فیلم All the Beauty and the Bloodshed 2022

باید بگویم که از این فیلم واقعاً ناامید شدم. انتظار داشتم نقدی جدی درباره تأثیر شدیداً اعتیادآور اوکسی‌کانتین (OxyContin) بر زندگی میلیون‌ها آمریکایی ببینم، اما در عوض با روایت نسبتاً آشفته‌ای از زندگی فعال و روزنامه‌نگار نان گلدین روبه‌رو شدم که گهگاه با اعتراضاتی علیه خانواده سکلر درآمیخته شده است—در حالی که بنیان‌گذاران آن خانواده (و در نتیجه گردآورندگان اصلی آثار هنری و خیرین اولیه)...

باید بگویم که از این فیلم واقعاً ناامید شدم. انتظار داشتم نقدی جدی درباره تأثیر شدیداً اعتیادآور اوکسی‌کانتین (OxyContin) بر زندگی میلیون‌ها آمریکایی ببینم، اما در عوض با روایت نسبتاً آشفته‌ای از زندگی فعال و روزنامه‌نگار نان گلدین روبه‌رو شدم که گهگاه با اعتراضاتی علیه خانواده سکلر درآمیخته شده است—در حالی که بنیان‌گذاران آن خانواده (و در نتیجه گردآورندگان اصلی آثار هنری و خیرین اولیه) مدت‌هاست فوت کرده‌اند. بخش‌های علمی فیلم بیش از حد بر دانش قبلی مخاطب متکی است و هرگز توضیح روشن و قابل‌فهمی درباره ماهیت دارو، چگونگی و دلایل تجویز آن یا انتظارات از اثرش ارائه نمی‌دهد. همچنین هیچ دیدگاهی از سوی سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) یا جامعه پزشکی درباره نحوه تجویز این دارو توسط پزشکان واجد شرایط در سراسر کشور، فقدان ارزیابی مداوم اثرات آن یا عدم مداخله مقامات پزشکی ملی یا ایالتی منعکس نشده است. رویکرد فیلم به این مسائل حیاتی و قصورآمیز بسیار ساده‌انگارانه است، جزئیات اندک است و در نهایت شبیه فریادی یک‌نفره به نظر می‌رسد. زندگی خود گلدین جذاب و قابل توجه است و شاید مستندی جداگانه درباره او ارزشمند باشد—او هنرمند بسیار خلاقی است—اما به‌عنوان مستندی درباره یک موضوع هولناک که می‌توانست اطلاع‌رسانی کند، این اثر را بسیار ناقص و یک‌سویه یافتم. بدون تردید این دارو و مانند آن‌ها موجب رنج میلیون‌ها نفر شده‌اند، اما این فیلم فرصت آموزش و نشان‌دادن ناکارآمدی نهادهای انتظامی و قضایی در مواجهه با سوء‌استفاده‌های گسترده را از دست می‌دهد. حیف؛ اگر استدلال‌ها را منظم‌تر و متوازن‌تر ارائه می‌داد می‌توانست بسیار جذاب‌تر باشد.