انیمیشن The Aristocats 1970

وقتی بانویی ثروتمند پاریسی وکیلش را برای اصلاحِ وصیت‌نامه احضار می‌کند، سرپیشخدمتِ وفادارش «ادگار» فکر می‌کند همه‌چیز به او خواهد رسید. اما متوجه می‌شود: شاید همین‌طور شود، اما تنها بعد از اینکه گربه‌های بانوی خانه روزشان را بگذرانند! از خشم، نقشه‌ای می‌کشد تا یک‌بار برای همیشه از شرِ این گربه‌های مزاحم خلاص شود: مقدار زیادی داروی خواب‌آور، یک رانندگی طولانی و یک کیسه بزرگ. پلی...

وقتی بانویی ثروتمند پاریسی وکیلش را برای اصلاحِ وصیت‌نامه احضار می‌کند، سرپیشخدمتِ وفادارش «ادگار» فکر می‌کند همه‌چیز به او خواهد رسید. اما متوجه می‌شود: شاید همین‌طور شود، اما تنها بعد از اینکه گربه‌های بانوی خانه روزشان را بگذرانند! از خشم، نقشه‌ای می‌کشد تا یک‌بار برای همیشه از شرِ این گربه‌های مزاحم خلاص شود: مقدار زیادی داروی خواب‌آور، یک رانندگی طولانی و یک کیسه بزرگ. پلی روی رودخانه‌ای خروشان و کار باید تمام می‌شد — یا این‌طور برنامه‌ریزی شده بود؛ اما همان‌طور که در هر فیلمی انتظار می‌رود، همه‌چیز طبق نقشه پیش نمی‌رود و به زودی «داچز» تلاش می‌کند بچه‌هایش را به قصر برگرداند. خوشبختانه در راه با گربهٔ کوچه‌گردِ باهوش «توماس اومالی» برخورد می‌کنند که قول می‌دهد کمکشان کند به خانه بازگردند. ماجراهای سرگرم‌کننده‌ای رخ می‌دهد، کمی فضای عاشقانه شکل می‌گیرد و با برخی از بهترین گروه‌های «اسکَت‌کَت» این سوِ می‌سی‌سی‌پی آشنا می‌شویم. سبکِ انیمیشن به‌شدت یادآورِ «101 سگِ خال‌دار» (۱۹۶۱) است و شخصیت‌پردازی‌های جذابی دارد. فیلم در قالبِ جمعی بهتر عمل می‌کند — قطعهٔ «Everybody Wants to Be a Cat» ریتمی دارد که انگشتانِ پا را تکان می‌دهد و پایان‌بندیِ فیلم با گربه‌ها، یک اسب، یک صندوق بزرگ و سفر به تیمبوکتو برای بازنده، پایانی خوشایند برای همه فراهم می‌آورد (شاید به‌جز همسایه‌های کناری). فیلمی خوش‌گذرانی و روان است و احتمالاً آخرین اثرِ دست‌انیمیشنیِ کلاسیکِ دیزنی است که من واقعاً از آن لذت بردم.