فیلم Road House 1989

نامش دالتون است و ما فکر می‌کردیم بزرگ‌تر باشد. دالتون (پاتریک سوایزی) یک نگهبان حرفه‌ای است که کارش آرام‌کردن درگیری‌ها در بارها و کلاب‌هاست. فرانک تیلگمن (کوین تایگ) او را برای مرتب‌کردن «دایبل دیوس رود هاوس» در جاسپر، میزوری، استخدام می‌کند. دایبل دیوس مکانی خشن، پر از مستی و خون‌ریزی است و تنها آغاز مشکلات دالتون به‌شمار می‌آید، زیرا او با حاکم زورگوی شهر، برد وسلی...

نامش دالتون است و ما فکر می‌کردیم بزرگ‌تر باشد. دالتون (پاتریک سوایزی) یک نگهبان حرفه‌ای است که کارش آرام‌کردن درگیری‌ها در بارها و کلاب‌هاست. فرانک تیلگمن (کوین تایگ) او را برای مرتب‌کردن «دایبل دیوس رود هاوس» در جاسپر، میزوری، استخدام می‌کند. دایبل دیوس مکانی خشن، پر از مستی و خون‌ریزی است و تنها آغاز مشکلات دالتون به‌شمار می‌آید، زیرا او با حاکم زورگوی شهر، برد وسلی (بن گازارا)، در می‌افتد. نمی‌دانم در همه‌جا همین‌طور است یا نه، اما اینجا در بریتانیا نگهبان باشگاه (bouncer) با دربان (doorman) تفاوت زیادی دارد؛ هر کسی که در این حرفه کار کرده باشد این را تأیید می‌کند. بنابراین هرچند انتخاب سوایزی در نگاه اول عجیب به‌نظر می‌رسید، شخصیت دالتون—که سوایزی آن را به‌خوبی ایفا می‌کند—نماد دربانی است که خشونت را آخرین راه‌حل می‌داند و تنها در شرایط بسیار حاد به آن متوسل می‌شود. همهٔ این‌ها «رود هاوس» را از منظر موضوعی فیلمی جالب می‌سازد؛ تنها وقتی سازندگان به ترفندهای پیش‌پاافتاده و فرمول‌های کلیشه‌ای پناه می‌برند، فیلم به اثری سطحی و صرفاً سرگرم‌کننده تبدیل می‌شود. صحنه‌های درگیری به‌خوبی اجرا شده‌اند و شخصیت‌ها دوست‌داشتنی‌اند (ارتباط دالتون با صاحب‌خانه‌اش، املت، به‌ویژه گرم است). فیلم از نظر جنسی نیز بسیار جذاب است؛ مردانگی برجسته و نمایش‌های جسورانه وجود دارد: سوایزی عضلانی‌تر می‌شود و در مبارزه‌ها عرض‌اندام می‌کند، و کلی لینچ به‌عنوان معشوقهٔ خوش‌اندام و ضروری، ضربان را بالا می‌برد—در این دنیا حتی پزشکان هم ظاهری شبیه به کلی لینچ دارند. سؤالی بزرگ باقی می‌ماند: آیا «رود هاوس» واقعاً می‌خواهد به آن اندازه که خنده‌دار و آب‌دار است باشد؟ بیرون از شوخی‌های آشکار (که کم هم نیستند)، لحظاتی خجالت‌آور هست که باعث می‌شود بپرسید آیا فیلم در درجهٔ اول یک کمدی است و در درجهٔ دوم یک اکشن خشن؟ با این حال «رود هاوس» همچنان فیلمی سرگرم‌کننده است. از سوی بسیاری تحقیر شده اما نزد عده‌ای محبوب مانده؛ این فیلم یک ترکیب ژانری اواخر دههٔ ۸۰ است که اکنون طرفداران فرقه‌ای دارد. دست‌کم برای بازی لذت‌بخش سم الیوت در نقش وید گرت—نگهبانی که شهرتی به بزرگی خود جاسپر دارد—ارزش دیدن دارد. ۷/۱۰ پاورقی: مایکل کیمن موسیقی متن را ساخته و عملاً از همان تمی استفاده کرده که سال قبل برای Die Hard به‌کار برده بود.