فیلم با ریتمی کند و وهم‌آلود در لوکیشنی منزوی است و برای مدتی انتظاری ایجاد می‌کند که گویی اتفاق بزرگی در راه است، ولی آن لحظه هرگز به‌طور رضایت‌بخشی شکل نمی‌گیرد. قصه گم‌شده به‌نظر می‌رسد و از سردرگمی‌اش تجربه کلی را پایین می‌آورد. از طرفی فیلمبرداری و کیفیت تولید قابل تقدیرند، اما فِیلمنامه نامنسجم است. بازی هانتر شافر در نقش گرتشن چندان تأثیرگذار نیست؛ با اینکه در «Euphoria» نشان داده توان بازیگری دارد، اینجا گرتشن سرد و تک‌بعدی به‌نظر می‌رسد و اتصال عاطفی لازم را ایجاد نمی‌کند. در مجموع، «Cuckoo» عناصر نویدبخشی دارد اما در جمع‌بندیِ آن‌ها موفق نیست؛ فیلمی که پس از تماشا بیشتر حسِ ناامیدی به‌جای رضایت برجای می‌گذارد.