فیلم هندی 96 2018

موسیقی متن «96» آن‌قدر در فیلم نقش دارد که نمی‌توان گفت داستان حول موسیقی شکل گرفته یا موسیقی درست مطابق با داستان ساخته شده است. به هر حال، کار گوویند واسانتا تنها همراهِ روایت نیست—خودِ روایت است و احساسی را منتقل می‌کند که کلمات از پس آن برنمی‌آیند. این اثر قطعاً از کلیشه‌های بالیوود فاصله می‌گیرد؛ خبری از رقص و تجملات نیست، فقط بازی‌های درخشان، به‌ویژه...

موسیقی متن «96» آن‌قدر در فیلم نقش دارد که نمی‌توان گفت داستان حول موسیقی شکل گرفته یا موسیقی درست مطابق با داستان ساخته شده است. به هر حال، کار گوویند واسانتا تنها همراهِ روایت نیست—خودِ روایت است و احساسی را منتقل می‌کند که کلمات از پس آن برنمی‌آیند. این اثر قطعاً از کلیشه‌های بالیوود فاصله می‌گیرد؛ خبری از رقص و تجملات نیست، فقط بازی‌های درخشان، به‌ویژه از ویجی سته‌پاتی و تریشا کریشنان که سال‌ها دلتنگی و پشیمانی را با کمترین حرکات بیان می‌کنند. فیلم در دو سطح عمل می‌کند. در سطح ظاهری، اثری عمیقاً احساسی است؛ یک دیدار دوبارهٔ تلخ‌و‌شیرین بین عشق‌های اول که زمان و شرایط آن‌ها را از هم جدا کرده است. اما در سطحی عمیق‌تر، «96» دربارهٔ سفر شخصی‌ای است که همهٔ ما طی می‌کنیم و پرسش‌هایی که در لحظاتِ سکوت از خود می‌پرسیم: اگر در آن موقعیت کار دیگری می‌کردم چه می‌شد؟ این موضوع یادآور تصویرِ رابرت فراست از دو راهی در جنگلی زرد است و انتخاب‌هایی که هویت ما را شکل می‌دهند. برای من شخصاً یادآورِ دون خوانِ کارلوس کاستاندا است که می‌گوید: «راهِ اشتباهی وجود ندارد؛ مطمئن شو راهی را انتخاب کرده‌ای که با دل تو هم‌سو باشد.» «96» این حکمت را می‌فهمد؛ مسئله پشیمانی از راه نرفته نیست، بلکه تکریمِ عشقی است که ما را شکل داده، حتی اگر نتوانسته‌ایم آن را نگه داریم.