فیلم Misery 1990

در زمستانی سرد در کلرادو، نویسندهٔ مطرح «شِلدون» (جیمز کان) پس از ترک جاده به‌طور خوش‌شانسی (یا شاید نه چندان خوش‌شانسی) با دخالت به‌موقع «آنی» (کتی بیتس)، که پرستار است، نجات می‌یابد. او هوادار پروپاقرص آثار شِلدون است و مراقبت از او را کاری عاشقانه می‌داند؛ اما کم‌کم شِلدون درمی‌یابد که آن‌طور که ادعا می‌کند نیست. او محبوس و منزوی می‌شود و وقتی آنی پیشنهاد...

در زمستانی سرد در کلرادو، نویسندهٔ مطرح «شِلدون» (جیمز کان) پس از ترک جاده به‌طور خوش‌شانسی (یا شاید نه چندان خوش‌شانسی) با دخالت به‌موقع «آنی» (کتی بیتس)، که پرستار است، نجات می‌یابد. او هوادار پروپاقرص آثار شِلدون است و مراقبت از او را کاری عاشقانه می‌داند؛ اما کم‌کم شِلدون درمی‌یابد که آن‌طور که ادعا می‌کند نیست. او محبوس و منزوی می‌شود و وقتی آنی پیشنهاد می‌کند یکی از شخصیت‌های مهجورِ رمان‌هایش را دوباره زنده کند، معلوم می‌شود او روش‌های بسیار خاص و قانع‌کننده‌ای برای وادار کردن او دارد. «مارشیا»، ناشر او (لورِن باکال)، نگران می‌شود و تماس سریع با کلانتر محلی باعث می‌شود «باستر» (ریچارد فارنسورث) به دنبال او بگردد. شِلدون در حالی که با داروهای خواب‌آور و شکنجه تغذیه می‌شود، گرفتار شده و رقابتی واقعی برای یافتنش و نجات او از میزبان روزافزون وسواسی‌اش در جریان است. جلوه‌های چهرهٔ کان در این نقش به‌ویژه در پایان بسیار چشمگیر است، اما اجرای خون‌سردانه و فرشته‌گونِ تهدیدآمیزِ بیتس نمایش را می‌دزدد و این فیلم را احتمالاً به مورد علاقه‌ام در میان اقتباس‌های استیون کینگ تبدیل می‌کند. کینگ معمولاً داستان‌هایی کم‌جان‌تر ارائه می‌کند، اما این‌جا شخصیت‌های قابل‌پراکندگی برای بازیگران فراهم شده و صحنه‌ای خلق شده که در تاریخ سینما می‌ماند. خامی و سردی محیط اطراف، بر ترس فیلم می‌افزاید و راب راینر از مراحل آغازین توانسته درجهٔ قابل‌توجهی از خطر و تعلیق را بسازد و حفظ کند. فیلم برای افراد حساس مناسب نیست و شاید برای کسانی که تا کنون شخصیتی محبوب را از داستان حذف کرده‌اند هم خوشایند نباشد.