فیلم True Lies 1994

به نظر می‌رسد من «True Lies» را خیلی کمتر از اکثر مردم دوست دارم. و این به این دلیل نیست که از نوع فیلم‌هایم نیست — آرنولد شوارتزنگر به‌عنوان یک مأمور مخفی در یک اکشن پرانرژی دههٔ نود دقیقا به سلیقهٔ من می‌خورد. اما من از «True Lies» خیلی خوشم نمی‌آید؛ شاید آن را دیر دیده‌ام (اولین‌ بار کاملش را وقتی ۲۵ سالم بود دیدم)...

به نظر می‌رسد من «True Lies» را خیلی کمتر از اکثر مردم دوست دارم. و این به این دلیل نیست که از نوع فیلم‌هایم نیست — آرنولد شوارتزنگر به‌عنوان یک مأمور مخفی در یک اکشن پرانرژی دههٔ نود دقیقا به سلیقهٔ من می‌خورد. اما من از «True Lies» خیلی خوشم نمی‌آید؛ شاید آن را دیر دیده‌ام (اولین‌ بار کاملش را وقتی ۲۵ سالم بود دیدم) و یا شاید من از آن گذشته‌ام یا فیلم از جامعه عقب افتاده، هر چه باشد، واقعاً نمی‌توانم بفهمم چرا این فیلم این‌قدر محبوب است. قطعاً هرگز نمی‌خواهم از کسی این فیلم را بگیرم، و نکات خوبی هم دارد، اما بر پایهٔ سلیقهٔ شخصی نمی‌توانم آن را توصیه کنم. امتیاز نهایی: ★★½ — چیزهای زیادی داشت که خوشایند بود، ولی به‌عنوان یک کل چندان کار نکرد. --- کامرون و شوارتزنگر دوباره دست به دست هم داده‌اند و یک اکشن پرهیجان ساخته‌اند. در «True Lies» آرنولد شوارتزنگر نقش هری تسکر را بازی می‌کند؛ برای همسرش هلن (جیمی لی کرتیس) و دخترش دانا (الیزا دشکو) او یک شوهر و پدر مطمئن و فروشندهٔ کامپیوتر است. اما بیرون از خانه او یکی از بهترین مأموران سرویس مخفی آمریکا است. وقتی هری به این باور می‌رسد که هلن رابطه‌ای دارد، سلسله‌ای از وقایع آغاز می‌شود که هویت هری را لو می‌دهد و هر دو را به مقابله با یک تروریست مرگبار می‌کشاند. فیلم اهمیتی به مسائل سیاسی و تصورات کلیشه‌ای دربارهٔ زنان و تصویر کلیشه‌ای تروریست‌های عرب نمی‌دهد. هدف کامرون، با کمک بازی درخشان گروه بازیگری، این است که بدود، بترکاند و منفجر کند و در هر لحظه هم با شوخ‌طبعی همراه باشد. اگر قبل از اکران کسی شک داشت، «True Lies» نشان می‌دهد که کامرون در خلق سکانس‌های اکشن سرآمد است. هزینه‌ها صرف شده‌اند و استفاده از جَت‌های هریر، هلی‌کوپترها و صحنه‌های بزرگ به‌خوبی انجام شده است. فیلمنامهٔ بسیار خنده‌داری هم هست که نقش‌های کمدی طلایی را به تام آرنولد و بیل پاکستون می‌دهد؛ نتیجه‌اش هم سود جهانی تقریباً ۲۶۴ میلیون دلاری بود. فیلم می‌داند که داستانش مضحک است، اما از نوع خوبِ مضحک هالیوود. قابل بازبینی مکرر و بدون شک بسیار سرگرم‌کننده است. امتیاز: 7.5/10 --- اوَج دوران کاری آرنولد... «True Lies» نه تنها یکی از معدود لحظات در دورهٔ بازیگری پیش از فرمانداریِ اوست که فراتر از نقشِ یک قهرمان یک‌بعدی بود، بلکه در ادای احترام به ژانر مأمور مخفی با یک سکانس افتتاحیهٔ اکشن/گلیمر شروع می‌کند که بیشتر یادآور جیمز باند است تا یک فیلم 007 قرن بیست و یکم. از آن پس داستان وارد مسیری می‌شود که چند سال بعد الگویی برای چند فیلم «مأمور دمدمی و بامزه» جکی چان می‌شود، هرچند چان به‌جای جلوه‌های ویژهٔ پیشرفته از بدلکاری‌ها و صحنه‌های رزمی آکروباتیک پرهزینهٔ کمتری استفاده می‌کرد. یک صحنهٔ ماندگار تن‌به‌تن هست که آرنولد دشمنش را با فرو بردن سر در توالت شکست می‌دهد و تلاش می‌کند یک خط تک‌جمله‌ای مخصوص خودش بگوید: «سرد شو.» (این سکانس ارزش مقایسه با صحنهٔ اخیر «Mission Impossible: Fallout» را دارد.) فیلم بین یک خط داستانی نسبتاً سرراست مأمور-ابرقهرمان/تروریست و مشکلات عملیِ زندگیِ مخفی‌کاری که همسر و بچه دارد، به‌خوبی نوسان می‌کند. این فیلم همچنین باعث شد جیمی لی کرتیس پس از چند شکست نمایشی دوباره به مرکز توجه بازگردد. «True Lies» دامنهٔ بازیگری او را نشان داد و هر شک و تردیدی دربارهٔ اینکه او صرفاً یک «ملکهٔ جیغ» است را برطرف کرد. یکی از بامزه‌ترین لحظات او، افتادن کامل روی صورت هنگام تلاش برای پول‌دنس است که بعد بی‌تفاوت بلند می‌شود و نقش را بی‌نقص اجرا می‌کند. بدون حضور او، فیلم صرفاً یکی از اکشن‌های معمول آرنولد با چاشنی کمدی می‌بود. می‌توان نتیجه گرفت تفاوت جذابیت ماندگار «True Lies» با فیلم‌هایی مثل «Red Heat» تا حدی به توانایی جیمی لی کرتیس در ایفای نقش زنِ بامزهٔ غریب‌به‌موقع و تا حدی به ضعیف‌تر بودن کمدیِ شریکش مربوط است. در فیلم، وقتی مأموران می‌خواهند شخصیت کرتیس را دستگیر کنند، او با قدرت مقاومت می‌کند و ضربه‌ای به ناحیهٔ حساس می‌زند که تماشاگران زن و مرد را در سینما به خنده و هوراکشیدن واداشت—لحظه‌ای تأثیرگذار و فراموش‌نشدنی. --- داستانی دربارهٔ زندگی‌های دوگانه. «هری» (آرنولد شوارتزنگر) مأموری دولتی است که هم‌زمان در پی تعقیب تروریست‌های خاورمیانه‌ای و حفظ ظاهرِ فروشندهٔ بی‌خطر کامپیوتر برای همسرش است. در همین حال، «هلن» (جیمی لی کرتیس) از تَربُّط و خجالتی‌بودن شوهرش خسته شده و به‌دنبال کمی هیجان پنهانی پیش «سایمون» (بیل پاکستون) می‌رود که ادعا می‌کند چیزی شبیه 007 است. وقتی جهادیستِ «عزیز» (آرت مالک) همسر و معشوقهٔ بالقوه را می‌رباید، کار نجات جهان و نجات زندگی زناشویی به دوش «هری» می‌افتد. با اینکه داستان چندان نو نیست، شیمی جالب میان آرنی، جیمی لی کرتیس و پاکستون فیلم را سرگرم‌کننده نگه می‌دارد و ما را در صحنه‌های پر از اکشن، خنده‌های هزل‌آمیز، لحظات نفس‌گیر و انفجارهای آتشین همراهی می‌کند. شاید آرت مالک به‌عنوان شرور چندان تهدیدآمیز به‌نظر نرسد، اما در کل این فیلم یک گردش لذتبخش در ژانر جاسوسی مبتنی بر ابزار و گجت است که ستاره‌هایی را نشان می‌دهد که از ایفای نقششان لذت می‌برند. پایان‌بندی کمی طولانی می‌شود، اما محتوا حتی می‌تواند به فکر ساخت دنباله‌ای هم بینجامد. --- امتیاز: 10/10 — یک الگوی بی‌عیب و نقص، جاودانه برای ترکیب کامل اکشن، کمدی و درام دیدن «True Lies» پس از بیست و پنج سال مانند یک کشف است — گواهی بر ساخت بی‌نقصِ آن. این فیلم کهنه نشده؛ انگار در کهربای سینمایی حفظ شده و همچنان یک سواری پرانرژی و کامل است. اینجا جیمز کامرون در اوج توانایی‌های عامه‌پسندش است، ترکیبی از تریلر جاسوسی، کمدی زناشویی و نمایش‌های پرخرج جهانی را به یک بستهٔ سرگرم‌کننده و همچنان درخشان تبدیل کرده که امروز هم به‌اندازهٔ روز اول عالی است. ترکیبِ کامل: - اکشن: کامرون سکانس‌ها را با نبوغی سمفونیک کارگردانی می‌کند. از نبرد هوایی با هریر بالای میامی تا تعقیب نهایی با اسب، اکشن هم عظیم است و هم به‌شکلی بی‌نقص واضح و هیجان‌انگیز اجرا شده — درسی برای بلاک‌باسترهای امروزی. - کمدی: فیلم واقعاً بی‌وقفه خنده‌دار است. نبوغ در این است که طنز مستقیماً از پیش‌فرض داستان می‌آید — یک خانه‌دار خسته (جیمی لی کرتیس در یکی از بهترین اجراهای کمدی دورهٔ خودش) که ناگهان وارد دنیای دیوانهٔ شوهر جاسوسش می‌شود. سکانس «استریپ‌تیز» ترکیبی از موقعیت‌نگاری، تنش و رهایی است. - یک‌لینرهای آرنولد: شوارتزنگر با خودآگاهی درخشان شخصیت نمادینش را ارائه می‌دهد. جمله‌هایی مثل «You’re fired» و «I married Rambo» با نگاهی شیطنت‌آمیز ادا می‌شوند و او را به قهرمانی جذاب و درعین‌حال عاشق و مضطرب تبدیل می‌کنند. قلبِ فیلم در میان آتش‌بازی‌ها است: این‌جا فیلم نمرهٔ کاملش را می‌گیرد. فراتر از انفجارها، داستانی شیرین دربارهٔ بازکشف عشق و شریک زندگی است. صحنه‌هایی که آرنولد شاهد تغییر همسرش است یا آشتی لطیفِ اعتمادِ شکسته‌شان، با گرمای واقعی بازی شده‌اند. فیلم لحظاتی دارد که بلافاصله پس از بهت‌زدگی از یک ربایش هوایی می‌تواند مخاطب را به اشک وادارد. بازیگرانِ کامل: همهٔ نقش‌ها بی‌نقص انتخاب شده‌اند. تام آرنولد یارِ دهان‌پُرکنِ ایدئال است؛ بیل پاکستونِ «سایمون» نقشی حقه‌باز و فراموش‌نشدنی دارد؛ چارلتون هستون در نقش کوتاهی وقار می‌افزاید؛ و الیزا دشکو هر صحنه‌ای را که هست می‌دزدد. آن‌ها مجموعه‌ای از شخصیت‌های به‌یادماندنی، بامزه و حیاتی برای فیلم را شکل می‌دهند. حکم نهایی: «True Lies» یکی از سرگرم‌کننده‌ترین فیلم‌های جیمز کامرون است زیرا کامل‌ترین اثر اوست. تعریف کتابیِ یک فیلم‌پسندِ عامه‌گرا: به‌اندازهٔ کافی برای بزرگسالان هوشمندانه، برای طرفداران اکشن هیجان‌انگیز، برای همه خنده‌دار و در نهایت با قلبی طلایی. یک یادمان بی‌نقص و بارها قابل بازبینی از سینمای بلاک‌باستر دههٔ ۹۰. شاهکاری بی‌چون‌و‌چرا؛ 10/10.