فیلم Quartet 2012

چهار دوست تصمیم می‌گیرند دست‌به‌کار شوند و کنسرتی برگزار کنند تا پول جمع کنند و مانع از تعطیلی خانه سالمندان/یتیم‌خانه/تئاتر محلی و ... شوند. قبلاً چنین چیزی را ندیده‌ایم، مگر نه؟ با این‌حال، با توجه به بازیگران قدرتمندی که در این فیلم جمع شده‌اند، امیدوار بودم. امید چیز زیبایی است. پس ناامید شدم. شخصیت بیلی کانولی برایم سطحی و دو‌بعدی به‌نظر می‌رسید و تنها با جذابیت...

چهار دوست تصمیم می‌گیرند دست‌به‌کار شوند و کنسرتی برگزار کنند تا پول جمع کنند و مانع از تعطیلی خانه سالمندان/یتیم‌خانه/تئاتر محلی و ... شوند. قبلاً چنین چیزی را ندیده‌ایم، مگر نه؟ با این‌حال، با توجه به بازیگران قدرتمندی که در این فیلم جمع شده‌اند، امیدوار بودم. امید چیز زیبایی است. پس ناامید شدم. شخصیت بیلی کانولی برایم سطحی و دو‌بعدی به‌نظر می‌رسید و تنها با جذابیت طبیعی و لبخند دل‌فریب بازیگر تا حدی قابل‌تحمل شده بود. شخصیت سِدریک اغراق‌شده بود و با وجود اجرای قوی بازیگر، چیز زیادی به فیلم اضافه نمی‌کرد. فکر می‌کنم فیلمنامه و داستان آن‌ها را ناامید کردند، اما بازیگران ادامه دادند و بهترین تلاش‌شان را کردند. در طنزی تراژیک، شخصیت بیلی کانولی زمانی که جدی است بهتر عمل می‌کند تا زمانی که اظهار عشق می‌کند یا دیگران را دست می‌اندازد. پالین کالینز در حالی که از حملات فراموشی رنج می‌برد، توانسته بامزه باشد. در طول فیلم لحظات خوبی هست و شیمی بین شخصیت‌های اصلی برقرار است، اما برای من کهنه بودن داستان و عمق کم در برخی شخصیت‌ها را نتوانست جبران کند. به‌طور حاشیه‌ای، در تیتراژ حرکت زیبایی هست که نشان می‌دهد بسیاری از بازیگران فرعی خود سابقهٔ موسیقی دارند؛ عکس‌های «قبل و حال» و توضیحی کوتاه دربارهٔ شهرت‌شان نمایش داده می‌شود. این دومین فیلم «Quartet» است که دیم مگی اسمیت در آن حضور دارد و من قطعاً این نسخه را بیشتر می‌پسندم! داستان در یک خانه سالمندان برای نوازندگان و خوانندگان می‌گذرد که برای جشن سالانهٔ جمع‌آوری کمک و همچنین برای ورود بسیار منتظر یک نفر آماده می‌شود. همین ورود است که بین سه دوست مهربان—«ویلْف» (سر بیلی کانولی)، «رجی» (سر تام کورنتی) و «سیسی» (پالین کالینز—که قطعاً شایستهٔ لقب دیم است)—دردسر به‌پا می‌کند. افسانهٔ «جین هورتون» که از کهنه‌کاران لا اسکالا است وارد می‌شود و معلوم می‌شود او (دیم مگی) قبلاً با «رجی» ازدواج کرده بوده و حالا او کمی ناراحت است. در همین حال، ضیافت تحت رهبری نمایشی و ادا درآورِ «سِدریک» (سر مایکل گمبون) با بحران مواجه می‌شود چون اجرای ستاره مجبور به کناره‌گیری می‌شود. سه دوست به این نتیجه می‌رسند که بهترین راه برای نجات خانه ممکن است بازگرداندن کوارتت افسانه‌ای‌شان از «ریگولتو» باشد—اما آیا می‌توانند آن‌قدر همدیگر را ببخشند و فراموش کنند که روی صحنه بروند؟ پالین کالینز برای من درخشان‌ترین است. شخصیت او کمی حواس‌پرت و خوش‌خو است و نقش میانی خوبی بین «ویلْف» عشوه‌گر و دیگر طلاق‌گرفته‌های حساس‌تر ایفا می‌کند. نوشته به‌اندازهٔ کافی خنده‌دار است، اما واقعاً شخصیت‌پردازی‌ها هستند که بهتر از همه جواب می‌دهند. به‌راحتی می‌توان تصور کرد مکان‌هایی مانند این وجود دارند برای کسانی که زمانی ستاره بوده‌اند اما در پیری پشتوانهٔ چندانی ندارند و منزوی و بی‌پول مانده‌اند. تنها خوانندهٔ واقعی فیلم، دیم گوینت جونز، با طنازی در شوخی شرکت می‌کند و تیپ‌های هنری را به‌خوبی هجو می‌کند و علاوه بر آن نسخهٔ باشکوهی از «Vissi d'arte» خود از «توسکا» را اجرا می‌کند. همه‌چیز کمی قابل‌پیش‌بینی است، اما داستین هافمن مانع از تبدیل شدن فیلم به یک ملودرام احساساتی کلیشه‌ای می‌شود و به‌نظر می‌رسد همه از ساخت فیلم لذت برده‌اند—فیلمی برای لذت بردن، نه واکاوی بیش از حد.