فیلم Downhill 2020

کاملاً فراموش‌شدنی؛ «داون‌هیل» خود به‌مثابه‌ی یک بهمن است — شروعش کمی لغزنده است و سپس با شتاب به سوی مقصد می‌رود و هر چیزی را در مسیرش پاک می‌کند، طوری که آنچه پیش‌تر بود سفید شده و محو می‌شود. این اقتباسی است که نه تنها شایستهٔ اثر اصلی نیست، بلکه شایستهٔ بازیگرانی که در این پروژه شرکت کرده‌اند هم نیست. بهتر است «فورس ماژور» را...

کاملاً فراموش‌شدنی؛ «داون‌هیل» خود به‌مثابه‌ی یک بهمن است — شروعش کمی لغزنده است و سپس با شتاب به سوی مقصد می‌رود و هر چیزی را در مسیرش پاک می‌کند، طوری که آنچه پیش‌تر بود سفید شده و محو می‌شود. این اقتباسی است که نه تنها شایستهٔ اثر اصلی نیست، بلکه شایستهٔ بازیگرانی که در این پروژه شرکت کرده‌اند هم نیست. بهتر است «فورس ماژور» را ببینید. - چارلی دیوید پیج شوخی‌های خشک این فیلم از خود یخِ خشک هم خشک‌تر است! تماشای آن وحشتناک بود؛ دیگر تماشا نخواهم کرد و به دیگران هم توصیه نمی‌کنم. هرچند من طرفدار جولیا لوئیس-دری‌فوس نیستم، انتظار داشتم ویل فرل توازن مناسبی ایجاد کند. فیلم تا حدودی حال و هوایی شبیه «Everything Must Go» دارد، با این تفاوت که این‌بار همسر و فرزندان فعالانه به شخصیت حمله می‌کنند. این زاویه نشان می‌دهد فیلم تا حدی به هدفش — برانگیختن همدلی مخاطب نسبت به درد و آشفتگی شخصیت‌ها — رسیده، اما به نظرم در نهایت دستاورد بزرگی نداشته است. شاید این اثر برای جمعیت بسیار مشخصی از خانواده‌های «دچار مشکل» یا «از هم‌گسیخته» که می‌کوشند کنار هم بمانند مناسب باشد، اما بیش از همه شبیه تمرین روان‌درمانیِ کسی است برای نحوهٔ مواجهه با درد ناشی از رخدادی مشابه.