فیلم Gifted 2017

خوب، ولی عالی نه. چند جمله بامزه هست، نه خیلی زیاد. بهترین اجرای فیلم از آنِ مکنّا گریس است. بهترین چیزی که می‌توانم بگویم این است که نه فیلمِ خیلی خوبی بود و نه واقعاً بد. بسیار معمولی و کلیشه‌ای. قطعاً طرفداران این‌جور فیلم‌ها از آن خوششان خواهد آمد، چون بازی‌ها خوب است و فیلم کمی تأثیر احساسی دارد، اما به جز یک ایدهٔ جاذبه‌ساز که...

خوب، ولی عالی نه. چند جمله بامزه هست، نه خیلی زیاد. بهترین اجرای فیلم از آنِ مکنّا گریس است. بهترین چیزی که می‌توانم بگویم این است که نه فیلمِ خیلی خوبی بود و نه واقعاً بد. بسیار معمولی و کلیشه‌ای. قطعاً طرفداران این‌جور فیلم‌ها از آن خوششان خواهد آمد، چون بازی‌ها خوب است و فیلم کمی تأثیر احساسی دارد، اما به جز یک ایدهٔ جاذبه‌ساز که عملاً تنها نکتهٔ متمایز است، «Gifted» مثل صدها فیلم متوسطِ دیگر است که همان موضوع را به همان شکل بررسی می‌کنند. امتیاز نهایی: ★★ — چیزهایی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف بود. یکی برای بچه می‌جنگد و دیگری برای استعدادش! فیلم‌هایی دربارهٔ کشمکش برای حضانت فرزند موضوع آشنایی‌اند و فیلم‌های خوبی در این ژانر هست؛ این یکی هم در میان آن‌ها جای دارد، اما چیز خارق‌العاده‌ای نیست. ساده و احساسی است. شخصیت‌ها کمی متفاوت‌اند و تمِ درگیری در دادگاه بخش جالبی از فیلم را تشکیل می‌دهد. یک عموی تنها به‌عنوان قیم پیش‌فرض برای نوه‌اش که مادرش فوت کرده، مسؤولیت نگه‌داری را بر عهده دارد. اما این کودک هفت‌ساله مثل مادرش نابغهٔ ریاضی است. عمویش می‌خواهد او زندگی عادی‌ای مثل بقیهٔ هم‌سن‌وسالش داشته باشد؛ چیزی که مادر هم می‌خواست. وقتی مادربزرگ از استعداد او باخبر می‌شود، با توجه به ثروت و منابعش خواهان دخالت دادگاه می‌شود تا همهٔ امکانات لازم برای شکوفا شدن استعدادش فراهم شود. پس کودک میان دعوای بزرگ‌ترها گیر می‌افتد و ادامهٔ روایت به‌طرزی مؤثر و احساسی بیان می‌شود. من طرفدار «کاپیتان آمریکا» نیستم و از نظر بازاری ستارهٔ خیلی بزرگی به‌حساب نمی‌آید، اما اجرای کریس ایوانز در این فیلم خیلی خوب است. دخترک هم فوق‌العاده است؛ آخرین‌بار او را در «آقای چرچ» دیده بودم. فیلمنامه و کارگردانی خوب‌اند. به‌راحتی یکی از بهترین درام‌های سال است؛ فیلمی با پیام خوب که خانواده‌ها باید آن را ببینند. امتیاز: 8/10 «Gifted» فیلمی از 2017 با بازی کریس ایوانز، مکنّا گریس و اکتاویا اسپنسر است؛ فیلمی دلنشین که داستان مری و عمویش فرانک را روایت می‌کند، که پس از مرگ ناگهانی مادر مری با هم زندگی می‌کنند. مری فقط یک دختر هفت‌ساله ساده نیست؛ او از نظر ذهنی برجسته و نابغهٔ ریاضی است. فرانک می‌خواهد زندگی عادی‌ای برای او فراهم کند، در حالی که دیگران می‌خواهند از نبوغ او حداکثر استفاده را ببرند. این فیلم بسیار دلپذیر بود و چند صحنه داشت که کمی چشمانم را نم‌دار کرد. مکنّا گریس در نقش مری بی‌نظیر و جذاب است و بازی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. شیمی بین او و ایوانز بسیار خوب است—این ارتباط بین آن دو و همچنین رابطه‌شان با اسپنسر است که تماشای فیلم را لذت‌بخش می‌کند. صحنه‌ای در غروب هست که ایوانز و گریس با هم‌اند و او دور و برِ او بالا می‌رود و هزاران سؤال می‌پرسد؛ دقیقاً آنگونه که بچه‌ها رفتار می‌کنند و دیدنش لذت‌بخش است. این یک فیلم خانوادگی عالی است؛ هرچند درام خانوادگی موضوع جدیدی نیست، اما چیزی در این فیلم واقعاً دلپذیر بود. در میان درام، لحظات بامزه‌ای هم وجود دارد که به اندازهٔ کافی فضا را سبک می‌کند. اکتاویا اسپنسر همیشه از بازیگران محبوب من بوده و در این فیلم هم خوب است؛ و برای من دیدن ایوانز در نقشی غیر از «کاپیتان آمریکا» جالب بود. از دیدن او در یک نقش دراماتیک واقعی لذت بردم. در شرایط پر تنش دنیا، این داستان واقعاً مرا خوشحال کرد. مکنّا گریس در نقش مری، دختربچهٔ نابغهٔ ریاضی، عملکرد خوبی دارد. معلمش، «خانم استیونسون» (جنی اسلیت)، به‌سرعت متوجه می‌شود و پس از یک درگیری در اتوبوس مدرسه، عموی او «فرانک» (کریس ایوانز) که پس از خودکشی مادرش با او زندگی می‌کند، تحت فشار قرار می‌گیرد تا به مدرسهٔ جدید و متمرکزتری فکر کند. فرانک می‌خواهد او در میان بچه‌های عادی رشد کند، اما دخالت مدیر مایوس او را روبه‌روی «اِولین» (لیندزی دانکن) قرار می‌دهد؛ مادربزرگ مری که مصمم است کنترل آیندهٔ او را به‌دست بگیرد تا بتواند در آن مدرسهٔ جدید ثبت‌نام شود. آشکار می‌شود که اِولین زن بی‌مهری نیست، بلکه برنامه‌ها و تعارضات درونی پیچیده‌ای دارد که با روند پروندهٔ دادگاهی آرام‌آرام فاش می‌شود. شیمی بین ایوانز و گریس خوب است و هنگامی که این دو تنها روی صحنه‌اند، فیلم خوب نشان می‌دهد چه چیز برای آن‌ها مفید است و چرا ساختار زندگی‌شان، منطقِ مخالفت‌ها را تغذیه می‌کند. باید بگویم پایانی را که برای فیلم انتخاب شده خیلی نپسندیدم. دینامیک میان شخصیت‌های ایوانز و دانکن هیچ‌وقت عالی نبوده، اما با ورود یک گربه تک‌چشم، بیست دقیقهٔ پایانی همه‌چیز را وارونه می‌کند و ما را با پایانی نسبتاً نارضایت‌بخش رها می‌کند که شاید روی کاغذ بیشتر معنی داشته باشد. روی پرده به‌نظر می‌رسد این پایان تا حدی اصالت باقی‌ماندهٔ داستان را خنثی می‌کند. شاید همه‌چیز دربارهٔ موفقیتِ مجازی است؟ یا موفقیت به هر قیمت؟ به‌هرحال، این هنوز درامی خوب و خوش‌ساخت است با دیالوگ‌های زنده گاه‌وبیگاه و حضور متناوب اکتاویا اسپنسر که برای فرانک در حال تقلا لحظاتی حمایت و پند می‌آورد. هیچ‌وقت قولی ندهید که مطمئن نیستید می‌توانید به آن وفا کنید!