فیلم Queen of Earth 2015

هیچ سرگرمی‌ای ندارد؛ صرفاً یک مطالعهٔ شخصیتی. فیلم‌ها برای اهداف مختلف ساخته می‌شوند و نمی‌دانم هدف این فیلم چیست. آن را «تریلر روان‌شناختی» می‌نامند؛ بله، کمی روان‌شناسی در آن هست، اما قطعاً هیچ‌گونه هیجانِ تریلری در کار نیست؛ فقط یک درام کسل‌کننده که بیشتر شبیهِ مصالحِ یک مطالعهٔ شخصیتی است. تمام فیلم در یک کلبهٔ کنار دریاچه و گاهی محوطهٔ اطرافش فیلم‌برداری شده. داستانی وجود ندارد،...

هیچ سرگرمی‌ای ندارد؛ صرفاً یک مطالعهٔ شخصیتی. فیلم‌ها برای اهداف مختلف ساخته می‌شوند و نمی‌دانم هدف این فیلم چیست. آن را «تریلر روان‌شناختی» می‌نامند؛ بله، کمی روان‌شناسی در آن هست، اما قطعاً هیچ‌گونه هیجانِ تریلری در کار نیست؛ فقط یک درام کسل‌کننده که بیشتر شبیهِ مصالحِ یک مطالعهٔ شخصیتی است. تمام فیلم در یک کلبهٔ کنار دریاچه و گاهی محوطهٔ اطرافش فیلم‌برداری شده. داستانی وجود ندارد، فقط شخصیت‌ها هستند که در طول یک هفته آن‌چنان که هستند روایت می‌شوند، اما آن روزها از سال‌های مختلف و بدون مشخصات زمانی روشن (روز، ماه یا سال) انتخاب شده‌اند. نماهای کلوزآپِ فراوانی وجود دارد که اگر رو به جلو خم شوید، انگار شما را از صندلی‌تان پس می‌زنند. فیلم‌برداری باعث ناراحتی‌ام شد، ولی در کل بد نیست. بازیگران خوب‌اند — هم کاترین واترسون و هم الیزابت ماس — هرچند من هر دوی آن‌ها را در نقش‌های بهتری دیده‌ام. فیلم کم‌هزینه است با بازیگرانی محدود و کوتاه اما نه شیرین و دلنشین همان‌طور که انتظار داشتم. بنابراین فکر نمی‌کنم همه از آن لذت ببرند؛ مطمئن نیستم مخاطب هدفش چه کسانی‌اند، ولی مطمئنم عده‌ای خواهند بود که از فیلم دفاع کنند. به کسانی که هنوز آن را ندیده‌اند و قصد دیدنش را دارند، فقط توصیه می‌کنم در انتخابش احتیاط کنند. 3/10 درام روان‌شناختیِ نویسنده و کارگردان الکس راس پری با اجرای خام و باشکوهی از الیزابت ماس همراه است. او نقش کاترین را بازی می‌کند و کاترین همراه با جینیِ کاترین واترسون، دو زنی هستند که با هم بزرگ شده‌اند و هفته‌ای را در کلبه‌ای دورافتاده کنار دریاچه می‌گذرانند؛ همان کلبه‌ای که سال قبل هم به آن رفته بودند. امسال حال و هوای کاترین دچار آشفتگی است، احتمالاً به‌دلیل مرگ پدرش و پایان رابطه‌اش با نامزدش. هر دو زن درمی‌یابند که هر چند همیشه رابطه‌ای پرتنش با مِه‌مزگی‌های دائمی نسبت به هم داشته‌اند، اکنون از هم دور شده‌اند. جینی که سال قبل خودش در اضطراب بوده، متوجه می‌شود کاترین این‌بار در افسردگی عمیقی به‌سر می‌برد و حتی تا مرز جنون پیش رفته است. کاترین از این ناراحت است که امسال جینی مردی مزاحم به نام ریچ (با بازی پاتریک فیگیت) را همراه آورده که او از او متنفر است. فیلم پر از نماهای جوگیرانه و تیره‌وحال است؛ ماس در حالت آشفته‌ٔ ظاهری بسیار خوب به‌نظر می‌رسد، اما خود فیلم چیز زیادی ارائه نمی‌دهد — ملودرامی سنگین و نامُسفر که از سینمای اسکاندیناوی الهام گرفته شده و نتیجه‌ای قاطع و قطعی ندارد.