فیلم Alligator 1980

واقعاً تعجب کردم از اینکه چقدر از این فیلم خوشم آمد. از زمان Rogue، این بهترین فیلم موجوداتیِ تمساح‌مانند بوده که دیده‌ام (هرچند از نظر نوع تهدید در فیلم‌های ترسناک، آلیگیتور و کروکودیل عملاً یکی‌اند). کاش هنوز هم کسی فیلم‌هایی مثل این می‌ساخت. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. پیشنهاد می‌کنم حتما وقتش را بگذارید. خلاصهٔ داستان: یک آلیگیتور کوچک در توالت شیکاگو انداخته می‌شود و در...

واقعاً تعجب کردم از اینکه چقدر از این فیلم خوشم آمد. از زمان Rogue، این بهترین فیلم موجوداتیِ تمساح‌مانند بوده که دیده‌ام (هرچند از نظر نوع تهدید در فیلم‌های ترسناک، آلیگیتور و کروکودیل عملاً یکی‌اند). کاش هنوز هم کسی فیلم‌هایی مثل این می‌ساخت. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. پیشنهاد می‌کنم حتما وقتش را بگذارید. خلاصهٔ داستان: یک آلیگیتور کوچک در توالت شیکاگو انداخته می‌شود و در فاضلاب با خوردن جسد سگ‌هایی که با مواد شیمیایی آلوده شده‌اند جهش یافته و به اندازهٔ زیادی رشد می‌کند. یک پلیس (رابرت فورستر) و یک کارشناس خزندگان زیبا (رابین رایکر) برای شکار این هیولا که از فاضلاب فرار کرده و به مردم حمله می‌کند، با هم متحد می‌شوند. نقد و بررسی: Alligator (1980) در نیم‌ساعتِ اول اندکی کُند و یکنواخت است، اما در آخرین ساعت فیلم جان می‌گیرد و معمولاً توجه‌تان را حفظ می‌کند. برخلاف Jaws (1975) که کاملاً جدی و ترسناک است، بزرگسالان معمولاً Alligator را چندان جدی یا ترسناک نمی‌دانند. در واقع، بارها هنگام حملهٔ جانور به آدم‌ها برایم خنده‌دار شد. گاهی هم موسیقی تعلیقی شبیه به Jaws پخش می‌شود تا نزدیک‌شدن موجود به شکارش را نشان دهد. برخی بینندگان فیلم را با Piranha (1978) مقایسه می‌کنند، اما آن فیلم از نظر کلی سرگرم‌کننده‌تر است. نکتهٔ کلیدی در Alligator حضور درخشان رابین رایکر است که تا نیم‌ساعتِ اول ظاهر نمی‌شود، اما از آن به بعد نقش برجسته‌ای دارد. رابین هنگام فیلم‌برداری ۲۸ ساله بود اما چنان وقار و پختگی‌ای دارد که دست‌کم سی‌وپنج‌ساله به نظر می‌رسد. همچنین در حدود دقیقهٔ ۴۳ مراقب یک خبرنگار بلوند با کت قرمز و شلوار جین باشید؛ مثل رابین اندامی بسیار چشم‌نواز دارد. صحنه‌هایی هم هست که امروزه شاید کمتر ببینید؛ برای مثال کودکی در استخر حومهٔ شهر مورد حمله قرار می‌گیرد. یک «شکارچی حرفه‌ای» (با بازی هنری سیلوا) هم به طرز طنزآمیزی سه مرد سیاه‌پوست را در محیط شهری همراه خود می‌کند تا در شکار کمکش کنند — چیزی که امروز چندان «سیاسی‌صحیح» به نظر نمی‌رسد. فیلم ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه است و در لس‌آنجلس و رودخانهٔ لس‌آنجلس فیلم‌برداری شده است. نمره: B- خلاصهٔ دیگر: فیلم ریتم خوبی دارد. پس از آنکه پدر خشمگینی آلیگیتور بچهٔ دخترش را در توالت می‌اندازد، موجود از حیواناتِ دورریز که با هورمون رشد آزمایش شده‌اند تغذیه کرده و به طول ۳۶ فوت (حدود ۱۱ متر) می‌رسد و بلافاصله شیکاگو را به وحشت می‌اندازد. با فیلمنامهٔ نسبتاً هوشمندانهٔ جان سیلز، جلوه‌های مرتب و کارگردانی آگاهانهٔ لوئیس تیگ، Alligator یکی از کپی‌های پس از Jaws است که از بقیه بهتر در می‌آید. فیلم با لحن сатیرآمیز، وحشت غول‌آسا را از رفتارهای مشکوک آدم‌های صاحب‌منصب می‌سازد؛ و انتقام شیرینی که از کسانی گرفته می‌شود که مسئول رشدِ آلیگیتور بوده‌اند، بسیار رضایت‌بخش است. فیلم پر از شوخی‌های درون‌مایه هم هست و از بازی‌های درخشانِ رابرت فورستر و دین جگر بهره می‌برد. آنها گاهی کمی مات و مبهوت به نظر می‌رسند، اما با انرژی فوق‌العاده فیلم را تا پایان خون‌بار و سرگرم‌کننده کشانده‌اند. امتیاز: 6.5/10 نظر کوتاه: فیلم هیولایی نه چندان عالی اما نیمه‌سرگرم‌کننده است و لحظاتی دارد. دیدن رابرت فورستر در نقش اصلی خوشایند است. برخی جلوه‌ها هنگام نمایش آلیگیتور کمی مضحک‌اند، اما برای زمان خود قابل قبول است. امتیاز: 3.0/5 جمع‌بندی: Alligator هیچ جایزه‌ای نبرده و نباید هم می‌برد. فیلم خیلی بدی است، اما اگر آن را نه مثل یک نامزد اسکار، بلکه مثل یک فیلم موجودات ارزان‌قیمت ببینید، ممکن است دل‌تان را ببرد. فیلمی با بودجهٔ کم، بازی‌های ضعیف و دیالوگ‌های ناهموار که اگر آن را به‌درستی ببینید، واقعاً سرگرم‌کننده است. آلیگیتور پس از اینکه از توالت به فاضلاب می‌افتد و با مواد تجربی جهش پیدا می‌کند، به جان مردم می‌افتد؛ با اینکه موجودِ غول‌آساست، پلیس تمام فیلم در جستجویش است (ظاهراً خیلی حرفتی است) و در همین حال شاهد بلعیده شدن گروهی از شهروندان هستیم. Alligator مضحک و بی‌معنی است، اما اگر طرفدارِ فیلم‌های قدیمیِ کم‌کیفیتِ موجوداتی باشید، خیلی هم لذت‌بخش است.