فیلم Cha Cha Real Smooth 2022

کوپر رَیف تقریباً همه‌کارها را در این کمدی‌درام پرشتاب و احساس‌برانگیز خودش انجام داده است. او نقش "اندرو" ۲۲ ساله را بازی می‌کند؛ پسری که اولین بار او را در کودکی می‌بینیم، زمانی که دلباختهٔ یکی از مهمانان پرتوقع مهمانی است. پس از رد شدن ناگزیر، چند سال جلو می‌رویم و می‌بینیم که او با مهارت‌های اجتماعی‌اش مردم را در سری بی‌پایان جشن‌های بار/بت میتسوا...

کوپر رَیف تقریباً همه‌کارها را در این کمدی‌درام پرشتاب و احساس‌برانگیز خودش انجام داده است. او نقش "اندرو" ۲۲ ساله را بازی می‌کند؛ پسری که اولین بار او را در کودکی می‌بینیم، زمانی که دلباختهٔ یکی از مهمانان پرتوقع مهمانی است. پس از رد شدن ناگزیر، چند سال جلو می‌رویم و می‌بینیم که او با مهارت‌های اجتماعی‌اش مردم را در سری بی‌پایان جشن‌های بار/بت میتسوا در شهرش روی رقص می‌کشاند. در یکی از همین گردهمایی‌ها با "دومینو" (داکوتا جانسون) و دختر او "لولا" که معلول طیفی اوتیسم است (اجرای برجستهٔ ونسِسا بورگ‌هارتد) آشنا می‌شود. چالش این است که دختر خجالتی را وادار به رقص کند و این ماجرا به یک شغل نگهداری کودک و نوعی رابطه با مادرش—که نامزدِ "جوزف" (راُول کاستییو) است و اغلب سفر است—منجر می‌شود. آنچه در پی می‌آید داستانی است ملایم و کمدی اما تأثیرگذار که فرصتی برای درخشش اندرو جوان و کاریزماتیک فراهم می‌آورد (برایم یادآور جک وایت‌هل بود!). فیلم دربارهٔ عشق است، بله، اما همچنین دربارهٔ امید و مدیریت انتظارات؛ دربارهٔ جوانی که مثل خیلی‌های دیگر در آن سن تلاش می‌کند زندگی‌اش را روی پایه‌ای مطمئن شروع کند. همهٔ فیلم خنده نیست—برای او، دومینو، مادرش (لزلی من) و برادر در مسیرِ بلوغش "دیوید" (ایوان آسانته) تلاطمِ عاطفی قابل‌توجهی وجود دارد—و نشان می‌دهد که نوجوانان گاهی چقدر می‌توانند نسبت به یکدیگر بی‌رحم باشند؛ و وفاداری کورِ والدین هم کمکی نکرده (گرچه در این فیلم، پیامدهای کناریِ جالبی دارد). بین رَیف و داکوتا و بورگ‌هارتد شیمی وجود دارد، موسیقی متن پای شما را به تکان‌خوردن وا می‌دارد و پایان‌بندی هم واقعیتی را عرضه می‌کند که من خوشم آمد. فیلم خوبی است. Cha Cha Real Smooth اصالتِ قابل‌توجهی دارد که با بازی‌های درخشان و داستانی دارای بارِ عاطفی بالا تقویت شده است. کوپر رَیف شخصیت‌های بسیار قابل‌لمسی می‌سازد که به هم نیاز دارند تا از مراحل پیچیده و نامشخصِ زندگی‌شان عبور کنند. رَیف و داکوتا جانسون شیمی فوق‌العاده‌ای دارند و با فروتنی در نقش‌های انسانیِ پرنقص خود غوطه‌ور می‌شوند. ارزش‌گذاری این نوع فیلم تا حد زیادی وابسته به تجربیات زندگیِ هر بیننده است، چون فضایی که داستان در آن رخ می‌دهد واقعاً ملموس است. شخصاً رویکرد صادقانهٔ فیلم نسبت به زندگی پس از فارغ‌التحصیلی و پرداختِ درخشان به دختر اوتیستیک برایم بسیار تأثیرگذار بود. با وجود اینکه در برخی لحظات نسبتاً ساده و حتی بیش از حد شیرین و خام است، به‌شدت پیشنهادش می‌کنم. این فیلم سزاوار بود که روی پردهٔ بزرگ دیده شود. نمره: A- این فیلم تجربه‌ای بسیار لذت‌بخش بود که از هر دقیقه‌اش لذت بردم. کارگردانی کوپر رَیف شاید از نظر فنی بی‌نقص نباشد، اما دید او نسبت به کلِ فیلم درخشان است. شخصیت‌ها بسیار واقعی به نظر می‌رسند و دیالوگ‌ها فوق‌العاده‌اند—هم دلپذیر و هم پاکیزه. شیمی بین داکوتا جانسون و کوپر رَیف عالی است و پویاییشان در سراسر فیلم برای من موجب جذابیت آن شد. ونسِسا بورگ‌هارتد هم با نقش‌آفرینی‌اش در نمایشِ چالش‌های شخصیتِ او با اوتیسم و موقعیت‌های اجتماعی برجسته است. تعاملات او با رَیف درخشان بود و رابطه‌شان بسیار دلنشین بود. از منظر روایت، بسیاری از نقدها نوشتند رَیف شخصیتِ اندرو را به‌صورت یک شوالیهٔ کلیشه‌ای نوشته است؛ اما به نظرم این دقیقاً مقصود بوده است. اندرو جوان و خام است، با دیدگاهی رمانتیک و نامید دربارهٔ زندگی که فکر می‌کند می‌داند برای دیگران چه بهتر است، در حالی که واقعیت خلاف آن است. ناپختگی او در فیلم خوب عمل می‌کند و رسیدنش به درکِ پایانِ فیلم قوسِ شخصیتش را کامل می‌کند. تنها نقد کوچک من این است که رابطهٔ دومینو با شوهرش کمی عجیب به نظر می‌رسید: از یک سو او آدمی بد و تحقیرآمیز نشان داده می‌شود که باعث افسردگی او شده، و از سوی دیگر دومینو امنیتی را که او فراهم می‌کند می‌ستاید. این دینامیک بهتر می‌توانست نشان داده شود اگر مخاطب جنبه‌های مثبت‌تری از شخصیت او را هم می‌دید تا مشخص شود که منفی‌ها عمدتاً سطحی‌اند و نتیجه‌گیری‌های قبلیِ اندرو دربارهٔ او یک‌طرفه بوده‌اند. در مجموع، از این فیلم بسیار لذت بردم. نمونه‌ای عالی است که نشان می‌دهد کمدی‌های عاشقانه می‌توانند بیش از شوخی‌های سطحی باشند و روایت‌های پراحساس و ماندگاری ارائه دهند. فیلم هم بامزه و خنده‌دار است و هم لحظات تأثیرگذاری دارد که احساسات را برمی‌انگیزد. در رتبه‌بندی ۲۰۲۲ من به سرعت صعود کرد و در مکان نهم قرار گرفت. امتیاز: ۸۹٪ — عالی. این فیلم نمونه‌ای از یکنواختی میانه‌راه است. تصویری بسیار پاک‌شده و بی‌نیش‌وبرش از بیماری‌های روانی، تفاوت‌های عصبی و افسردگی ارائه می‌دهد. به نظر می‌رسد همهٔ این آدم‌های به‌ظاهر معیوب روزهایشان را با گفتگوهای بسیار مودبانه و متعادل دربارهٔ مشکلاتشان پر می‌کنند. هیچ پیچیدگی یا بعد واقعی‌ای در شخصیت‌ها وجود ندارد. همه نسبت به هم کاملاً مهربان‌اند، به جز زوجِ کلیشه‌ای پسر/پدر قلدر که طبیعتاً افرادی واقعاً پست هستند. دست‌کم روایتِ فیلم منسجم است و قابل‌تماشا. به نظرم معیار ساده‌ای برای اینکه ببینید ارزش دیدن دارد یا نه این است که آیا عنوان فیلم برایتان ایجاد واکنش منفی می‌کند یا نه. باید بهتر حدس می‌زدم.